ชีวิตลงตัวของคุณแม่นักบริหาร บุรณิศ มอสควา

โดย...กองทรัพย์ ภาพ ประกฤษณ์ จันทะวงษ์

เป็นผู้บริหารสูงสุดของแกร็บแท็กซี่ ประเทศไทย ที่ทุ่มเททุกนาทีพัฒนาทีมงานและศักยภาพของงานเต็มที่ แต่พอหลังเลิกงาน “แพร-บุรณิศ มอสควา” ก็เปลี่ยนบทบาทเป็นคุณแม่ที่ติดลูกเอามากๆ ทันที หลังจากการพูดคุยทำให้เราไม่แปลกใจว่าประสบการณ์ที่ผ่านมานำเธอมาสู่ความสำเร็จด้านการงานได้อย่างไร และเมื่อถามถึงหน้าที่คุณแม่ ก็ยังต้องยอมรับว่าเธอเป็นคุณแม่นักจัดการที่ยอดเยี่ยมมากคนหนึ่ง

“มีลูกจอมซนอยู่ 2 คนค่ะ ผู้ชายคนโตชื่อคีน อายุ 8 ขวบ คนเล็กเป็นผู้หญิงชื่อเฟย์ อายุ 6 ขวบ ทั้งสองคนเกิดที่อเมริกาตอนที่เราไปทำงานที่โน่น ความยากของการเลี้ยงลูกที่อเมริกาก็คือ หลังจากคลอดแล้วสามเดือนเราก็ต้องพาเขาไปฝากไว้ที่บ้านรับเลี้ยงเด็กแล้วไปทำงาน เลิกงานก็มาทำหน้าที่แม่ ซึ่งพอย้ายกลับมาอยู่เมืองไทยแล้วแม้ว่ากิจวัตรจะคล้ายเดิมเพราะยังเลี้ยงลูกเอง ไม่มีพี่เลี้ยง เพียงแต่พอเขาโตขึ้นเราก็เปลี่ยนจากบ้านรับเลี้ยงเด็กเป็นโรงเรียนแทน แต่การย้ายมาอยู่เมืองไทยมีข้อดี คือ ทำให้เขาเห็นถึงความแตกต่างระหว่างสังคมการเป็นอยู่ที่โน่นกับที่นี่ ที่เมืองไทยจะมีครอบครัวใหญ่ มีคุณยาย คุณป้า คุณน้า ซึ่งทุกคนจะคอยช่วยดูแล ซึ่งถือว่าค่อนข้างอบอุ่นมากสำหรับเด็กๆ”

เมื่อถามว่าทำไมระดับผู้บริหารสูงสุดถึงปฏิเสธการมีพี่เลี้ยงเด็ก ก็ได้คำตอบ... “อยากพยายามทำเองให้ได้มากที่สุด หนึ่งเราเป็นครอบครัวสมัยใหม่ และสองเราเป็นคนติดลูกมาก พยายามทำทุกอย่างเอง อยากพาเขาอาบน้ำ ช่วยสอนภาษาไทย อยากมีกิจกรรมหรือหัวข้อที่จะคุยกับลูก ก็คงเหมือนแม่ทุกคนที่ลูกเป็นกำลังใจในการทำงาน กลับมาเหนื่อยแค่ไหนพอเห็นหน้าลูกมันเป็นความสุขที่ไม่สามารถทดแทนได้ ถึงจะมีเวลาอยู่กับน้องๆ แค่วันละหนึ่งหรือสองชั่วโมง แต่ก็อยากเก็บเกี่ยวเวลาตรงนั้นให้ได้มากที่สุด ถ้าเราทำงานหนักจนกลับดึกแล้วกลับบ้านแล้วลูกๆ เข้านอนไปแล้วจะรู้สึกหดหู่ ดังนั้นก็จะไม่เอางานกลับไปทำที่บ้านเด็ดขาด เพราะเราถือว่าเราทุ่มเทความสามารถในเวลางานที่มีเต็มที่แล้ว ดังนั้นเมื่ออยู่ที่บ้านเวลาทั้งหมดคือของคนในครอบครัว ทั้งลูกๆ และสามี”

ข้อพิสูจน์ที่บอกว่าคุณแม่แพรทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อลูกๆ ก็คือกิจกรรมวันหยุดของครอบครัว “พออยู่ครบ 4 คน คือ คุณสามีและลูกๆ พวกเราจะเล่นกีฬา เช่น ว่ายน้ำ เล่นเทนนิส ขี่จักรยาน เพราะรู้สึกว่าเด็กๆ เรียนมาตลอดทั้งอาทิตย์แล้ว อยากให้เขาได้ออกกำลังกาย และการเล่นกีฬาก็ทำให้พวกเราผูกพันกันมากขึ้น แต่ก็เหนื่อยมาก (หัวเราะ) หรือว่าถ้าเราอยากเจอเพื่อนและให้ลูกๆ ได้มีสังคมเล็กๆ ของเขาก็พาไปเขาทั้งคู่เจอเพื่อนของเรา ซึ่งเขาก็มีลูกรุ่นราวคราวเดียวกัน จากนั้นก็ปล่อยให้กลุ่มเด็ก ไปเล่นกัน ส่วนพ่อแม่ก็สังสรรค์กัน”

พาร์ตนอกบ้านและสันทนาการวันหยุดผ่านไป ย้อนเข้ามาถึงวิธีการสอนของคุณแม่ที่มีส่วนผสมของความเป็นไทยและเทศเอาไว้ “เราอยากให้ลูกเรียนรู้ว่าแม่กับพ่อทำงานหนักเพื่ออะไร ความคาดหวังของแม่ก็แค่อยากเห็นเขาเป็นเด็กอารมณ์ดีและมีความสุข แต่เหนือสิ่งอื่นใดอยากให้เขาเป็นคนซื่อสัตย์และมีความมานะพยายาม แม้เราจะอยู่ในฐานะที่พอจะได้สิ่งที่อยากได้ แต่ต้องทำให้เขารู้ว่าเขาไม่สามารถได้สิ่งที่ต้องการเสมอไป ต้องมีเงื่อนไขหรือสิ่งแลกเปลี่ยน เพื่อฝึกให้เขามีความพยายาม เช่น ทิ้งขยะ เช็ดโต๊ะแลกกับค่าขนม ให้เขาหัดเก็บเงิน รู้จักหน้าที่ นี่จะทำให้เขาเป็นเด็กมีเหตุผลและไม่เอาแต่ใจ”

“เมื่อก่อนเคยคิดว่าอยากเป็นเพื่อนกับลูก แต่ในความเป็นจริงแล้วเราไม่สามารถเป็นเพื่อนลูกได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ในตอนที่เขาอายุน้อย เพราะเขาตัดสินใจอะไรหลายๆ อย่างได้ไม่ดีเท่าเรา เพราะฉะนั้นแล้วเราก็ยังต้องเป็นแม่ให้เขาอยู่ดี ต้องตักเตือน ต้องดุ เมื่อก่อนคิดว่าถ้าอยากให้ลูกเชื่อฟังเราจะต้องเข้าใจเขามากๆ แต่พอนานไปก็รู้ว่าเด็กอายุเท่านี้ ต้องการให้สอนเขาว่าสิ่งไหนที่ควรทำหรือไม่ควรทำ และยกย่องชื่นชมเวลาเขาทำสิ่งดีๆ”

ชีวิตที่แสนลงตัวของคุณแม่นักบริหารคนนี้ แม้จะเหนื่อยแต่ทุกครั้งที่เธอพูดถึงจอมซนสองคนที่บ้าน ประกายความสุขก็เปล่งมาจากเธอเสมอ คุณแม่แพร ทิ้งท้ายว่า ถ้าแบ่งตารางเวลาของตัวเองได้ดีเราก็จะทำทุกหน้าที่ได้ดีและมีชีวิตที่ลงตัวทุกบทบาทเหมือนที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้