ว่าด้วยสิ่งจำเป็นของชีวิต

โดย...

ใครว่า...ภาษาอังกฤษไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับชีวิตขอบอกว่า ไม่จริงเลยแม้แต่นิดเดียว!

หากเราสังเกตให้ดี ตอนนี้ เวลานี้ ภาษาอังกฤษเริ่มวนเวียนอยู่รอบๆ ตัวเราอย่างเห็นได้ชัด คนต่างชาติต่างภาษาที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษากลางในการสื่อสาร ก็เริ่มอยู่รอบตัวเรามากมายเต็มไปหมด และมันก็สะท้อนให้เราได้เห็นว่า ต่อจากนี้ไปเราจะกลัวการใช้ภาษาอังกฤษไม่ได้ เราจะหลบเลี่ยงไม่พูดไม่จากับคนต่างชาติต่างภาษาไม่ได้...อีกต่อไปแล้ว

ในวันที่ผมเข้าร้านหนังสือ เพื่อมองหาหนังสือดีๆ มาอ่านสักเล่มหนึ่ง พลัน ผมก็ได้สบตากับหนังสือเล่มสีแดงออกส้ม ที่สีของมันเข้มข้นแยงตาผมจนต้องรีบคว้ามาเปิดอ่าน หนังสือเล่มนั้นมีชื่อว่า English Is Not Easy เมื่อเปิดอ่านข้างใน ยิ่งตกหลุมรักในลายเส้นการ์ตูน และตกหลุมรักในการที่ผู้เขียนได้นำเอาภาษาอังกฤษ ที่ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนที่ไม่ได้ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ มาทำให้ผู้อ่านอ่านแล้วเข้าใจง่าย ยิ้มไปขำไป กับลายเส้นการ์ตูน กับมุข กับแก๊ก ที่ผู้เขียนได้ถ่ายทอดลงไป

ผมได้เรียนรู้จากหนังสือเล่มนี้ว่า การจะทำให้ใครสักคนตกหลุมรักในภาษาอังกฤษ จนถึงขั้นรักและชอบที่จะเรียนรู้ภาษาอังกฤษ จนไม่กลัวกังวลอีกต่อไปนั้น มันต้องทำให้คนส่วนใหญ่ของโลกใบนี้เห็นว่า ฉันมีคนที่เข้าใจฉันนะ เข้าใจเพียงอย่างเดียวไม่พอ ยังช่วยทำให้เรื่องยากกลายเป็นเรื่องง่ายได้ดีอีกด้วย

ผมจึงชอบหนังสือเล่มนี้และชอบนักเขียนนักวาดท่านนี้

เธอชื่อ Luci Gutierrez หญิงสาวจากบาร์เซโลนา ประเทศสเปน ที่เดินทางมาทำงานด้านสื่อและโฆษณาที่นิวยอร์ก ประเทศสหรัฐ ด้วยความที่เธอต้องใช้ชีวิตกับคนที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ แถมยังได้ยินสำเนียงภาษาอังกฤษที่หลากหลายและไม่ซ้ำกัน ทำให้เธอเหมือนตกอยู่ในสภาวะนิ่งงัน หาทางออกไม่เจอ แต่เธอก็ได้ใช้วิชาชีพของเธอ นั่นคือการเป็นนักวาดลายเส้นการ์ตูน ถ่ายทอดภาษาอังกฤษขั้นพื้นฐานแบบเรียบง่ายผ่านวิถีชีวิตของคนนิวยอร์ก เพื่อให้ตัวเองได้เก็บไว้อ่าน ได้เตือนความทรงจำ และทำให้ตัวเองสามารถใช้ภาษาอังกฤษในการสื่อสารกับผู้คนได้เข้าใจได้ง่ายขึ้น (จนในที่สุดก็ได้รวมเล่มตีพิมพ์และวางจำหน่ายไปทั่วโลก)

หรือว่าความง่ายจะเป็นหัวใจสำคัญของการเรียนรู้?

ขอบอกเลยว่า ทุกหน้าของหนังสือเล่มนี้ มันเต็มไปด้วยความน่ารัก เสน่ห์ และทำให้เราได้รู้ว่า ทุกวันนี้ คนที่ใช้ชีวิตอยู่ในนิวยอร์ก เขาคิดอะไร เขาพูดอะไร เขาทำอะไร เรากินอยู่หลับนอนและใช้ชีวิตในรูปแบบใด การนำเสนอภาษาอังกฤษผ่านวิถีชีวิตของคนนิวยอร์กด้วยลายเส้นน่ารักๆ (และออกจะกวนโอ๊ยทะลึ่งตึงตังใต้สะดือ) มันช่วยทำให้เรามองเห็นภาพ และเข้าใจการใช้ภาษาอังกฤษได้ดีขึ้น

ที่สำคัญที่สุด หนังสือเล่มนี้ก็เป็นตัวสะท้อนที่ทำให้เราได้เห็นว่า การที่เราได้ค้นพบปัญหา ได้เรียนรู้ที่จะอยู่กับปัญหา หาทางแก้ไขปัญหาโดยไม่ยอมแพ้ เราจะค้นพบหนทางแก้ไขปัญหาในท้ายที่สุด และมันก็ทำให้เราเอาชนะความกลัว เอาชนะใจของตัวเอง และผลักดันให้เราเกิดความกล้าหาญในการที่จะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปบนโลกอันแสนกว้างใหญ่นี้ได้ในท้ายที่สุด

หากเราบอกตัวเองอยู่ทุกวันว่า ภาษาอังกฤษไม่ใช่เรื่องน่ากลัว ไม่ใช่เรื่องที่เราจะฟัง พูด อ่าน เขียน ไม่ได้ เราก็จะเอาชนะมันได้ เอาชนะความกลัวได้ และเอาชนะใจตัวเองได้ การได้ชัยชนะในสิ่งนี้นี่แหละที่จะต่อยอดชีวิตเราไปสู่จุดที่ดีขึ้นกว่าเดิมอีกเยอะแยะมากมาย ไม่ใช่มีแต่จะทำให้ชีวิตแย่ลง

ท้ายที่สุด ผมอยากบอกว่า ภาษาอังกฤษคือกุญแจที่จะไขประตูชีวิต เพื่อนำพาเราไปสู่โลกกว้างที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา จนได้พบเจอทองคำอันล้ำค่าของชีวิต ขอเพียงวันนี้เราลุกขึ้นมาเรียนรู้ภาษาอังกฤษไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง โดยให้มันฝังรากลึกอยู่ในระดับจิตใต้สำนึกของเรา จนคิด พูด ทำ เป็นภาษาอังกฤษได้โดยอัตโนมัติ ไม่ได้วันนี้ ก็ต้องฝึกฝนไปเรื่อยๆ จนชำนาญ เพราะมันเป็นเรื่องของทักษะที่ต้องใช้การฝึกฝนอยู่ทุกลมหายใจ แล้วเราก็จะได้ในสิ่งที่อยากได้ในท้ายที่สุด

อยากบอกว่า...ผมก็เป็นคนหนึ่งที่กำลังฝึกฝนภาษาอังกฤษอย่างเอาจริงเอาจัง และผมก็เชื่อมั่นว่า...วันหนึ่ง ผมจะฟัง พูด อ่าน เขียน ภาษาอังกฤษได้ดี จนคนที่ใช้ภาษานี้เป็นภาษาแม่...ต้องยกนิ้วให้