จังหวะชีวิต

โดย...นายใจดี

ชาวชีวิตแนวดิ่งเคยเป็นเหมือนกันไหม ตอนที่เราตัดสินใจจะซื้อคอนโดเราหาเหตุผลสารพัดมารองรับความต้องการของเรา ไม่ว่าฝ่ายเห็นต่างจะมีเหตุผลใดๆ เราก็งัดจนหักไปหมด ทว่าเหตุผลอันดับหนึ่งที่คนไม่เห็นด้วยกับการซื้อคอนโดคือ "น่าจะซื้อบ้าน" เมื่อราคา "ตั้ง" ขนาดนี้ แต่ได้พื้นที่ "แค่" เท่านี้ ถ้าไปซื้อบ้านได้หลังใหญ่กว่า แต่จนแล้วจนรอดเราก็ได้ซื้อคอนโดสมใจ เพราะ "ความพร้อม" ความต้องการ" ตอนนั้น "คอนโด" ตอบโจทย์จังหวะชีวิตที่สุด ไม่ใช่ "บ้าน"

คอนโดส่วนใหญ่อยู่กลางเมือง การเดินทางสัญจรสะดวกสบาย ไม่มีรถยนต์ส่วนตัวก็โดยสารรถสาธารณะได้ง่ายมีทั่วถึงหลายสาย ที่สำคัญคนที่ตกลงใจอยู่คอนโดมักเป็นหนุ่มสาวโสด อยู่คนเดียวดังนั้นเรื่องพื้นที่ใช้สอยจึงเป็นสิ่งไม่สำคัญนัก แล้วหยวนๆ มันไป จนเมื่ออยู่นานวันเข้านั่นล่ะ ข้าวของสมบัติบ้าเริ่มเยอะขึ้นๆ ห้องที่พออยู่ได้ก็คับแคบตอนเข้าอยู่ใหม่ๆ สนุกกับการตกแต่งคอนโด แต่พื้นที่มันก็มีแค่นั้นแต่งเสร็จก็จบ พอเบื่ออยากแต่งใหม่ก็รื้อ เริ่มอยากตกแต่งบ้านขึ้นมาตะหงิดๆ

ที่จอดรถไม่เพียงพอ เป็นอีกปัญหาใหญ่ของคนอาศัยในคอนโด มีเรื่องให้เสียอารมณ์วันเว้นวัน ถ้ามีบ้านมีพื้นที่จอดส่วนตัวปัญหานี้จะจบไป และเหตุนี้เป็นอันดับต้นๆ ที่ทำให้คนตัดสินใจขายคอนโดทิ้ง แล้วไปหาซื้อบ้านอยู่ อีกเหตุผลพอมีอีกหนึ่งคนมาอยู่ข้างๆ มาช่วยกันสร้างครอบครัว ห้องที่เล็กดูอบอุ่นก็แคบไปสำหรับคู่รัก หรือพ่อแม่ลูก

บางคนอาศัยอยู่ในคอนโดได้เป็นสิบๆ ปี แต่ลองสังเกตดูว่า นั่นเพราะจังหวะชีวิตไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมมากนัก ยังทำงานที่เดิม กินเที่ยวเดินทางเส้นทางเดิมๆ และยังใช้ชีวิตโสดสนุกอยู่ หากแต่คนที่จังหวะชีวิตเปลี่ยน เป็นธรรมดาที่คอนโดจะเป็นแค่ที่พักอาศัย "ทางผ่าน" เพื่อไปสู่ที่ปักหลักถาวรเยี่ยง "บ้าน" เสมือนเพิ่งทำงานมีรายได้ออกรถญี่ปุ่น พอเงินเดือนขยับขยายตำแหน่งใหญ่ขึ้นก็ออกซูเปอร์คาร์

แต่ไม่ว่าจะอยู่คอนโดหรือบ้าน มันก็คือสถานที่พักอาศัยให้ได้พักพิงนอนหลับ เป็นสถานที่ส่วนตัวให้ความรู้สึกปลอดภัยอบอุ่น สถานที่ไม่ว่าจะกว้างหรือแคบ หากที่แห่งนั้นอบอวลด้วยความรัก มีเรื่องราวแห่งความสุขทุกข์ มีไออุ่น มีความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน มันก็เหมาะแล้วที่จะเป็นที่พักพิงอาศัย ไม่ว่าเราไปแห่งหนไหนเราก็จะรู้สึก "อยากกลับบ้าน"