แสร้งว่า...อิสระ

โดย...ว.แหวน ภาพ : รอยเตอร์ส

ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา หลายคนคงได้ติดตามข่าวการจากไปของพระเอกคนดังและคนดี ทุกสื่อต่างรุมล้อมเสนอข่าวไปพร้อมกับการแสดงความเห็นอกเห็นใจ ไว้อาลัย รำลึกถึงความดี และเปิดเผยเบื้องหน้าเบื้องหลังของชีวิตเขาทั้งในด้านที่เรามองเห็นกันอยู่ และไม่เคยเปิดเผยที่ไหนมาก่อน ไอ้คำว่า “ไม่เคยเปิดเผยที่ไหนมาก่อน” นี่มันมองได้ 2 นัย คือ หนึ่ง...เขาไม่อยากให้เรารู้ กับสอง...เขาไม่อยากอวดตัว แสดงตัว แต่ในฐานะสื่อมวลชน และเขา...เป็นคนของประชาชน เรื่องที่ยังไม่รู้นี่แหละ ที่ใครๆ ก็อยากรู้ หลายคนมองว่า “ก็เป็นเรื่องดีๆ ทั้งนั้น” เราควรสรรเสริญ ชื่นชม และยกย่องเขา อย่ากระนั้นเลย คุ้ยมาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำทุกวิถีทางให้ได้เรื่องและภาพมาให้มากที่สุด

ดังนั้น...ภาพที่ฉันเห็น ภาพก่อนที่จะมาเป็นเรื่องราว เป็นสกู๊ป เป็นข่าว เป็นภาพที่หาดูยาก ซูมกันจะจะ ใครใกล้กว่าชนะ ก่อนจะได้ภาพเหล่านั้นมา ฉันก็ได้เห็นภาพหมู่มวลประชากำลังรุมทึ้งอะไรบางอย่างอยู่ อะไรที่ว่า เขาเรียกว่า “ความสูญเสีย” การมอบอิสระในทางวิชาชีพ ให้สามารถมีอิสระที่จะถ่ายทอดความเป็นจริงให้สังคมรับรู้...ไม่ผิด! แต่การใช้อิสระของตัวเองที่ได้รับ ไปจำกัดอิสระของคนอื่น ล่วงละเมิดความเป็นส่วนตัว ประกาศหน้าที่และอิสระ ที่คิดว่าเป็นเหตุเป็นผลพอที่จะไปยืนดูความหายนะของผู้อื่นในระยะประชิด ฉันถือว่าไม่โอเค!

ฉันมองในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงซึ่งเพิ่งจะสูญเสียสามีอันเป็นที่รักไป ผู้หญิงที่อยากร้องไห้ ระบายความรู้สึกให้สาใจกับการจากลา แต่...กลับต้องอดกลั้น กลั้นน้ำตา สงวนท่าที เพียงเพราะว่าเลนส์ซูม! ถ้าเป็นฉัน...ตลอดช่วงเวลาของการจับจ้อง ฉันคงไม่สามารถเป็นอิสระทางการแสดงออกได้อย่างเต็มพื้นที่ ฉันถูกขีดวงกลมเอาไว้โดยไม่รู้ตัว ทำไมฉันถึงรู้สึก “อึดอัด” กับคำว่า “อิสระ”? ฉันตอบแทนได้เลยว่า...ถ้าฉันเป็นเขา ฉันคงไม่ได้รู้สึกดี ที่สื่อต่างๆ ช่วยกันตอกย้ำการสูญเสีย ทุกสื่อตลอดช่วงเวลานั้น เผยแพร่ แพร่ภาพ อารมณ์และความรู้สึกช่วงนั้นออกมาอย่างหมดเปลือก แม้จะไม่ได้ครึ่งหนึ่งของความรู้สึกข้างใน ซึ่งถ้าไม่ได้แอบเก็บไว้บ้าง ก็คงโดนแชร์หมด!

เราจะรู้สึกดีอย่างไร? ถ้าภาพคนรัก คนที่เรารัก ภาพเรา ทุกภาพที่ถ่ายทอดความสูญเสีย โชว์หรากลายเป็นเหมือนพวงหรีดที่ประดับอยู่ในหน้า wall ในทีวี ในสื่อออนไลน์ แทบทุกช่องทาง เห็นหน้าตัวเองชัดขนาดนับน้ำตาได้ทุกเม็ด เอาแต่พอดีเถิด...อย่าทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องรู้สึกสูญเสียจนไม่เหลือแม้แต่อิสรภาพของตัวเอง!

ลองมองดูดีๆ ครั้งนี้...ฉันไม่ขอให้ใครมองอย่างคนกลาง เพราะที่ผ่านมาก็มองอย่างคนกลางมาเกินพอแล้ว คิดถึงแต่คนกลาง จนลืมมองคนใกล้ๆ ลองมองอย่างคนที่ต้องเผชิญเองบ้าง มองอย่างเอาใจเขามาใส่ใจเรา แล้วเราจะเข้าใจว่า...คำว่า “จรรยาบรรณ” อาจดูสวยหรู และดีงามเกินกว่าจะปฏิบัติได้ตรงตามข้อบัญญัติทุกประการ ฉันเลยอยากขอเปลี่ยนเป็นคำว่า “ความเมตตา” แทน การใช้อิสระทางวิชาชีพที่ยังคงไม่ก้าวล้ำข้ามคำว่า “ความเมตตา” การทำสิ่งใดเพื่อคนหมู่มาก เพียงเพราะเห็นว่า “เพื่อส่วนรวม” เพิ่มพื้นที่ตัวเองให้ใหญ่ขึ้น โดยอ้างว่า “หลายคน” แต่กลับไปเบียดบังพื้นที่คนคนหนึ่งให้เล็กลงจนแทบยืนไม่ไหว นั่นหรือคือคำว่า “อิสระ”?

สำหรับฉัน...การเข้าใกล้ในระยะประชิดเดียวที่ฉันถือว่า “งดงาม” คือการเอื้อมมือไปโอบไหล่ มิใช่การบอกว่าให้ “หันมา”!

ขอให้ชีวิตที่จากไป...จงไปสู่สุคติในดินแดนอันงดงาม ให้สมกับความดีที่เขาได้ทำมา

ขอให้ครอบครัวเขา...จงอยู่อย่างสุขสงบ และยังคงมีอิสระ

และขอให้คนที่อยู่รอบข้างพวกเขา...จงเข้าใจเขา!

เข้าไปพูดคุยหรืออ่านมุมมองความคิดของ ว.แหวน ได้ที่ www.facebook.com/Worwaenfanpage