ปลุกชีวิตเต่ายักษ์กาลาปาโกส

โลนซั่มจอร์จ คือ เต่ายักษ์กาลาปาโกสตัวสุดท้ายสายพันธุ์ปินตา และได้เสียชีวิตลงเมื่อปี 2012 หลังสิริอายุรวมได้ 100 ปี ซึ่งเมื่อเฒ่าจอร์จผู้โดดเดี่ยวตายไป ก็เท่ากับ ต.เต่าหลังตุงแห่งกาลาปาโกสสายพันธุ์ดังกล่าวได้สูญพันธ์ุลงไปด้วย โดยนักวิทยาศาสตร์ได้พยายามทุกวิถีทางที่จะปลุกชีพของเต่ากาลาปาโกสพันธุ์นี้ขึ้นมาใหม่

ก่อนหน้าที่จะมีชาวยุโรปมาพบเจอเกาะกาลาปาโกสนั้น เชื่อว่าที่นี่มีเต่ายักษ์กว่า 8 สายพันธุ์ โดย 3 ชนิดได้สูญพันธุ์ไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งประชากรเต่าได้ลดลงฮวบฮาบ จาก 2.5 แสนตัว ในทศวรรษที่ 1500 เหลือเพียง 3,000 ตัวในทศวรรษที่ 1970

ในศตวรรษที่ 19 มีการนำเอาเต่าขึ้นเรือเพื่อสำรองไว้เป็นอาหารระหว่างการเดินทางไกล เนื่องจากเต่าสามารถอยู่ได้โดยไม่ต้องกินอาหารและน้ำเป็นเวลานาน ซึ่งกะลาสีเรือได้กล่าวขานถึงเต่ายักษ์สายพันธุ์ปินตาว่า รสชาติดีกว่าพันธุ์อื่นๆ ของหมู่เกาะกาลาปาโกส

แม้นั่นจะฟังดูละเมิดสิทธิสัตว์ ทว่ากลับเป็นผลดีในวันนี้ ด้วยว่าในความเป็นจริงนั้นระหว่างการเดินทางบนเรือ นักวิทยาศาสตร์ที่เดินทางไป-กลับกาลาปาโกสด้วยนั้น ได้ทำการศึกษาเจ้าเต่ายักษ์ดังกล่าว และกลายเป็นบันทึกหน้าสำคัญสำหรับการปลุกชีวิตเต่ายักษ์ขึ้นมาใหม่

ในปี 2008 นักวิทยาศาสตร์ค้นพบความใกล้เคียงทางดีเอ็นเอระหว่างเต่าร้อยปีจากเกาะอิซาเบลาและสายพันธุ์เดียวกับเฒ่าจอร์จผู้โดดเดี่ยวแห่งเกาะปินตา และพวกเขาก็เชื่อว่าการนำดีเอ็นเอจากสายพันธุ์เกาะปินตาไปลองขยายพันธุ์ผ่านเต่าเกาะอิซาเบลาดู น่าจะออกมาเป็นเต่าร้อยปีที่ใกล้เคียงและมาทดแทนเฒ่าจอร์จได้ ซึ่งจะช่วยให้ระบบนิเวศน์ของเกาะมีการฟื้นฟู เนื่องเพราะเต่าร้อยปีเหล่านี้ เป็นผู้นำพาเมล็ดพันธุ์พืชและสารอาหารต่างๆ เดินทางไปรอบเกาะนั่นเอง