ขอแค่ไม่ลืม

โดย...แจนยูอารี

เป็นหนังไทย (เพียงเรื่องเดียว) ที่พอจะต่อกรได้สมน้ำสมเนื้อกับเหล่าพาเหรดหนังเต๋งจ๋าล่ารางวัล (ออสการ์) ที่ยกทัพมายึดโรงฉายบ้านเราช่วงนี้

ผลงานกำกับโดย “คงเดช จาตุรันต์รัศมี” แรกนั้นก็คิดว่าไม่มีอะไรจี๊ดๆ หรอก คงเป็นเรื่องเพื่อนเก่าที่มารวมตัวในงานแต่งเพื่อนอีกคน แต่กลายเป็นว่ามันมีหลายอย่างให้ฉุกคิด

2 ตัวละครอันเป็นตัวเดินเรื่อง “บอย” (โทนี่ รากแก่น) กับ “ผึ้ง” (วรันธร เปานิล) อาจจะขยี้ความรู้สึกใครบางคนได้ไม่มากก็น้อย ยิ่งเฉพาะปมหลังฝังใจที่พวกเขามีต่อกัน การย้ายโรงเรียนของฝ่ายหญิง หนังสือรุ่นที่ไร้รูปประกอบของทั้งคู่ โต๊ะไม้เก่าที่เขียนข้อความบางอย่างไว้ ฯลฯ

รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ถูกนำมาปะติดปะต่อให้คนดูได้รู้ว่าพวกเขามีสิ่งที่ยังค้างคาใจต่อกัน 8 ปีที่จากกันไป แต่ละคนต่างก็มีชีวิตและวิถีทางตัวเอง

บอยมารับงานถ่ายพรีเวดดิ้งให้เพื่อนที่กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์ เจอผึ้งกับแฟนโดยบังเอิญในร้านอาหาร แล้วก็นำไปสู่เรื่องราวความหลังที่ต้องดูกันยาวๆ

“ทำไมเรายังไปไม่ถึงไหนกันสักที” วลีนี้ไม่ใช่แค่ทำให้คิดว่าพวกเขาคือคู่จิ้นกันสมัยมัธยมอย่างเดียว แต่มันก็สามารถเทียบเคียงกับประเด็นความเป็นเพื่อนได้เหมือนกัน ที่เมื่อความสัมพันธ์เริ่มเหินห่าง ความสนิทสนมก็ค่อยๆ โดนกลืนไปด้วยระยะเวลา

เชื่อว่าคนหลายก็เป็น บัดนี้แทบไม่ได้ติดต่อเพื่อนเก่าเลย ซึ่งครั้งหนึ่งเคยซี้กันมาก พอมานั่งดูหนังเรื่องนี้ เออ!!! เราก็เป็น ทำไมวะ เพราะเหตุผลส่วนตัวนั่นนู่นนี่ ย้ายบ้าน เรียนคนที่ ติดแฟน มีลูก เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ ฯลฯ

เรารู้เลยว่าถ้าไร้ซึ่งความสัมพันธ์ มันก็คือช่องว่างระหว่างความเป็นเพื่อนสนิทค่อยๆ กว้างขึ้นและถ่างขึ้น จนสุดท้ายจากคนคุ้นเคยก็จะกลายเป็นคนแปลกหน้า

ในความเป็นหนังอาร์ต แต่มีความเป็นแมส หนังทำได้พอเหมาะพอเจาะ ทั้งบรรยากาศและการดำเนินเรื่อง ไม่เร่งเร้า ไม่บีบคั้น ไม่หวานเลี่ยน ขณะเดียวกันฉากหลังทางการเมือง แม้จะสื่อถึงบางนัย ก็อยู่ในทีท่าที่มากเกินไป 

นอกจากประเด็นเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อน ประเด็นเรื่องความสัมพันธ์ของคนครอบครัวก็เป็นสิ่งที่หนังไม่ละเลย บอยผู้จากบ้านมาอยู่เมืองกรุง เมื่อกลับบ้านเกิด บ้านยังเป็นที่อบอุ่นเสมอ แม่และพ่อพร้อมจะมอบความรักให้แบบไม่มีเงื่อนไข ไม่ต่างกับเพื่อนเก่าสมัยเรียน ความจริงใจก็หาได้ไม่ยาก 

คำว่า “แค่ได้คิดถึง” ที่หนังนำมาตั้งเป็นชื่อ ที่สุดแล้วอาจไม่ยิ่งใหญ่เท่า “ขอแค่ไม่ลืม” ไม่ว่าจะในมุมเพื่อนเก่า หรือคนในครอบครัว ลืมกันง่ายๆ ไม่ได้เลย เพราะถ้าลืมกันไปเมื่อไหร่ ก็ยากเหลือเกินที่จะต่อติด กระทั่ง แค่ความคิดถึง ซึ่งหาได้จากภาพถ่าย (ฟิล์ม) ก็อาจหาตามหาความหมายและความกระจ่างแจ้งไม่เจอ &O5532;

Snap

แค่ได้คิดถึง

ประเภท ชีวิต

ความยาว 99 นาที

เรตติ้ง น15+ (เหมาะสำหรับผู้ชมอายุ 15 ปีขึ้นไป)

กำกับ คงเดช จาตุรันต์รัศมี

แสดงนำ โทนี่ รากแก่น/วรันธร เปานิล