ทำใหม่ต้องให้ดีและสนุก

จำได้ว่าเคยเขียนถึงการนำละครไทย (รวมทั้งภาพยนตร์ไทย) กลับมาทำใหม่นานแล้วล่ะ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหยิบยกประเด็นนี้มาเขียนอีกรอบ เพราะมีโอกาสได้ชมผลงานที่ "ผู้จัด" หรือ "ผู้สร้าง" นำผลงานเก่ามาปัดฝุ่นทำใหม่

เพิ่งจะลาจอคือ "บ้านทรายทอง" หากย้อนไปนับจำนวนครั้งที่นำมาทำใหม่ หรือ "รีเมก" ก็มากโขทีเดียว ละครโทรทัศน์ 6 ครั้ง และอีก 2 ครั้งเป็นภาพยนตร์ ซึ่งโครงเรื่องและการดำเนินเรื่องแทบไม่ได้ผิดแผกไปจากบทประพันธ์ดั้งเดิม (ก.สุรางคนางค์) แตกต่างก็แต่นักแสดงที่มารับบทบาทตัวละครหลัก "พจมาน สว่างวงศ์" "ม.ร.ว.ภราดาพัฒน์ระพี สว่างวงศ์" (ชายกลาง) "หม่อมพรรณราย สว่างวงศ์ ณ อยุธยา" (หม่อมแม่) "ม.ร.ว.ภารดีสว่างวัฒน์ สว่างวงศ์" (หญิงใหญ่) "ม.ร.ว.ภาวิณีจรัสเรือง สว่างวงศ์" (หญิงเล็ก) "ม.ร.ว.ภานุทัตสวัสดี สว่างวงศ์" (ชายน้อย)

สิ่งที่ "บ้านทรายทอง" เวอร์ชั่นล่าสุดได้เพิ่มและขยายตัวละครน้องสาว "พจนีย์ พินิตนันท์" ให้มีบทบาทมากขึ้น โดยหลายฉากน้องสาวต้องปะทะอารมณ์กับพี่สาวอย่างดุเดือด นอกจากนี้ยังปรับให้คาแรกเตอร์พจมานไม่ใช่นางเอกยอมคนเหมือนเวอร์ชั่นเดิมๆ เมื่อฝ่ายหม่อมแม่กับหญิงเล็กแรงมาและร้ายใส่พจมานก็พร้อมฉะ อาจไม่ได้ถึงขั้นลงไม้ลงมือตบตีใช้กำลัง แต่วิวาทะที่สะท้อนผ่านถ้อยคำก็นับว่าแรงและร้ายไม่เบา

นี่เองทำให้เป็นการตีความใหม่ "บ้านทรายทอง" ที่ตั้งใจทำมาเพื่อความบันเทิงสำหรับคอละครยุคนี้โดยเฉพาะ จึงไม่แปลกที่กราฟคะแนนความนิยมของละครเรื่องนี้จะพุ่งเอาๆ จนกระทั่งวันสุดท้ายการออกอากาศ เรียกว่าสามารถกลบเกลื่อนความเป็นละครน้ำเน่าลงไปได้อย่างหมดข้อกังขา ผู้ชมฟินทั่วบ้านทั่วเมือง

จบจากพจมานก็มาต่อที่ อตีตา แม้จำนวนการนำกลับมาทำใหม่ไม่มากเท่า บ้านทรายทอง และอีกหลายเรื่อง แต่ครั้งที่ 2 ของ อตีตา ก็สร้างความประทับใจให้แก่ผู้ชมล้นหลามนับตั้งแต่วันแรกที่ออกอากาศ ด้วยความพิถีพิถันด้านโปรดักชั่นที่ทำได้งดงามและสมราคาละครย้อนยุคผสมปัจจุบัน ผลลัพธ์จึงพ้นคำครหาเรื่องดูถูกผู้ชมไปได้ ยังไม่นับรวมบทประพันธ์ดั้งเดิม (ทมยันตี) ที่สอดแทรกประวัติศาสตร์ในการข้ามภพและเล่าเรื่องได้น่าติดตาม แล้วไหนจะนักแสดงที่มารับบทได้ลงตัวอีกเล่า ก็ยิ่งทำให้ตัวละครหลัก เมืองใจ ศิโรตม์ กาหลง (ลติกา) จันกะพ้อ (เพ็ญ) ถูกจริตแฟนละครเป็นที่สุด

ปัจจัยความสำเร็จของการนำผลงานเก่ากลับมาทำใหม่ ไม่เพียงอยู่แค่การได้บทประพันธ์ดั้งเดิมดีๆ ที่ระดับชั้นครูประพันธ์ไว้อย่างเข้มขลังเท่านั้น ทว่า การตีความใหม่แบบกล้าหาญโดยไม่ทำให้เนื้อเรื่องหลักตกหล่น การใส่ใจรายละเอียดด้านโปรดักชั่นและการคัดเลือกนักแสดง ก็สำคัญไม่ยิ่งย่อน ดังจะเห็นได้จากหลายๆ เรื่อง อาทิ บัลลังก์เมฆ ขมิ้นกับปูน แรงเงา สามีตีตรา ทองเนื้อเก้า สุสานคนเป็น เมียหลวง สวรรค์เบี่ยง และอีกมาก ทำกี่ครั้งก็ยังได้รับความนิยมจากแฟนๆ

นั่นเพราะ "ผู้จัด" หรือ "ผู้สร้าง" ไม่ได้ละเลย หรือเพิกเฉยที่จะใส่ใจในรายละเอียด หากคิดจะนำผลงานเก่ากลับมาทำใหม่ อย่างมากคือต้องดีกว่าเก่า อย่างน้อยต้องไม่แย่กว่าเดิม ไม่อย่างนั้นแล้วสิ่งที่นำเสนอก็คงไม่เป็นที่ต้องการของผู้ชมแน่ๆ ดีไม่ดีอาจโดนถล่มยับเยินแบบเสียหายและทำลายเครดิตได้

(หมายเหตุ ปีนี้มีผลงานหลายเรื่องที่เตรียมลงจอมากมาย เช่นว่า ทายาทอสูร นางทาส เพลิงพระนาง แต่ปางก่อน มนต์รักอสูร ฯลฯ คงไม่ทำให้แฟนๆ ผิดหวังนะจ๊ะ)