อำเภอที่ 878

โดย...ไพบูลย์ กระจ่างวุฒิชัย

เทศกาลส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ แม้ผ่านมา 2-3 สัปดาห์แล้ว แต่เชื่อว่าน่าจะยังคงคุกรุ่นหรือมีควันหลงให้นึกถึงอยู่พอสมควร โดยเฉพาะความทรงจำจากการไปเที่ยวหรือใช้เวลาในช่วงวันเทศกาลดังกล่าว

ผมก็เป็นคนหนึ่งที่เอาวันหยุดปีใหม่เกือบทั้งหมดไปใช้กับการท่องเที่ยว สถานที่ที่ผมเลือกเดินทางไป คือ เชียงใหม่

เชียงใหม่ ใครๆ ก็รู้จัก ใครๆ ก็เคยไป แล้วมีอะไรน่าสนใจ แล้วทำไมถึงไป?

ใช่ครับ...เชียงใหม่เป็นจังหวัดท่องเที่ยว ผมเองก็เดินทางไปมาหลายครั้ง คราวนี้เป้าหมายในการไปเชียงใหม่ไม่ได้อยู่ที่ร้านตกแต่งสไตล์อินดี้ในตัวเมือง หรือร้านอาหารมีชื่อทั้งหลาย แต่อยู่ที่ อ.กัลยาณิวัฒนา

อำเภอนี้เป็นอำเภอลำดับที่ 878 ของประเทศไทยที่เพิ่งตั้งเมื่อปี 2552 เดิมทีเป็นพื้นที่อยู่ใน อ.แม่แจ่ม แต่ด้วยการติดต่อราชการของประชาชนเป็นไปอย่างลำบาก เพราะพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา สุดท้ายภาครัฐจึงต้องเสนอกฎหมายต่อรัฐสภาเพื่อให้จัดตั้งอำเภอใหม่ขึ้นมาเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับประชาชนและง่ายต่อการบริหารงานของภาครัฐ

ระยะทางจากเมืองเชียงใหม่ไปอำเภอแห่งนี้ประมาณ 154 กิโลเมตร สำหรับคนที่ไม่มีรถส่วนตัวอย่างผมเลยต้องเดินทางด้วยรถสองแถวที่วิ่งระหว่างอำเภอแทน

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในรถสองแถว มีคำถามตามมามากมาย ทำไมพื้นรถฝุ่นสีแดงเยอะจัง? จะมีผ้าม่านปิดหลังรถเพื่ออะไร?

คำถามเหล่านี้มาได้คำตอบเมื่อรถวิ่งเข้าสู่ “แม่ริม-สะเมิง” เพราะเส้นทางเดินรถเป็นจังหวะขึ้นลงเขา สภาพถนนเป็นลักษณะลูกรัง มีหลุมขนาดเล็กและกลางคอยทดสอบสมรรถนะของรถเป็นระยะ

ฝุ่นสีแดงฟุ้งกระจายเข้ามาในตัวรถ ผ้าม่านเริ่มทำงาน ชวนให้นึกถึงหนังไทยเก่าๆ สมัยก่อนที่ครูบ้านนอกต้องเดินทางไปสอนนักเรียนบนดอย

ผ่านไปราว 5 ชั่วโมง ก็มาถึง อ.กัลยาณิวัฒนา

ช่วงที่ไปอากาศดีพอสมควร ตอนเช้าตื่นมาดูที่วัดอุณหภูมิที่ตั้งอยู่ในโครงการหลวงบ้านวัดจันทร์ขององค์การอุตสาหกรรมป่าไม้ ประมาณ 8 องศาเซลเซียส ส่วนตอนบ่ายๆ ก็อุ่นขึ้นตามลำดับไม่เกิน 15 องศาเซลเซียส

ตอนเช้าของทุกวัน จะมีหมอกทะลุเข้ามาในบ้านพัก พระอาทิตย์เริ่มสาดแสงฝ่าแนวทิวป่าสนเข้ามา เรียกได้ว่าเป็นรางวัลใหญ่สำหรับคนตื่นเช้า

ถึงจะเป็นอำเภอที่อยู่บนภูเขา แต่น้ำ ไฟฟ้า ไม่มีขาดตกบกพร่อง จะมีเพียงสัญญาณโทรศัพท์เคลื่อนถี่ขาดๆ หายๆ อยู่บ้าง แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่

ระหว่างที่ใช้ชีวิตอยู่บนดอย ได้มีโอกาสสนทนากับพี่ผู้หญิงที่เป็นปกาเกอะญอซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลศูนย์ข้อมูลการท่องเที่ยวในเขตบ้านวัดจันทร์ ก็ได้รับมุมมองที่น่าสนใจ

พี่สาวคนนี้บอกว่า “ชาวบ้านที่นี่ไม่อยากได้ความเจริญเติบโตอะไรมากหรอก น้ำไฟฟ้าที่มีอยู่ก็พอใช้กันอยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นไปได้ อยากได้ถนนหนทางที่ดีกว่านี้ ขอไปกับทางการกี่ปีก็ได้มาแค่ไม่กี่กิโลเมตร ถ้าได้ถนนดีก็น่าจะช่วยให้เวลาขายข้าว ผักผลไม้ได้ราคามากขึ้น เพราะพ่อค้าที่มารับซื้อจะได้เลิกอ้างความลำบากในการเดินทางเพื่อกดราคาสักที”

แปลกแต่จริง! เมืองไทยหมดงบประมาณไปกับเรื่องไร้สาระได้ตั้งเยอะแยะแต่ทำไมถึงใช้งบประมาณอย่างสร้างสรรค์เพื่อตอบสนองความต้องการของประชาชนไม่ได้