วิกฤตศรัทธากับความจริงที่ควรพิจารณา (ตอน ๓)

 ปุจฉา:

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

“...จากภาพหลากหลายของหมู่พระภิกษุสงฆ์ที่ปรากฏต่อสายตาของสังคมในหลายเหตุการณ์ที่ผ่านมา ย่อมให้ความรู้สึกต่อชาวบ้านชาวเมืองที่นับถือพระพุทธศาสนาในทางที่มิได้เสริมสร้างศรัทธา และแผ่กว้างไปสู่หมู่คนรุ่นใหม่ให้มีมุมมองต่อพระพุทธศาสนาในทางลบ... จึงใคร่ขอความกรุณาพระอาจารย์อารยะวังโสช่วยให้ความเห็นในประเด็นดังกล่าว เพื่อประโยชน์แก่พระพุทธศาสนาด้วยเทอญ...”

วิสัชนา:
...ง่ายต่อการเชิญชวน (ชวนเชื่อมงคลข่าวลือทั้งหลาย)...
...รักเสรี (ชอบทำอะไรตามใจตนเอง ไร้วินัย)
...ขี้เบื่อ (ชอบเอาแต่ใจตนเอง ขี้เกียจ)
...เชื่อโชคลาง (ชอบเรียกร้องแสวงหา แต่ไม่ชอบทำ...)
...เหินห่างกติกา (ทำอะไรตามใจ คือความชอบ...)
...เห็นแก่หมู่คณะ (ลำเอียงครบอคติ ๔)
...ชอบสะดวกสบาย (สุขนิยม สู่ประชานิยมในปัจจุบัน)
...ตามใจตนเอง (อัตตา, ทิฐิเป็นใหญ่)
ฯลฯ
หากจะไล่เรียงต่อไปก็จะพบปัจจัยที่หลั่งไหลออกมาแสดงให้เห็นความจริงที่เป็นมหาเหตุของปัญหา อันได้แก่ คุณภาพของคน ซึ่งจะต้องพัฒนาอย่างต่อเนื่องในคุณภาพจิต คุณภาพชีวิต ด้วยคุณภาพการศึกษา เพื่อการสู้ทุกข์ ไม่หนีทุกข์ ด้วยการพัฒนาคุณภาพความคิดความเห็นของตนเองจนถูกต้อง เพื่อนำไปสู่การกระทำที่ถูกควร เพื่อประโยชน์สุขโดยธรรม
ดังนั้น ในทุกๆ ปัญหาในพระพุทธศาสนาที่ปรากฏมีอยู่ดังที่ปุจฉามา ก็หนีไม่พ้นเรื่องของ “นิสัยคน” ที่เป็นไปตามสภาพสังคมในแต่ละยุคสมัย ดังในปัจจุบัน เมื่อสังคมยกวัตถุเป็นใหญ่จนมีอิทธิพลต่อจิตใจ จึงเป็นธรรมดาที่หมู่ชนจะห่างไกลศีลธรรม ทำให้โกลาหลไปทุกภาคส่วน ไม่เว้นแม้แต่ในวงการพระพุทธศาสนา
อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้