พลาด

โดย...เอกลักษณ์ หลุ่มชมแข  Eaklak Loomchomkhae

ผมไม่ทราบวันนั้นมีการประกวดมิสยูนิเวิร์ส กระทั่งช่วงสายๆ ของวัน ฟีดข่าวบนไทม์ไลน์ของเฟซบุ๊ก โหมกระหน่ำถึงความผิดพลาดของผู้ดำเนินรายการในการประกาศผลรางวัลผู้ได้อันดับที่หนึ่ง เป็นการโหมกระหน่ำระดับทอล์ก ออฟ เดอะ เวิลด์ จนต้องหาคลิปการประกาศรางวัลมาดูว่า ความผิดพลาดที่คนกล่าวถึงกันทั้งโลกออนไลน์ มันคือเรื่องอะไร

ความผิดพลาดเกิดขึ้นได้เสมอ โดยเฉพาะกับมนุษย์ ที่ไม่ได้มีการตั้งโปรแกรมไว้เหมือนเครื่องจักรกล การตัดสินใจ การกระทำ จนเกิดความผิดพลาดต่างๆ ย่อมเกิดขึ้นได้ทุกเสี้ยววินาที

ก่อนความผิดพลาดระดับโลกครั้งนี้จะเกิดขึ้นเพียงวันเดียว ความผิดพลาดระดับปัจเจกของผมก็เกิดขึ้นเช่นกัน

ระหว่างผมกำลังขับรถพาทีมงานลงพื้นที่ ก็เกิดเรื่องพลาด เบรกรถไม่ทันไปชนท้ายรถคันหน้า แม้ว่าจะไม่รุนแรงเพราะการจราจรในกรุงเทพฯ ติดขัด แต่ก็ทำให้เสียเวลาทั้งสองฝ่าย และทำให้ภารกิจสะดุดลงเพราะต้องรอประกัน

ทันทีที่หน้ารถผมประทับรอยจูบที่ท้ายรถคันหน้า ผมรีบเปิดประตูลงไปจากรถโดยไม่ได้ใส่รองเท้า (ปกติผมขับรถเท้าเปล่า) คนขับคันหน้าเป็นสาวหล่อ หน้าตาไม่ค่อยสบอารมณ์ คงเสียความรู้สึกและเสียเวลาที่รถถูกชนท้าย สิ่งแรกที่ผมทำคือ การยกมือไหว้ขอโทษ และบอกคู่กรณีว่า ให้เคลื่อนย้ายรถไปที่ปลอดภัยข้างหน้าได้เลย เพราะรถผมมีประกัน

หลังจากจอดรถข้างทางในที่ที่ปลอดภัยแล้ว ผมลงรถมายังยกมือไหว้คู่กรณีอีกครั้ง เพื่อให้เขาทราบว่า เรารู้สึกเสียใจและยอมรับผิดต่อสิ่งที่เกิดขึ้น

การพลาดครั้งนี้ทำให้ผมหดหู่เกินกว่าจะขับรถต่อไปยังจุดหมายปลายทางได้ไหว แม้ว่ารถจะชนไม่แรงมาก และยังขับไปต่อได้ แต่รู้สึกไม่มั่นใจ เศร้าใจต่อความผิดพลาดของตัวเอง กระทั่งต้องขับรถกลับบ้าน และให้ทีมงานไปเช่ารถเพื่อขับลงพื้นที่ไปต่อ

ความพลาดบนท้องถนนครั้งนี้ แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรก แต่ก็ไม่นับรวมเป็นประสบการณ์ที่จะทำให้ผมไม่เศร้าใจได้ มันรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

ความพลาดบนท้องถนนครั้งแรกของผม เกิดขึ้นเมื่อวันที่มีรถเป็นของตัวเองครั้งแรก วันนั้นผมออกจากสำนักงานขนส่งที่จตุจักร หลังจากมาโอนรถเป็นชื่อของผมเรียบร้อยแล้ว ผมขับรถออกมาเพื่อจะกลับบ้าน ปรากฏว่าระหว่างที่เลี้ยวรถออกมาจากสำนักงานขนส่ง ดันกะจังหวะผิดไปเฉี่ยวรถแท็กซี่ที่วิ่งทางตรงมาจนกันชนท้ายรถแท็กซี่ห้อยตกลงมา

ผมจำความรู้สึกตัวเองได้ดีว่า ตกใจมาก ประหม่า และกลัว รีบลงจากรถไปยกมือขอโทษแท็กซี่ และบอกให้เขาเลี้ยวข้ามทางแยกไปจอดในจุดที่ปลอดภัย ดูเหมือนพี่แท็กซี่จะดูเชิงผมพอสมควรในการขับรถนำ เพราะอาจกลัวว่าผมจะอาศัยจังหวะหลบหนี (ผมไม่คิดหนีเลย ผมไม่หนีแน่ๆ และยิ่งตอนนั้นขับรถยังไม่ชำนาญเลย จะขับหนีไปไหนได้)

เมื่อรถถูกจอดแอบข้างทางแล้ว ผมลงมายกมือไหว้พี่แท็กซี่อีกครั้ง พี่แท็กซี่มาดูร่องรอยที่ถูกชน และดันกันชนที่ตกลงมากลับเข้าที่เดิม ปรากฏว่ากันชนเข้าที่เข้าทางพอดี พี่แท็กซี่จึงบอกไม่เป็นไรน้อง คนเราผิดพลาดกันได้

พี่แท็กซี่ให้อภัยผมในความผิดพลาดที่ผมสร้างขึ้น

ความผิดพลาดเกิดขึ้นได้ทั้งชีวิต การมีประสบการณ์ชีวิตก็ไม่ได้การันตีว่าจะไม่เกิดสิ่งผิดพลาดขึ้นในสิ่งที่ทำอยู่บ่อยๆ

สมัยเป็นวัยรุ่น ช่วงปิดเทอม ผมเคยไปช่วยงานญาติที่เปิดร้านอาหารในต่างจังหวัด วันนั้นที่ร้านมีงานเลี้ยงโต๊ะจีน 20 โต๊ะ  ด้วยความที่แขกเยอะมากในวันนั้น จึงทำให้ทุกคนต้องทำโน่นทำนี่ วุ่นวายไปหมด วันนั้นผมรับหน้าที่เป็นแคชเชียร์เก็บเงินของร้าน  ปรากฏว่าผมคิดเงินขาดไปเกือบหมื่นบาท คุณอาซึ่งเป็นเจ้าของร้านต้องวิ่งไปตามลูกค้าเจ้าภาพของงานที่กำลังขับรถออกจากร้านไป ให้มาจ่ายเงินส่วนที่ขาด ซึ่งแน่นอนว่า ลูกค้าก็ไม่พอใจ ในขณะเดียวกัน อาผมซึ่งเป็นเจ้าของร้าน ก็ไม่พอใจที่ผมคิดเงินผิดพลาดไปถึงขนาดนั้น

คุณอาผมในฐานะเจ้าของร้าน ก็ต้องแสดงความรับผิดชอบต่อความผิดพลาดของผม ด้วยการลดจำนวนเงินที่ลูกค้าต้องจ่ายลงอีก เรียกว่า ลดแล้วลดอีก จนลูกค้าพอใจ และยอมจ่ายเงินส่วนที่ขาดเพื่อจบเรื่อง

คุณอาตำหนิผมเล็กน้อย แต่ผมรู้ดีว่าคุณอาโกรธ เพราะเป็นความผิดพลาดที่ทำให้ลูกค้าไม่พอใจ แต่คุณอาก็เป็นผู้ใหญ่ที่พยายามแก้ไขสถานการณ์ให้ผ่านไปอย่างมืออาชีพ

ส่วนผมด้วยความที่ยังไม่มีประสบการณ์ชีวิต เพราะอายุประมาณสิบห้าหยกๆ สิบหกหย่อนๆ ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เพราะถูกล้อเลียนจากพี่น้องและเด็กเสิร์ฟในร้านเป็นที่สนุกปาก ผมจึงตัดสินใจทิ้งหน้าที่ความรับผิดชอบในคืนนั้น วิ่งกลับเข้าห้องพักไปนอนร้องไห้ตามลำพัง

จำได้ว่า ผมนอนไม่หลับทั้งคืน รุ่งเช้าฟ้าสางตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า เดินดุ่มๆ ออกจากร้านไปท่ารถ ขึ้นรถทัวร์กลับมาบ้านที่กรุงเทพฯ

ยิ่งสมัยนั้น ระบบการติดต่อสื่อสารยังไม่สะดวก ไม่มีโทรศัพท์มือถือ การหายตัวไปของผม ก็คงคล้ายๆ กับเด็กที่หนีออกจากบ้านในปัจจุบัน

โชคดีที่ผมมุ่งตรงกลับบ้านที่กรุงเทพฯ ในทันที เมื่อญาติที่ต่างจังหวัดหาผมไม่เจอ จึงโทรกลับมาที่บ้าน ถึงรู้ว่าผมหนีปัญหากลับมาอยู่ที่บ้านแล้ว ไม่งั้นญาติคงได้ไปแจ้งความเป็นเด็กหายตั้งแต่ตอนนั้นซะเองแล้ว

นี่คือการแก้ไขปัญหาความผิดพลาดในวัยเด็ก ที่แก้ไขปัญหาด้วยการหนีไปให้ไกลจากปัญหา

การทำงานในปัจจุบัน ทำให้ผมเรียนรู้และนำความผิดพลาดมาเป็นบทเรียน และค้นพบว่า การให้อภัยต่อผู้ที่ทำผิดพลาดกับเรา กลายเป็นสิ่งที่ทำให้เรายกระดับตัวเองขึ้น ยิ่งเป็นเรื่องงานด้วยแล้ว การให้อภัยและสอนวิธีปฏิบัติที่ถูกต้องแก่เพื่อนร่วมงาน ก็ลดปัญหาความตึงเครียดและการเมืองในองค์กรได้มากทีเดียว

เมื่อเร็วๆ นี้ น้องทีมงานผมทำจดหมายเชิญประชุมหน่วยงานต่างๆ ปรากกฏว่าใส่วันนัดประชุมผิดพลาดในจดหมายที่ส่งเชิญไปแล้ว และเป็นการประชุมที่ต่างจังหวัดเสียด้วย ผมไม่รู้สึกโกรธเลย ตอนนั้นคิดเพียงว่าจะผ่านสถานการณ์แห่งความผิดพลาดนั้นได้อย่างไรให้เสียหายน้อยที่สุด และก็ผ่านมันมาได้ด้วยดี

แม้ชีวิตที่ผ่านมาจะมีความผิดพลาดจำนวนมาก บางเรื่องร้ายแรง จนนอนไม่หลับ กระวนกระวายอยู่หลายครั้ง แต่ก็ผ่านมันมาได้เสมอ

ผมเห็นผู้ดำเนินรายการเวทีมิสยูนิเวิร์สเดินออกมากล่าวคำขอโทษและยอมรับผิดในความพลาดของตัวเอง แม้จะมีประเด็นเรื่องความเห็นใจสาวๆ ทั้งสองคนที่เป็นผู้เสียหายจากความผิดพลาดของเขา แต่ก็อดเห็นใจเขาไม่ได้ ในฐานะผู้ผ่านความพลาดมาทั้งชีวิตเช่นกัน เชื่อว่าเขาคงนอนไม่หลับกระวนกระวาย รู้สึกผิด และเศร้าใจ แต่เชื่อว่าหลังจากกล่าวคำขอโทษแห่งความผิดพลาดที่ไม่ตั้งใจ เขาจะผ่านมันไปได้

และถ้าคุณเคยพลาด คุณขอโทษผู้เกี่ยวข้องและให้อภัยตัวเอง คุณก็จะผ่านมันไปได้เช่นกัน...