ดร.อัฐวุฒิ ปภังกร อยากเก่งเหมือนพวกเขา

โดย...โยธิน อยู่จงดี ภาพ : วิศิษฐ์ แถมเงิน

ดร.อัฐวุฒิ ปภังกร ประธานฝ่ายการเงิน บริษัท ยูเมย่า นักธุรกิจหนุ่มพันล้านในวัย 30 ต้นๆ ผู้มีธุรกิจในความดูแลมากมายตั้งแต่บริษัทบัญชี ไปจนถึงโรงเรียนสอนกวดวิชา เป็นอาจารย์พิเศษคณะบัญชี มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย และเป็นนักเขียนให้กับนิตยสารไอแอมว็อช ด้วยความที่ผ่านการจับงานธุรกิจต่างๆ มากมาย เขาจึงเป็นนักธุรกิจชั้นแนวหน้าของประเทศที่มีวิสัยทัศน์อันน่าสนใจหลายอย่างและนี่คือ 3 ฮีโร่ ผู้มอบแนวความคิดดีให้กับเขา

พิชัย นิรันต์

ศิลปินแห่งชาติสาขาจิตรกรรม

“งานศิลปะแบ่งออกเป็น 2 สายคือ สายคอมเมอร์เชี่ยล หรือสายศิลปะที่ทำแล้วได้เงิน กับอีกสายหนึ่งคือสายที่ยึดมั่นในเส้นทางศิลปะจริงโดยไม่สนใจเรื่องเงิน เขาเป็นศิลปินแห่งชาติที่ได้รับรางวัลจากการวาดรูปสื่อถึงดอกบัวกับพระพุทธศาสนา จากวันที่อาจารย์ได้รับรางวัล จนถึงวันนี้อาจารย์ก็ยังเป็นคนเดิม เดินทางสายกลางตามเศรษฐกิจพอเพียง เป็นคนติดดินไม่โอ้อวด แต่สร้างสรรค์งานเพื่อแผ่นดินอย่างมากมาย

“อาจารย์เคยบอกกับผมว่าเมื่อเราโกรธใคร ให้มองเขาเป็นดอกบัวดอกหนึ่งที่อยู่ห่างจากเราออกไป เป็นดอกบัวที่ไม่ได้มีรากเกี่ยวข้องกับเรา ถ้าเราไม่ใส่ใจเราก็ยังเป็นดอกบัวที่งดงามอยู่ได้ด้วยตัวของเราเอง”

สึโยชิ โทรุ

ประธานบริษัท ยูเมย่า

“ผมรู้สึกว่าเขาผู้บริหารคนนี้เป็นคนที่มีมุมมองในการทำธุรกิจที่น่าสนใจ ชีวิตของ สึโยชิ เริ่มต้นจากการเป็นช่างก่อสร้างธรรมดา แต่เขามองเห็นอนาคตของโซลาร์เซลด้วยการนำเข้าแผงโซลาร์เซลจากประเทศเยอรมนี เข้ามายังประเทศญี่ปุ่นยุคแรกของประเทศเมื่อ 20 ปีก่อน แผงโซลาร์เซลในยุคแรกของเขาติดตั้งเพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าใช้กับหม้อต้มน้ำ ตามบ้านเรือนต่างๆ จากนั้นเขาจับมือกับรัฐบาลญี่ปุ่นในการส่งเสริมให้แต่ละหมู่บ้านของญี่ปุ่น ร่วมกันลงทุนติดตั้งแผงโซลาร์เซลสำหรับใช้ในหมู่บ้าน

“โดยปกติแล้วการลงทุนแผงโซลาร์เซลถ้าเป็นประเทศไทยจะคิดถึงการทำฟาร์มโซลาร์ลงทุนหลักร้อยล้านบาท แต่สำหรับแนวคิดของเขาต้องการแค่พื้นที่เล็กๆ ติดตั้งแผงโซลาร์สำหรับใช้ตามบ้านแค่นั้นก็เพียงพอ แต่เมื่อสิ่งเล็กๆ รวมกันก็จะกลายเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้”

สัจพงษ์ ปภังกร

คุณพ่อ

“คุณพ่อ เป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับผม ผมคิดว่าผมเองก็เป็นร่างโคลนนิ่งของคุณพ่อ แต่ผมรู้สึกว่าผมยังเก่งไม่ได้ครึ่งนึงของคุณพ่อของผมเลย ตระกูลของผมเคยร่ำรวยติดอันดับต้นๆ ของประเทศ แต่แล้ววันหนึ่งในปี พ.ศ.2480 เรากลับไม่เหลืออะไรเลย ไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวกินต้องไปเป็นลูกศิษย์วัดตามพระบิณฑบาตร

“แต่คุณพ่อก็ทำให้ครอบครัวกลับมาดีขึ้นได้ในปี พ.ศ.2506 คุณพ่อเป็นคนที่ทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวในทุกวัน กว่าพวกเราจะมีวันนี้ได้คุณพ่อต้องเหนื่อยมามากถ้าบอกว่าผมจับธุรกิจหลายอย่าง คุณพ่อผ่านธุรกิจและการมองโลกมามากมายกว่าผมนัก และวันนี้คุณพ่อก็ยังสอนสิ่งที่จำเป็นในการทำธุรกิจแก่ผมในหลายๆ เรื่อง ถ้าหากจะเลือกฮีโร่ในชีวิตจริงของผมสักคน ตัวจริงคนๆ นั้นก็คือคุณพ่อของผมนี่ล่ะครับ”