ดวงดาวของแม่

โดย...ชัยฤทธิ์ ยนเปี่ยม

ครอบครัวเราเพิ่งเลี้ยงฉลองวันเกิดให้กับลูกน้อยที่คลอดออกมาในวันที่ 5 ธ.ค.พอดี ช่างโชคดียิ่งที่เกิดตรงกับวันมหามงคลของประเทศไทย บรรดาตาๆ ยายๆ จากปักษ์ใต้ ถือโอกาสหยุดยาวบินขึ้นกรุงเทพฯ มาแฮปปี้เบิร์ธเดย์หลานชายด้วยความปรีดิ์เปรม 

ผ่านมาวันนี้เป็นเวลา 3 ปี ที่ผมต้องแบ่งเวลาทำหน้าที่พ่อ แม้จะไม่ดีเท่าแม่ แต่ก็พยายามช่วยกันดูแล ทั้งการอาบน้ำลูก ป้อนข้าว ไปส่งเข้าโรงเรียนเหมือนเช่นพ่อหลายๆ คน

ลูกยังไงก็ติดแม่ รักแม่ เดินตามแม่ต้อยๆ และร้องหาแม่ เพราะความผูกพันของลูกกับแม่ผ่านสายรกตั้งแต่อยู่ในท้อง เมื่อออกมาแม่ก็ให้นมลูกอีกเกือบสองปี 

เมื่อครบวันเกิดลูก ผมจึงขอให้ภรรยาเขียนความในใจบางอย่างที่ได้เลี้ยงเจ้าตัวน้อย บันทึกไว้เผื่ออนาคตเมื่อลูกเติบใหญ่แล้ว ได้มีโอกาสมาอ่านความรู้สึกของแม่ ณ ห้วงเวลานี้ 

“เมื่อ 3 ปีก่อน ครอบครัวเราตกอยู่ในห้วงของความพะวง สับสน ปนดีใจ ที่ลูกชายคนแรกกำลังจะลืมตาดูโลกก่อนเวลาอันควรเกือบ 2 เดือน เนื่องจากแม่น้ำเดินและปากมดลูกเปิด หมอจึงตัดสินใจผ่า เพื่อรักษาสมดุลของเด็กที่อาจช้ำระหว่างผ่านช่องคลอด

...วินาทีที่พยาบาลอุ้มเด็กตัวแดงผิวเหี่ยวๆ มาไว้ข้างแก้มเพื่อถ่ายภาพ ในใจนั้นยังงงและกังวลเรื่องสุขภาพของลูกว่าแข็งแรงหรือไม่ แต่เมื่อเจ้าตัวน้อยส่งเสียงร้องลั่นห้องคลอด บวกกับเสียงหมอที่บอกกับคุณแม่ว่าน้องโอเคดี แม่นี้ก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง แม้ว่าจะต้องผ่านด่านตู้อบกับส่องไฟอีกหลายวันกว่าจะได้กลับบ้าน

...การเลี้ยงลูกไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับพ่อแม่มือใหม่ที่ไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อน ทุกตำรา ทุกคำบอกเล่าถูกนำมาใช้ราวกับลูกเป็นหนูทดลอง  แต่สุดท้ายเราก็ได้แนวทางเลี้ยงลูกเป็นของตัวเอง แม้ว่าจะขลุกขลักในช่วง 1-3 เดือนแรก แต่พอผ่าน 4-6 เดือนไปได้ สถานการณ์ก็เริ่มดีขึ้น เราเริ่มสนุกกับพัฒนาของเขา ทั้งเริ่มอ้อแอ้ ส่งเสียงเรียก ป้อๆ แม่ๆ และต้องลุ้นกับการตั้งไข่ คลานเข่า และก้าวแรกของลูกจนกระทั่งวิ่งปร๋อ ดอกไม้ซี่แรกที่ผุดออกมาจนฟันงอกกว่า 10 ซี่

...ที่น่าตื่นเต้น คือการเล่นผสมคำจาก 1 พยางค์ 2 พยางค์ จนเป็นประโยคที่สื่อสารกันรู้เรื่อง การเรียนรู้จากพ่อแม่ที่เป็นครูคนแรกของลูก ไปจนถึงก้าวสู่อีกโลกของการเรียนรู้ที่โรงเรียน ที่พ่อกับแม่ต้องลุ้นทุกวันว่าจะร้องไห้หรือเปล่า จะเข้ากับเพื่อนได้ไหม ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ลูกมีความสุขกับการไปโรงเรียน กระตือรือร้นกลับมาทำการบ้าน มาเล่าขานความซุกซนของเพื่อนร่วมห้อง ทำให้พ่อแม่หายห่วง พร้อมเดินเคียงข้างจนถึงวันที่ลูกพร้อมจะก้าวสู่โลกกว้าง แต่กระนั้นหน้าที่ของพ่อแม่ยังไม่สิ้นสุด

...วันเวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลูกชายคนแรกวัย 3 ขวบในวันนี้กำลังจะกลายเป็นพี่ชาย ในอีกไม่กี่เดือน ดูเหมือนเขาตื่นเต้นกับการจะมีเพื่อนตัวน้อยมาเป็นสมาชิกใหม่ของครอบครัวไม่น้อยไปกว่าพ่อแม่ ที่ต้องเริ่มต้นกลับมานับหนึ่งใหม่

...พ่อกับแม่ถึงกับต้องมานั่งจับเข่าคุยกันถึงวิธีรับมือเลี้ยงสองพี่น้อง เพราะได้ยินมามาก เรื่องลูกอิจฉา ลูกไม่สามัคคี ลูกทะเลาะกัน จนเป็นปัญหาพัวพันของครอบครัว เราจึงออกอุบายให้พี่ชายคนโตผูกพันกับน้องตั้งแต่ในท้อง แบ่งหน้าที่รับผิดชอบให้ดูแลน้องตั้งแต่ชวนน้องคุย ปลุกน้องตื่น ร้องเพลงให้น้องฟัง แบ่งปันนมและอาหารให้น้องกิน

...ดูเหมือนผลลัพธ์จะออกมาในทางที่ดี เพราะพี่ชายบอกรักน้องทุกวัน กอดน้องทุกคืน และเฝ้าถามเสมอว่าเมื่อไหร่จะได้เจอ เมื่อไหร่น้องจะออกมา ทำให้พ่อกับแม่โล่งอกโล่งใจไปได้ส่วนหนึ่ง แต่การซ้อมกับสนามจริงอาจไม่เหมือนกัน แต่เราสองคนไม่หวั่นที่ต้องรับมือกับลูกชายทั้งสองในอนาคต เพราะเรามั่นใจในความรักที่มีต่อกัน”

ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าผมและภรรยาก็จะมีลูกคนที่สอง เรานับถอยหลังเฝ้ารอด้วยใจจดจ่อ ไม่ต่างจากคนแรกและภาวนาขอให้เขาสุขภาพแข็งแรงปลอดภัยทุกประการ