เรื่องเป็นมงคล

...หนูดี วนิษา เรซ

คิดไปคิดมา มีหลายเรื่องเหลือเกิน แต่หนูดีพบว่า เรื่องหนึ่งที่เด่นมาก และได้รับการจัดอันดับอยู่ต้นๆ ก็คือ เรื่องของการอภัย

การอภัยไม่ใช่เรื่องง่ายของฝรั่ง เลยทำให้พวกเขามีงานวิจัยดีๆ เรื่องการให้อภัยออกมามากมาย

คนไทยสอนให้เราอภัยด้วยเหตุผลทางศาสนา เพราะการให้อภัยทานเป็นทานสูงสุดบ้าง อย่าทำเขาบ้างเดี๋ยวกรรมตามทัน แต่ฝรั่งจะสอนให้อภัยด้วยเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ คือ แสดงให้เห็นตัวเลขต่างๆ รวมถึงผลที่วัดได้ในอารมณ์และร่างกายของกลุ่มตัวอย่าง แล้ว ให้เราตัดสินใจเองว่า จะโกรธต่อไปหรือเลือกให้อภัยดี หนูดีว่า ได้ผลทั้งสองวิธีแต่ต้องให้เราเลือกตามความชอบของตัวเราเอง

ดร.เฟรด ลัสกิน เป็นผู้อำนวยการโครงการการให้อภัยแห่งมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด (Stanford University Forgiveness Project) ได้ทำวิจัยเรื่องการให้อภัยและพบว่า

คนที่ให้อภัยมีปัญหาสุขภาพที่ต้องพบแพทย์น้อยกว่า

การให้อภัยทำให้ระดับความเครียดลดลง

การให้อภัยทำให้เป็นโรคที่เกี่ยวข้องกับความเครียดน้อยกว่า

ความไม่สามารถให้อภัยจะทำให้คนมีโอกาสเสี่ยงเป็นโรคหัวใจสูงกว่า

คนที่โทษคนอื่นสำหรับสิ่งไม่ดีที่เกิดขึ้นในชีวิตตัวเอง มีโอกาสเสี่ยงเป็นโรคมะเร็งสูงกว่า (มหัศจรรย์ดีนะคะ)

คนที่จินตนาการว่าจะไม่ให้อภัย พบว่ามีผลลบในทันทีกับความดันเลือด การเกร็งตัวของกล้ามเนื้อ และการตอบสนองของระบบภูมิคุ้มกันร่างกาย

แม้กระทั่งคนที่ต้องสูญเสียมากมาย ก็ยังสามารถเรียนรู้เทคนิคการให้อภัย และพบว่าพวกเขามีสุขภาพกายและจิตที่ดีขึ้นมาก

กลุ่มตัวอย่างหนึ่งในงานวิจัยนี้ที่หนูดีว่าน่าสนใจมาก คือ ดร.เฟรด ลัสกิน ได้เชิญชาวคาทอลิกและโปรเตสแตนต์จากไอร์แลนด์เหนือ ที่สูญเสียคนในครอบครัวกับเหตุการณ์สงครามกลางเมืองที่ยืดเยื้อถึง 30 ปีมารับการบำบัด

ในสัปดาห์แรก ดร.เฟรด ทำงานกับผู้หญิงที่สูญเสียลูกชายไปกับเหตุการณ์รุนแรงเท่านั้น หลังจากรับการสอนและการบำบัดเรื่องการให้อภัยเป็นเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์ พบว่าผู้หญิงกลุ่มนี้รู้สึกเจ็บปวดน้อยลง เครียดน้อยลง โกรธน้อยลง มีความหวังมากขึ้น และสามารถมองโลกในแง่บวกได้มากขึ้น พวกเธอเดินทางกลับไปไอร์แลนด์เหนือ และ 6 เดือนหลังจากนั้นยังคงความรู้สึกที่ดีขึ้นไว้ได้

ตอนต้นสัปดาห์ พวกเธอทำแบบทดสอบทางจิตวิทยาแล้วพบว่า ความทุกข์เฉลี่ยของกลุ่มอยู่ 8 ใน 10 คะแนน แต่เมื่อหมดสัปดาห์ พวกเธอมีความทุกข์เฉลี่ยอยู่ระดับ 4 คะแนนเท่านั้น

ในข้อสอบอีกชุดหนึ่งนั้น นักวิจัยพบว่า ระดับความเครียดของกลุ่มลดลงถึง 40 เปอร์เซ็นต์ ผู้หญิงกลุ่มนี้ได้ตกลงกันว่า เมื่อเดินทางกลับไปไอร์แลนด์แล้ว พวกเธอจะทำการสอนเรื่องการอภัยให้กับคนอื่นที่ประสบภาวะเดียวกัน

กลุ่มที่สองมาจากประเทศไอร์แลนด์เหนือเช่นกัน แต่กลุ่มนี้มีคนในครอบครัวถูกฆ่าตาย บางคนพ่อแม่ถูกฆ่า บางคนสามีหรือภรรยาถูกฆ่า แน่นอนว่า หากมีใครในโลกมีสิทธิชอบธรรมที่จะโกรธแค้น ขมขื่น สิ้นหวัง และถูกทำให้เป็นเหยื่อความไม่ดีไม่งาม พวกเขามีสิทธิมากที่สุดแล้วละค่ะ แต่แม้กระทั่งคนกลุ่มนี้ก็พบว่า พวกเขาสามารถเรียนรู้การให้อภัย รวมทั้งมีระดับความเครียดลดลงเช่นกัน สุขภาพโดยรวมดีขึ้น รู้สึกถึงพลังงานที่มากขึ้น และรู้สึกว่าความเจ็บปวดลดลงได้

นักวิจัยว่า การให้อภัย ไม่ใช่การยอมรับการกระทำที่ไม่ถูกต้อง ไม่ใช่การลืมๆ ไปเสียว่าเคยเกิดเรื่องที่ทำให้เจ็บปวดมากมายขึ้น ไม่ใช่การหาคำอธิบายสำหรับพฤติกรรมที่ไม่ดีของผู้กระทำ ไม่ใช่เรื่องทางศาสนาเสมอไป ไม่ใช่กลับไปคืนดีกับคนที่ทำให้เราโกรธหรือเจ็บปวด และที่สำคัญที่สุด การให้อภัยไม่ใช่การฝึกให้ใจเราแข็งจนไร้ความรู้สึก

หนูดีเห็นด้วยกับนักวิจัยค่ะ ว่าการให้อภัยคือ การให้ของขวัญสำหรับตัวเราเอง ทำให้เรารู้สึกดีและมีความสุข