เมื่อฮอร์โมนไม่พลุ่งพล่านเหมือนที่เคยเป็นมา
ใครที่เป็นแฟนคลับซีรี่ส์ เรื่อง ฮอร์โมนส์ มาตั้งแต่ซีซั่นแรก จนมาถึงซีซั่นที่ 3 (ที่ผู้สร้างเคลมว่าเป็นซีซั่นสุดท้าย) คงเกิดความสงสัย ว่าทำไมซีซั่นนี้ ฮอร์โมนส์ถึงไม่ค่อยพลุ่งพล่านเหมือนที่ผ่านๆ มา (ทั้งบท วิธีการนำเสนอ แม้กระทั่งซีนกระแทกใจคนดู ที่เมื่อกระแทกใจแล้ว คนดูต้องหันมาฉุกคิด ณ เดี๋ยวนั้นเลย ก็หายไปแบบไร้ร่องรอย) ทำไมถึงได้นิ่งๆ เรียบๆ เรื่อยๆ เสียจนเข้าขั้นง่วงนอนเป็นบ้า
ใครที่เป็นแฟนคลับซีรี่ส์ เรื่อง ฮอร์โมนส์ มาตั้งแต่ซีซั่นแรก จนมาถึงซีซั่นที่ 3 (ที่ผู้สร้างเคลมว่าเป็นซีซั่นสุดท้าย) คงเกิดความสงสัย ว่าทำไมซีซั่นนี้ ฮอร์โมนส์ถึงไม่ค่อยพลุ่งพล่านเหมือนที่ผ่านๆ มา (ทั้งบท วิธีการนำเสนอ แม้กระทั่งซีนกระแทกใจคนดู ที่เมื่อกระแทกใจแล้ว คนดูต้องหันมาฉุกคิด ณ เดี๋ยวนั้นเลย ก็หายไปแบบไร้ร่องรอย) ทำไมถึงได้นิ่งๆ เรียบๆ เรื่อยๆ เสียจนเข้าขั้นง่วงนอนเป็นบ้า
แม้จะผ่านมาได้ 6 ตอนแล้ว แต่ความนิ่งๆ เรียบๆ เรื่อยๆ ก็ยังคงมีอยู่อย่างต่อเนื่อง แต่พอเฝ้ามองดูดีๆ ลองมองซีรี่ส์เรื่องนี้ในซีซั่นนี้ในอีกมุมมองหนึ่ง ผมค้นพบว่า นี่ถือเป็นความต่อเนื่องที่มั่นคงแข็งแรง ในแง่ที่ว่า คนดูจะได้ดูซีรี่ส์เรื่องฮอร์โมนส์ในแบบที่เราต้องคิดตามไปกับสิ่งที่ตัวละครคิด และรู้สึกอยู่ภายในโดยไม่แสดงออก หรือไม่กระทำอะไรออกมาแบบโต้งๆ หรือแบบพลุ่งพล่านเหมือนสองซีซั่นที่ผ่านมา ครานี้ ทุกตัวละครต่างมีมุมซ่อนเร้นของตัวเอง มีมุมเหงา มุมเศร้า มุมเจ็บปวด มุมลังเล มุมสงสัย มุมไม่มั่นใจ มุมอ่อนไหว มุมอ่อนแอ แม้กระทั่งมุมหลง และมุมรัก ที่เราคนดูต่างรู้สึกได้ว่า ยิ่งซ่อนเร้น เรายิ่งอยากรู้ เรายิ่งอยากดูต่อ ว่าจุดจบของชะตากรรมของตัวละครมันจะออกมาเป็นเช่นไร
หากนี่คือวิธีการนำเสนอที่ผู้สร้างอยากให้มันเป็นงานทดลอง ในฐานะคนดู เราก็ควรที่จะเป็นคนดูที่กล้าเปิดรับงานทดลองแบบนี้ แม้มันจะไม่ได้ติดยี่ห้อเดิมด้วยคำว่า “สนุก” แต่การติดยี่ห้อใหม่ให้กับซีรี่ส์เรื่องนี้ด้วยคำว่า “ลุ่มลึก” อาจทำให้เราได้พบเจออะไรใหม่ๆ ด้วยเช่นเดียวกัน ที่แน่ๆ จุดเด่นที่คนดูซีรี่ส์เรื่องฮอร์โมนส์ ไม่ว่าจะซีซั่นไหนก็ตาม จะได้รับกลับไปแบบเต็มๆ นั่นคือข้อคิดที่เราได้กลับเอามาคิดทบทวนกับตัวเอง กับคนรอบข้าง กับสังคม และกับโลกใบนี้ ที่นับวันจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งสิ่งนี้ยังคงอยู่อย่างไม่เสื่อมคลาย
หากเรื่องราวในซีรี่ส์เรื่องฮอร์โมนส์ จะเป็นการย่อโลกจริงเอาไว้ในรั้วโรงเรียน มันก็เป็นการย่อโลกที่เป็นดั่งกระจกส่องให้เราทุกคนได้เห็นถึงสิ่งที่มนุษย์ คิด พูด ทำ ทั้งต่อตัวเอง ผู้อื่น และสังคม เป็นกระจกส่องชั้นดี ที่ต้องขอชื่นชมผู้สร้างจากใจจริง ที่เขาเน้นย้ำในจุดสำคัญนี้มาโดยตลอด เพียงแต่...หากผู้สร้างจะทำให้ฮอร์โมนส์ซีซั่นสามนี้ลุ่มลึกแบบสนุกไปด้วยเหมือนทุกคราที่ผ่านมา ผมว่า มันก็เข้าท่าดีอยู่มิใช่น้อยนะ
อย่าลืมว่า กลุ่มเป้าหมายหลัก
ยังไง้ ยังไง เขาก็ยังเป็นคนดู
ที่ฮอร์โมนส์ยังพลุ่งพล่านอยู่เหมือนเดิม
