มากกว่า ‘ของขวัญ’

โดย...นายใจดี ภาพ เสกสรร โรจนเมธากุล

คอนโด 1 อาคารมีหลายร้อยห้อง แต่ละชั้นมีไม่ต่ำกว่า 20 ห้อง แต่นับจำนวนคนที่ได้เจอะกันแล้วจำหน้าตาได้มีไม่กี่คน เพราะแค่การเดินสวนกัน ขึ้นลงลิฟต์พร้อมกัน หากขาดการสบสายตากัน ไม่มีรอยยิ้มพิมพ์ใจส่งให้กันบ้าง นั้นก็ล้วนผลักให้คนร่วมคอนโดกลายเป็น “คนแปลกหน้า”

บางคนมีโลกส่วนตัวสูง ไม่ชอบสุงสิงกับใคร การอยู่คอนโดในพื้นที่เป็นสัดส่วนของตัวเอง ให้ผนังบางๆ กั้นคนอื่นออกไป แต่เชื่อว่ายังมีมนุษย์บางคนที่ยังยืนยันเอกลักษณ์ความเป็นสัตว์สังคม ยังชอบพบปะผู้คน และแลกเปลี่ยนไมตรีต่างๆ แต่ด้วยลักษณะของการอยู่อาศัย ชีวิตการทำงานของผู้คนล้วนแต่สวนทาง ทำให้ตึกตระหง่านมากผู้คนแต่แฝงเร้นซ่อนตัวอยู่ห้องใครห้องมันเสียมากกว่า

ผมอาศัยอยู่ในคอนโดมา5 ปี เปิดประตูห้องเข้า-ออกทุกวันแทบไม่เจอใครเลย เพื่อนข้างห้อง ตรงข้ามห้อง เดือนหนึ่งเจอไม่เกิน 3 ครั้ง บังเอิญว่าห้องตรงข้ามเวลาที่อยู่มักเปิดประตูห้อง เป็นเด็กนักเรียนสองคน ส่วนผู้ปกครองกลับมาดึกหน่อย ผมมักถือวิสาสะไปเคาะห้องแล้วหยิบยื่นขนมเท่าที่มีให้อยู่เสมอ ในคราวแรกๆ น้องๆ ก็ประหม่าที่จะรับของจากคนแปลกหน้าแต่พอมีครั้งที่ 2 ที่ 3 เรื่อยมาจนเป็นสิบครั้ง นอกจากน้องๆ ยิ้มรับยกมือไหว้อัตโนมัติแล้ว จบคำขอบคุณก็เริ่มมีบทสนทนายาวขึ้น แต่เราไม่มีการก้าวล้ำเข้าไปสู่พื้นที่ส่วนตัวของกัน

เพียงเท่านี้ทำให้อุ่นใจว่าเรามีเพื่อนบ้านที่รู้จักกันฉันมิตร

คืนหนึ่งผมกลับเข้าคอนโดดึกมาก ยังเป็นช่วงวันหยุดเทศกาลปีใหม่ แต่ห้องตรงข้ามยังเปิดประตูอยู่ซึ่งผิดปกติ ยังวางกระเป๋าไม่เรียบร้อยก็ได้ยินเสียงเคาะประตู เด็กชายกับพี่สาวยืนยิ้มแป้นพร้อมยื่นกล่องขนมมาให้ บอกว่าแม่ฝากมาให้

ขนมกล่องเล็ก น้ำหนักไม่กี่ร้อยกรัม แต่ตอนรับรู้สึกสัมผัสความหนักที่มีน้ำใจอยู่ในนั้น นี่คงเป็นการตอบแทนสินน้ำใจที่เรามีให้เสมอมาแต่มากกว่านั้นคือ “มิตรภาพ” ราคาของของไม่ได้สำคัญ คุณภาพของของไม่ได้สำคัญเท่ากับของขวัญนั้นมันแทนเรื่องราวของ “ความคิดถึง” ที่จะส่งต่อความสุขให้ใครสักคนและเป็น “ไมตรี” ที่เพื่อนบ้านมีต่อกัน

มันดูเป็นเรื่องเล็กๆ แต่ยิ่งใหญ่ในความรู้สึก