ลิ่นเซี่ยงหรู กล้าไม่ใช่กร่าง

โดย...นิธิพันธ์ วิประวิทย์

1.ลิ่นเซี่ยงหรูเป็นบุคลากรคนหนึ่งของขุนนางแคว้นจ้าวชื่อเมี่ยวเสียน เมี่ยวเสียนทำความผิดต่ออ๋องแคว้นจ้าว โทษถึงตาย แต่เพราะเมี่ยวเสียนสนิทกับอ๋องแคว้นเอี้ยนจึงคิดหนีไปแคว้นเอี้ยน ลิ่นเซี่ยงหรูมาห้ามปราม “ท่านหาที่ตายรึ อ๋องแคว้นเอี้ยนดีต่อท่านเพราะท่านเป็นตัวแทนแคว้นจ้าว ครั้งนี้ท่านทำผิดต่ออ๋องจ้าวหนีไปแคว้นเอี้ยน ดังนั้นเพื่อรักษาความสัมพันธ์อันดีต่อแคว้นจ้าว อ๋องแคว้นเอี้ยนจะต้องส่งท่านกลับมารับโทษเป็นแน่แท้”

ลิ่นเซี่ยงหรูจึงแนะนำให้เมี่ยวเสียนยอมรับผิดต่ออ๋องแคว้นจ้าวแต่โดยดี เมี่ยวเสียนทำตาม จึงได้รับการอภัยโทษ รักษาหัวอยู่บนบ่าต่อมาได้

2.ต่อมาอ๋องแคว้นจ้าวได้ครอบครองแผ่นหยกมีค่า แคว้นฉินได้ยินข่าวจึงเสนอใช้ที่ดิน 15 เมืองแลกหยก ตอนนั้นแคว้นฉินเข้มแข็ง แคว้นจ้าวอ่อนแอ เรื่องที่ดิน 15 เมืองกับหยกตระกูลเหอ เป็นแค่อุบายฮุบหยกฟรี อ๋องจ้าวเห็นว่าถ้าไม่แลกก็มีเรื่อง ถ้าแลกก็กลัวเสียหยก เมี่ยวเสียนจึงเสนอชื่อลิ่นเซี่ยงหรูให้มาแก้วิกฤตนี้

แคว้นฉินขึ้นชื่อเรื่องความตระบัดสัตย์ เก่งเรื่องข่มเหงแคว้นเล็ก แต่ลิ่นเซี่ยงหรูยืดอกเข้าไปเสี่ยงตายในดงหมาป่าแคว้นฉิน นำหยกเข้าเฝ้าอ๋องฉิน อ๋องฉินตีเนียน ชมพลางก็ชี้ชวนส่งต่อให้ขุนนางรอบกายดู ไปๆ มาๆ ส่งต่อให้กับนางสนม แป๊บๆ หยกหายเข้าหลังวัง ไม่เอ่ยปากเรื่อง 15 เมืองเลยซ้ากกกคำ

ลิ่นเซี่ยงหรูจึงเอ่ยปากขึ้นว่า “หยกนี้แม้เป็นหนึ่งในแผ่นดิน แต่ก็มีตำหนิอยู่นิดนึง ข้าเกรงว่าหากท่านอ๋องมิได้รับรู้ไว้ วันหลังพบเห็นเข้าอาจจะหงุดหงิดใจได้” อ๋องฉินไม่ทันคิดจึงขอให้เอาหยกกลับออกมาให้ลิ่นเซี่ยงหรูชี้ตำหนิ

ลิ่นเซี่ยงหรูได้หยกกลับมา ทันใดนั้นเปลี่ยนเป็นสีหน้าดุดัน ยกหยกสูงขู่จะฟาดให้แตกเป็นเสี่ยงๆ ตวาดว่า “ก่อนมาฉิน ขุนนางจ้าวต่างกังวลว่าเมื่อมอบหยกให้แล้ว ฉินจะผิดคำพูดไม่มอบ 15 เมืองให้ เพราะข้าโน้มน้าวอ๋องจ้าว ว่าฉินเป็นมหาอำนาจ คงไม่พูดพล่อยๆ ท่านอ๋องจึงวางใจให้ข้ามา บัดนี้ดูท่าอ๋องฉินนิ่งเนียนไม่เอ่ยถึงดินแดน คอยดูให้ดี ข้าจะเขวี้ยงหยกนี้ให้แตกลงกับพื้น ไม่ว่าใครก็ไม่ต้องได้ไป ส่วนตัวข้าจะเอาหัวโขกเสาตายที่ตรงนี้ ท่านจะเอายังไง!”

อ๋องฉินตกใจเห็นลิ่นเซี่ยงหรูโผงผางเอาจริง โขกเสาตายไปไม่เท่าไหร่ อย่างมากก็เปลืองแรงเช็ดเลือด แต่หยกแตกสลายไป ได้ไม่คุ้มเสีย บอกให้ลิ่นเซี่ยงหรูใจเย็น พร้อมเอาแผนที่ออกมาชี้ นี่ไง ตรงนี้ 15 เมืองที่จะแลกกับหยก

ลิ่นเซี่ยงหรูโต้กลับ ยกเมืองไม่ใช่แค่ชี้ก็เชื่อได้ แถมก่อนมอบหยกเลอค่านี้ แคว้นจ้าวทำพิธีถือศีลกินเจ 5 วัน หากแคว้นฉินจะรับก็ควรทำพิธีนี้เช่นกัน

อ๋องฉินจนใจตกลงตามสัญญา อย่างมากก็แค่ได้หยกช้าไป 5 วัน หารู้ไม่ว่าลิ่นเซี่ยงหรูแอบปลอมตัวนำหยกกลับแคว้นจ้าวเรียบร้อยแล้ว สุดท้ายบอกว่าหากจะแลกกับที่ดิน 15 เมืองจริง ก็ให้มาทำพิธีส่งมอบที่แคว้นจ้าวเอง

หยกหลุดมือ อ๋องฉินได้แต่เออออ แต่เดิมก็ไม่คิดจะเอาที่ดิน 15 เมืองไปแลกอยู่แล้วจึงปล่อยเลยตามเลย

3.ต่อมา ฉินรุกรานจ้าว แคว้นจ้าวเสียเมืองติดต่อกัน ภายหลังพอจะยันทัพไว้ได้ ฉินขอตั้งโต๊ะเจรจาสงบศึก อ๋องจ้าวเกรงเป็นอุบาย จึงปรึกษาลิ่นเซี่ยงหรู ลิ่นเซี่ยงหรูบอกอย่ากลัวไป ข้าไปกับท่านเอง ฝั่งแม่ทัพเหลียนพอก็ให้เฝ้าตรึงกำลังไว้เผื่อฉุกเฉิน แม่ทัพเหลียนพอกล่าวว่า หากฉินเล่นอุบายจับท่านอ๋องไปเป็นตัวประกัน บ้านเมืองจะไร้ผู้นำ “ข้าคำนวณแล้วระยะเดินทางไปเจรจา 30 วัน หากพระองค์ไม่กลับมา ข้าขออนุญาตแต่งตั้งรัชทายาทเป็นกษัตริย์แทน” อ๋องแคว้นจ้าวอนุญาต การเจรจาครั้งนั้นจึงมีแผน 2 บุ๋นมีลิ่นเซี่ยงหรูลุย บู๊มีเหลียนพอยัน

พอถึงโต๊ะเจรจา อ๋องฉินอยากฉีกหน้าอ๋องจ้าว ขอให้อ๋องจ้าวแสดงฝีมือดีดพิณให้ฟัง อ๋องจ้าวไม่คิดมากจึงทำตาม ทันใดนั้นอ๋องฉินสั่งให้อารักษ์ขึ้นสเตตัสว่าอ๋องแห่งฉิน “สั่ง” อ๋องแห่งจ้าวบรรเลงเพลงฟัง ทำเอาอ๋องแคว้นจ้าวเสียหน้าอย่างแรง

ลิ่นเซี่ยงหรูจึงยืนขึ้น ยกถ้วยสัมฤทธิ์เข้าประชิดอ๋องฉิน

“ยินว่าท่านอ๋องฉินก็สนใจดนตรีมิใช่น้อย ขอท่านอ๋องฉินเคาะแจกันเป็นจังหวะเป็นขวัญหูพวกเรา” มุขนี้เพิ่งเล่นไป อ๋องฉินมีหรือจะยอม แต่ลิ่นเซี่ยงหรูยกถ้วยขึ้นสูงส่งสายตาดุเดือดเช่นเคย “ระยะประชิดแค่นี้ ไม่ทันที่องครักษ์จะเข้าถึงตัว ข้าก็เข้าถึงตัวอ๋องฉินได้เรียบร้อยแล้ว!” อ๋องฉินเคยได้บทเรียนไปทีนึงแล้วว่า ลิ่นเซี่ยงหรูไม่กลัวตาย จึงจำยอมเคาะถ้วยพอเป็นพิธี ลิ่นเซี่ยงหรูรีบสั่งให้อารักษ์ทั้งสองฝ่ายขึ้นสเตตัสว่าอ๋องจ้าวสั่งให้อ๋องฉินเคาะถ้วยให้ฟัง

อ๋องฉินโมโหโกรธา แต่จะทำอะไรก็ไม่ได้ แคว้นจ้าวเตรียมกองกำลังไว้พร้อม แถมมีแผนสำรองพร้อมตั้งรัชทายาทเป็นผู้นำ อ๋องฉินจึงได้แต่สงบศึกไปอย่างเซ็งๆ

ลิ่นเซี่ยงหรูสร้างผลงานครั้งใหญ่ด้วยอาศัยความห้าวหาญบนโต๊ะเจรจา อ๋องแคว้นจ้าวชื่นชมยกใหญ่ ทั้งรักษาหยก ทั้งรักษาหน้า ทั้งรักษาเมือง แต่งตั้งให้ลิ่นเซี่ยงหรูเป็นนายกแคว้นจ้าว

เมื่อข่าวมาถึงแม่ทัพเหลียนพอ ทำเอาเหลียนพอหงุดหงิดยิ่ง ข้ารบเอาชีวิตเข้าแลก บาดแผลเต็มตัว ลิ่นเซี่ยงหรูเป็นใคร อาศัยแค่ปากคอเราะร้าย จากที่ปรึกษาโนเนม
กลายเป็นนายกได้ในไม่กี่ปี เก่งขนาดไหน จะได้เห็นดีกัน

เหลียนพอจงใจ พอรู้ว่าลิ่นเซี่ยงหรูจะผ่านไปไหน ก็ตั้งขบวนดักไว้กะให้รู้กันไปว่าใครใหญ่กว่ากัน

ปรากฏว่าพอลิ่นเซี่ยงหรูรู้ว่าเหลียนพอดักตนอยู่ ก็หลีกเลี่ยงไปที่เส้นทางอื่น เหลียนพอรู้เข้า ก็จัดขบวนไปขวางไว้อีก ลิ่นเซี่ยงหรูจึงยกเลิกแผนการเดินทางเอาเสียดื้อๆ ไม่ยอมเจอกับขบวนของเหลียนพอ

เพื่อนพ้องลิ่นเซี่ยงหรูพากันหงุดหงิด ท่านมีตำแหน่งขนาดนี้ จะหลบเหลียนพอไปไย ทำไมไม่แสดงศักยภาพกันไปให้รู้เรื่อง

ลิ่นเซี่ยงหรูยิ้มน้อยๆ กล่าวว่า บ้านเมืองวุ่นวาย เราจะต้านฉินได้ ก็มีแต่บู๊บุ๋นร่วมแรง เหลียนพอร้ายกาจยังไงก็ไม่ร้ายเท่าอ๋องฉิน

“ข้าลุยเดี่ยวเข้าดงหมาป่าประชิดอ๋องฉินท่ามกลางขุนพลและทหารฉินนับพันนับหมื่นไม่มีแม้แต่ความกลัวเพียงกระผีก ข้าหรือจะกลัวเหลียนพอ สิ่งเดียวที่ข้าคิดคือเมื่อบู๊บุ๋นแตกแยก กลายเป็นปัญหาให้อ๋องแคว้นเรา จะเป็นรอยร้าวให้อ๋องฉินเข้ารุกรานจนล่มสลาย ข้ายอมให้กับเหลียนพอ ยังดีกว่าให้แคว้นจ้าวล่มสลาย”

เหลียนพอรู้ข่าวนี้เข้า แม้จะเป็นนักรบจิตใจหยาบกระด้าง แต่ก็เข้าใจเรื่องคุณธรรมและรู้ว่าส่วนรวมสำคัญกว่าส่วนตัว จึงรู้สึกละอายแก่ใจและซาบซึ้งยิ่ง เดินทางไปคุกเข่าขอขมาในความยโสโอหังของตัวเอง ลิ่นเซี่ยงหรูรีบเข้าประคองเหลียนพอ ผูกมิตรและทำความเข้าใจ หลังจากนั้นมาทั้งฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊แคว้นจ้าว ก็ปรองดองกันเพื่อต้านแคว้นฉิน

คุณงามความดีทั้งหมดของลิ่นเซี่ยงหรู ยิ่งใหญ่พอที่จะกร่าง ยิ่งถ้านับวีรกรรมกับอ๋องแคว้นฉินแล้วยิ่งเดาได้ไม่ยากว่าลิ่นเซี่ยงหรูไม่กลัวใคร แต่เมื่อต้องปะทะกับแม่ทัพเหลียนพอ สุ่มเสี่ยงต่อความแตกแยกของชาติ ลิ่นเซี่ยงหรูก็วางความกล้าหาญลงได้

ลูกผู้ชายใจกล้าอย่างลิ่นเซี่ยงหรู จึงเรียกได้ว่าฝึกฝนความใจกล้าจากสติปัญญา มิใช่กล้าจากต่อมไร้ท่อ คนกล้าแบบนี้ไม่ยกปืนขึ้นข่มเมื่อเจอรถปาดหน้า ไม่ท้าตีท้าต่อยเพราะแค่เรื่องหงุดหงิด จะกล้าหาญไม่กลัวตายก็เพื่อภารกิจอันสำคัญในชีวิต

เพราะลูกผู้ชายแบบนี้ “ทำหัวใจให้ใหญ่กว่าสมอง ไม่ได้ลดสมองให้เล็กลงกว่าหัวใจ”