เล่นกับลูก

โดย...โยธิน อยู่จงดี

หลังจากลูกเริ่มเดินได้วิ่งได้ก็เรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาชวนปวดหัวกึ่งมีความสุข และเป็นเวลาที่เด็กๆ จะเริ่มสร้างวีรกรรมความซุกซนให้เป็นที่ประทับใจของคุณพ่อคุณแม่ และยังเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการสร้างการเรียนรู้และความทรงจำแห่งความสุขระยะยาวในตัวลูกอีกด้วย

น้องเกล้าในวัย 1 ขวบ 9 เดือน มีพัฒนาการตามเกณฑ์ปกติ เลิกดูดขวดนมตามคำสั่งหมอ พูดประโยคยาวๆ โต้ตอบกับคนรอบข้าง บอกความต้องการของตัวเองได้และเริ่มมีลักษณะนิสัยเฉพาะของตัวเขาเองอย่างชัดเจน การเลี้ยงลูกจะแบ่งหน้าที่ให้คุณแม่ดูเรื่องการเรียนการสอนและการเลี้ยงดูที่มีส่วนต่อพัฒนาการลูก ส่วนคุณพ่ออย่างผมก็มีหน้าที่เป็นผู้ช่วยแม่ในการเลี้ยงดูลูก แต่จะหนักไปทางชวนลูกเล่น

อย่างในช่วงวันหยุดเราจะเล่นกับลูกเกือบทั้งวันอ่านนิทาน ฟังเพลง เต้นรำ วิ่งเล่นไล่จับ เล่นต่อบล็อกไม้ ซึ่งอันที่จริงน่าจะเรียกว่าเล่นทลายบล็อกไม้มากกว่าพอเล่นกันจนเบื่อน้องเกล้าจะอ้อนให้อุ้มและชี้ให้เดินไปทางโน้นทางนี้ ผมก็สวมบทเป็นหุ่นยนต์ยักษ์เดินตามใจลูกอยากไปทางไหนก็ไป มองดูลูกยิ้มหัวเราะเวลาเราแกล้งเดินสะดุด

บางครั้งก็แกล้งขัดใจบ้าง น้องเกล้าก็จะกอดอ้อนร้องขอ ช่วงเวลาแบบนี้เก็บเป็นความทรงจำพิเศษครั้งหนึ่งในชีวิต แต่การเล่นกับลูกมากๆ ก็ทำให้พ่อเหนื่อยกว่าคุณแม่ในบางเรื่อง อย่างเวลาอาบน้ำกว่าพ่อจะจับอาบน้ำได้ก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน แต่ถ้าเป็นคุณแม่แค่เรียกอาบน้ำน้องเกล้าจะเดินเข้าห้องน้ำอย่างว่าง่ายเรียบร้อยเป็นเด็กดี

เวลาสั่งให้รออยู่นิ่งๆ ที่เดิม น้องเกล้าจะไม่ยอมอ้อนให้อุ้มไปด้วยตลอด แต่เวลาคุณแม่สั่งให้รออยู่กับที่น้องเกล้าก็จะยืนรออย่างว่าง่าย เหมือนลูกคิดว่าเวลาอยู่กับพ่อจะเป็นเวลาเล่น แต่อยู่กับแม่จะเป็นอีกโหมดที่ต้องเชื่อฟังเป็นเวลาของการเรียนรู้

เวลาคุณแม่ชวนลูกเล่น ก็จะเล่นผสมการเรียนรู้ไปด้วย เช่น หัดเล่นทำกับข้าว มีชุดเครื่องครัวเล็กๆ ให้น้องเกล้าเลียนแบบคุณแม่ทำอาหาร มีชุดการเรียนการสอนแบบมีเสียงให้ลูกเล่น นับเลขขั้นบันได เล่นตุ๊กตาบทบาทสมมติ ให้ลูกได้ฝึกจินตนาการไปด้วย ดูแล้วการเล่นของพ่อกับแม่ช่างแตกต่างในเรื่องสาระความรู้อย่างสิ้นเชิง แต่การเล่นทั้งหมดเทียบไม่ได้เลยกับความสุขเวลาที่เราได้เล่นพร้อมกัน พ่อ แม่ ลูก