ฆาตกร...กับบาดแผลที่มองไม่เห็น
เฟซบุ๊ก สมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย
เฟซบุ๊ก สมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย
"ฆาตกร...กับบาดแผลที่มองไม่เห็น"
โดย...นพ. วรตม์ โชติพิทยสุนนท์ จิตแพทย์เด็กและวัยรุ่น
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ทุกคนคงรับรู้เรื่องคดีสะเทือนขวัญที่เกิดขึ้นในประเทศไทยช่วงนี้เป็นอย่างดีนะครับ กระแสสังคมกำลังเร่งเร้าให้เกิดการลงโทษอย่างหนักหน่วง โดยเฉพาะคดีประเภทข่มขืนหรือข่มขืนแล้วฆ่า บ้างก็ว่าเพิ่มโทษแล้วดี บ้างก็ว่าเพิ่มโทษแล้วจะแย่ อันนี้ก็ว่ากันไป ...สุดท้ายแล้วก็ขึ้นอยู่กับฝ่ายยุติธรรมของไทยครับ ว่าจะขีดเส้นทางไปทางไหนดี
.
.
.
ผมมีเรื่องมาเล่าให้ทุกท่านฟังเรื่องนึงครับ เป็นเรื่องของ ดช.แดเนียล (Daniel Pelka) ผู้มีผมสีทอง ตาสีฟ้า หน้าตาน่ารักน่าชัง
เมื่อวันที่ 3 มีนาคม 2012 ณ เมืองโคเวนทรี (Coventry) น้องแดเนียลถูกนำส่งขึ้นรถพยาบาลไปยังห้องฉุกเฉินและได้เสียชีวิตลงในวันนั้น ผลชันสูติพบว่า แดเนียลได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงที่สมอง มีภาวะขาดอาหารอย่างรุนแรง กระดูกหัก รอยฟกช้ำ ทั้งหมดไม่ต่ำกว่า 30 จุดทั่วร่างกาย
แม่และพ่อบุญธรรมของแดเนียลถูกตัดสินจำคุกทันที 30 ปี ท่ามกลางเสียงกร่นด่าและสาปแช่งของมวลมหาประชาชน หลังจากนั้นความจริงที่น่าตกตะลึงทั้งหมดจึงถูกเปิดเผยขึ้น ....แดเนียลถูกทรมานจากคนทั้งสองมานานหลายปี ถูกขังอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆที่ไม่เคยทำความสะอาด ถูกอดอาหารให้ไปคุ้ยขยะที่โรงเรียน ให้กินเกลือจำนวนมากจนโคม่า หักแขนโดยไม่ได้รักษา ถูกทุบตีทั่วร่างกาย และทรมานด้วยการจับกดน้ำ...โหดสัสโปแลนด์มากๆ
เคสแดเนียลกลายเป็นกรณีศึกษาที่เรียกว่า "Invisible Daniel" ไม่ใช่เพราะการทรมานแบบเชลยในค่ายกักกันที่ทำให้เคสนี้เป็นที่สนใจ แต่เป็นเพราะ เด็กชายผู้โชคร้ายคนนี้"พลาดโอกาส"ที่จะได้รับการปกป้องเพื่อไม่ให้เดินไปสู่เส้นทางแห่งความตาย ไม่ต่ำกว่า 26 ครั้ง !!
"เด็กชายผู้ล่องหน" จากสังคม พลาดความช่วยเหลือจากรัฐ ตำรวจ ครู นักสังคมสงเคราะห์ แพทย์ พยาบาล และคนรอบข้าง นับครั้งไม่ถ้วนทั้งๆที่เด็กน้อยมายืนอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ ...บาดแผลบนตัวของแดเนียลกลายเป็น "บาดแผลที่มองไม่เห็น" จาก "ความพยายามที่น้อยเกินไป" ของคนรอบข้างในสังคม และจากการที่ทุกคนมองว่า "ไม่ใช่เรื่องของตนเอง"
.
.
.
กลับมาสู่เคสของประเทศไทย...
งานวิจัยและบทความมากมายทางด้านอาชญาวิทยา ระบุตรงกันว่า อสูรร้ายไม่ได้ถูกสร้างขึ้นใน 1 วัน แต่ถูกสร้างขึ้นมาทีละเล็กทีละน้อยนานนับปี คดีเล็กๆที่เคยก่อขึ้นถูกละเลยและพัฒนากลายเป็นคดีสะเทือนขวัญ ทุกๆคดีมักมีสัญญานนำมาก่อน สัญญานที่ล่องหนในสายตาของคนในสังคม และเมื่อนำฆาตกรคดีสะเทือนขวัญทั้งหลายมาสัมภาษณ์ เกือบทั้งหมดจะเคยผ่านชะตาชีวิตอันโหดร้ายเกินกว่าจินตนาการมาแล้วทั้งนั้น ก่อนที่จะตัดสินใจถ่ายทอดบาดแผลของตัวเองไปให้ผู้บริสุทธิ์ในท้ายที่สุด
ผมเองก็เคยได้คุยกับคนกลุ่มนี้ครับ บอกได้คำเดียวว่าประวัติอดีตยาวพรืดเป็นหน้า แถมดราม่าแบบละครไทยชิดซ้ายเลย
.
.
.
เราควรกลับมาถามตัวเองว่า ชุมชนแบบไหน สังคมแบบไหน ที่ผลิตฆาตกร 4 คนให้มารวมตัวอยู่ในที่เดียวกัน .... เราพลาดเรื่องราวอะไรไปก่อนหน้านี้รึเปล่า?
คนในชุมชน เคยรับรู้ปัญหาหรือไม่? แก้ไขอย่างไร?
ครูที่โรงเรียน เคยเห็นพฤติกรรมผิดปกติหรือไม่? จัดการอย่างไร?
ตำรวจ เคยได้รับแจ้งคดีเล็กๆน้อยๆหรือไม่? ติดตามต่อเนื่องอย่างไร?
แพทย์ เคยได้ตรวจและสงสัยเรื่องยาเสพติดหรือไม่? ส่งต่อไปยังใคร?
สังคมสงเคราะห์ เคยได้มีบทบาทหรือไม่? เพราะอะไร?
หรือ คนกลุ่มนี้ เค้าแค่ "Invisible"
.
.
.
ในขณะที่เรากำลังจดจ่ออยู่กับการปรับบทลงโทษทั้งหลาย ...เรากำลังจมอยู่กับปลายสุดของปัญหารึเปล่า? เรากำลังมองข้ามเส้นทางสู่อสูรร้ายก่อนหน้านี้รึเปล่า? หรือว่าเราเคยมองเห็น แต่คิดไปว่ามันไม่ใช่เรื่องของเรา?
...เป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ
เด็กชายแดนเนียลผู้ล่องหน อาจโชคดีที่ไม่ต้องมีชีวิตทนพิษบาดแผลอีกต่อไป....แต่สังคมไทย อาจจะยังมีเด็กชายผู้ล่องหน อีกไม่รู้เท่าไหร่ ที่ดันโชคร้ายเพราะยังต้องหายใจอยู่ ทนอยู่กับ"บาดแผลที่ไม่มีใครมองเห็น"
และรอวันที่จะส่งต่อบาดแผลนั้นให้ผู้บริสุทธิ์รายถัดไป !!!
.
.
.
ปล1. เด็กที่เคยถูกทำร้ายไม่จำเป็นต้องกลายเป็นผู้ร้ายก่อคดี แต่ฆาตกรส่วนหนึ่งเคยเป็นเด็กที่ถูกทำร้ายรุนแรงมาก่อน
ปล2. แม่ใจโหดของแดนเนียลเสียชีวิตเมื่อ 1 ปีก่อน พ่อบุญธรรมของแดนเนียลเพิ่งเสียชีวิตเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ทั้งคู่เสียชีวิตในห้องขังที่ตนเองกำลังรับโทษอยู่
