ฉัตรรวี เสนธนิสศักดิ์ กับตัวอักษรแสนละมุน

โดย...พงศ์ พริบไหว ภาพ : กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

น้อยต่อน้อยที่เราจะได้เห็นนักเขียนหญิงวัยเพียง 20 ต้นๆ มีผลงานตีพิมพ์อย่างต่อเนื่อง และที่น่าสนใจกว่านั้นผลงานของเธอในแต่ละเล่ม ยังเข้มข้นด้วยความเป็นวรรณกรรมที่อวลไปด้วยจินตนาการ ทั้งยังเป็นงานที่หากใครได้สัมผัสคงต้องตกหลุมรักในตัวอักษรของเธอแน่นอน เพราะเธอช่างเขียนหนังสือได้น่ารักเสียเหลือเกิน

 ป่าน-ฉัตรรวี เสนธนิสศักดิ์ คือหญิงสาวที่เรากำลังพูดถึง เธอเองนอกจากจะเรียนจบตรงมาจาก คณะอักษรศาสตร์เอกภาษาและวรรณคดีไทย จากรั้วจุฬาฯ แล้ว ตั้งแต่เด็กสาวคนนี้รักการอ่านเป็นชีวิตจิตใจ ซึ่งแน่นอนว่าอาชีพในฝันของเธอหนีไม่พ้นเรื่องของการขีดๆ เขียนๆ ซึ่งพอเรียนจบด้วยความสามารถเธอได้งานอยู่ในกองบรรณาธิการ “a day bulletin” เก็บเกี่ยวประสบการณ์ไม่นาน ก็ย้ายเข้ามาทำในส่วนของสำนักพิมพ์บันบุ๊คส์ และด้วยความสามารถที่ล้นเหลือเธอเองได้สร้างผลงานกับงานเขียนแนวทดลองหลายเล่ม เริ่มจากผลงานเขียนอย่าง Lost in Conversation, The Monster Piece : ไม่มีใครครบ และล่าสุด Paris is Always a Good Idea ซึ่งเธอพูดถึงผลงานหนังสือของตัวเอง ให้ฟังว่า

“ตอนนี้มันเหมือนว่าเป็นช่วงที่ป่านกำลังตามหาแนวทางของตัวเองอยู่ หนังสือสามเล่มที่เขียนมา เลยเป็นงานเขียนที่ต่างกันมาก อย่างเล่มแรกจะเป็นเรื่องสั้นๆ ที่เขียนถึงความคิดคนเป็นงานคอนเซ็ปต์ไอเดีย เล่มที่สองเราก็เขียนเป็นเรื่องสั้นคล้ายนิทานรวบรวมเรื่องราวที่เราชอบตั้งแต่เด็กมาไว้ในนั้น เป็นเรื่องสั้นในแนวของเราซึ่งจะออกแนวผู้หญิงๆ ส่วนเล่มที่สามเป็นเรื่องที่เขียนเกี่ยวกับการเดินทาง เล่าเรื่องที่เราไปเที่ยวเมืองปารีส

“แล้วพอเราเขียนมาสามเล่มก็พอรู้แล้วว่าจริงๆ เราชอบงานเขียนแนวเรื่องสั้น ฉะนั้นหลังจากนี้งานเขียนของป่านคงเป็นแนวเรื่องสั้นไปเลย แต่เป็นเรื่องที่เราค่อยๆ สะสมค่อยๆ เขียนให้ออกมาดีที่สุด ซึ่งกับครั้งนี้เราก็จะให้เวลากับเล่มที่สี่ที่เราเขียนอยู่มากเป็นพิเศษไม่รีบไม่เร่งค่อยๆ แก้เอาที่ดีที่สุดแล้วค่อยพาออกไปให้คนได้อ่าน ซึ่งหนังสือเล่มนี้จะเป็นหนังสือที่เป็นบทสรุปของงานเขียนของเรา”

งานของเธอทั้งสามเล่มแม้จะดูต่างกันโดยวิธีการ แต่ในงานเขียนของสาวคนนี้จะมีความคล้ายกันเป็นเหมือนลายเซ็นของเจ้าตัว นั่นคือความละเอียดอ่อนในการเลือกใช้ภาษาที่งดงาม ทั้งยังมีวิธีการเล่าเรื่องที่ชวนให้ติดตาม เป็นงานเขียนของผู้หญิงที่เข้มข้น ซึ่งน่าสนใจเหลือเกินว่า งานเขียนเรื่องสั้นเล่มล่าสุดที่เธอบอกว่าใช้เวลามากเป็นพิเศษ เพื่อพัฒนาให้เป็นตัวเองมากที่สุด จะออกมาเป็นเช่นไร แน่นอนมันคงไม่ออกแนวหวานๆ เช่น งานเขียนของผู้หญิงวัยรุ่นๆ ควรจะเป็น ซึ่งน่าสนใจว่าเธอเองใช้วิธีการเช่นไรค้นหาตัวตนในงานเขียน

“การฝึกของเราคือการทดลองเขียนเยอะๆ แล้วพอจุดหนึ่งมันจะรู้ว่าใช่หรือไม่ใช่ตัวเรา จากนั้นก็เสริมมันด้วยการอ่านงานเขียนของคนอื่นเยอะๆ อ่านงานแปลของต่างประเทศบ้างให้เห็นมุมมองที่แตกต่างไป จากนั้นเราเองต้องมุ่งมั่นไปให้สุด ซึ่งทุกวันนี้ป่านรู้สึกจริงจังกับงานเขียนมาก เรารู้สึกว่านี่คือความภูมิใจในชีวิตของเรา ในเมื่อมันเป็นทักษะที่เราพอมีแล้วเราไปต่อได้ เราก็อยากพามันไปสุดทาง หลายคนบอกว่าอาชีพนักเขียนไม่เห็นจะน่าสนใจสำหรับวัยรุ่นสมัยนี้ แต่เรารู้สึกว่าเราเขียนหนังสือแล้วเรามีความสุข แล้วมันก็ไม่ได้ไส้แห้งขนาดที่คนอื่นพูดกัน มันก็ทำเงินได้โอเค”

ป่านเล่าให้ฟังด้วยใบหน้าเต็มยิ้ม ดูเธอสนุกทุกครั้งกับการได้เขียนหนังสือ แม้ชีวิตของเธอจะเคยฝันไว้ว่าอยากทำงานหลายอย่าง แต่สุดท้ายสิ่งนี้คือสิ่งที่เธอสามารถทำมันได้อย่างมีความสุขและเธอก็เลือกจริงจังกับตัวอักษร

“พอเขียนหนังสือเรารู้สึกว่าหนึ่งประโยคมันมีวิธีการเล่าเยอะ เราเลยสนุกกับการหาวิธีเล่าเรื่องที่แตกต่างไป อย่างเราเองชอบงานเขียนของคุณสุวรรณี สุคนธา เราก็มีเขาเป็นไอดอลคือเราชอบแนวทางของผู้หญิงคนนี้ที่ไม่ได้พยายามสร้างงานที่ไม่ใช่เสียงของผู้หญิง แล้วเรื่องสั้นของเขาก็มีความเฉพาะตัวมากคือสุดทางในแบบที่นักเขียนหญิงจะทำได้ เราเลยอยากเขียนเล่าสิ่งที่อยู่ในใจออกมาแบบตรงไปตรงมาแบบงานเขียนของเขา ซึ่งงานเขียนของเราจะเป็นแบบนั้นได้ เราต้องมีความตั้งใจในการเขียนมาก และเราต้องเป็นคนช่างสังเกตมองสิ่งที่เกิดขึ้นรอบข้างในหลายๆ ด้าน”

นอกจากมุ่งมั่นตั้งใจเขียนเรื่องสั้นในเล่มใหม่ เธอเองยังคงทำงานในส่วนของการคัดสรรต้นฉบับในสำนักพิมพ์อีกด้วย ทำให้ในแต่ละช่วงเวลาสาวคนนี้จะอยู่กับงานเขียนตลอดเวลา ซึ่งเมื่อถามว่ารักและชอบในการเขียนถึงขนาดที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตลอดเช่นนี้ เธอเองคาดหวังอะไรกับมัน

สาวเจ้ายิ้มหวานๆ ก่อนตอบมาว่า เธอเองในวันวัยนี้ยังไม่คิดหรือคาดหวังถึงขนาดให้ที่เขียนได้รางวัลใหญ่โตหรือขายดี เพียงแต่เธอเองเพียงอยากให้คนที่ได้อ่านงานของเธอ เปิดใจในงานเขียนแบบของเธอก็ดีใจแล้ว