แม้จะไม่มีจีทีเอช หนังไทยก็ยังได้ไปต่อ

ทำเอาใจหายแวบ แค่แวบเล็กๆ วูบเบาๆ ไม่ได้ถึงขั้นใจสลายและแตกเป็นเสี่ยงๆ (สักนิด) หลังค่ายหนัง “จีทีเอช” ประกาศก้องปิดตัวลง (มีผลอย่างเป็นทางการ วันที่ 31 ธ.ค.นี้)

เพราะถึงยังไง ไม่ช้าก็ไว ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้ ไม่ปีหน้าก็ปีต่อไปและต่อๆ ไป ย่อมมีค่ายใหม่ จะอยู่ในสถานะไหน ค่ายใหญ่ ค่ายเล็ก อิสระ หรืออะไรก็แล้วแต่ มันต้องเกิดขึ้นแน่นอน

ขณะเดียวกัน ถ้าหันกลับไปมองวงการหนังไทย แม้ “จีทีเอช” จะกลายเป็นเพียงความทรงจำ ก็ไม่ได้หมายความว่าทั้งวงการหนังไทยจะริบหรี่ หรือมองไม่เห็นแสงสว่างเจิดจ้า

ตรงกันข้าม ค่ายอื่นๆ ที่มีชีวิตอยู่ ณ ตอนนี้ (ไม่ต้องเอ่ยว่ามีค่ายไหนบ้างหรอก) นี่คือโอกาสทองและการแสดงแสนยานุภาพ ควรยิ่งนักที่จะส่งผลงานที่ดีๆ ขอย้ำว่าที่ดีๆ (เท่านั้น) ไม่ใช่ประเภท “ห่วย” และ “เลว” “มักง่าย” และ “ฉาบฉวย” ยังกล้าทำออกมาฉาย ถ้าเข้าข่ายเยี่ยงนั้น ก็ขอให้เจ๊งทั้งค่าย (เปล่าสาปส่งใครนะจ๊ะ 555)

เชื่อเถอะ ถ้าเป็นหนังที่ดีงามและสร้างสรรค์ ร้อยทั้งร้อยก็ได้ใจได้เงินจากคนไทย แต่ที่ผ่านมา หนังเจ๊งก็อย่างที่กล่าวมา คนไทยจึงรู้สึก “ระอา” ไปโดยปริยาย หนักเข้าก็มีอาการ “แขยง” และ “ยี้” ไม่ยินดียินร้ายและไม่อยากสนับสนุนหนังไทย ซึ่งก็ว่าเขาไม่ได้ เพราะมันจริงทุกประการ

อาจไม่ได้อวย หรือพูดให้ดูสวยหรู แต่ระยะเวลากว่า 11 ปี ของการมี “จีทีเอช” วงการหนังไทยก็ทำให้เกิดเรื่องราวนั่นนู่นนี่ตลอด ไม่ว่าจะ “ที่สุด” “พลิกโฉมหน้า” หรือ “แค่เรื่องธรรมดา”

ที่มาของ “ค่ายหนังอารมณ์ดี” ก็ที่นี่ ปรากฏการณ์ “หนังรายได้ 1,000 ล้าน” ก็ที่นี่ หนังทำเงิน “50 อันดับตลอดกาลของไทย” ก็ที่นี่ กระทั่ง “ตัวแทนหนังไทยชิงออสการ์” ยุคหลัง ก็ที่นี่

เมื่อไม่สามารถก้าวต่อไปได้ ท่ามกลางความคิดเห็นแตกเป็นสองเสียงสองฝ่าย ก็สมควรแห่งวาระที่ “จีทีเอช” จำต้องจบลงด้วยเหตุผลและความชื่นมื่น เหลือทิ้งไว้เพียงภาพจำในฐานะหนึ่งหน้าประวัติศาตร์ความบันเทิง (ดีกว่า)

ส่วนวงการหนังไทย ถึงยังไงคงต้องก้าวต่อไปและอย่าหยุดพัฒนา ไม่ใช่เพื่อใคร หรือกลุ่มใด แต่เพื่อประเทศไทยจะได้มี “ความภูมิใจในตัวเอง” และให้ “โลกสรรเสริญ” ว่าประเทศไทยก็มี “หนังไทยแบบไทยๆ”