‘บ้าน’ สร้างความสุขที่แท้จริง

“ชีวิตคนเมืองกับความสุขที่แท้จริง กิ๊กว่ามันไปด้วยกันได้ยาก ชีวิตที่เรียบง่ายและสงบนั้นอาจจะเป็นความสุขที่แท้จริง มันไม่ง่ายเลยกับการที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะต้องห่างไกลบ้านเพื่อมาเผชิญกับชีวิตในเมืองแบบตัวคนเดียว ซึ่งชีวิตกิ๊กเป็นแบบนั้นเมื่อ 5 ปีที่แล้ว กิ๊กเดินทางออกจากบ้านเกิด จ.ขอนแก่น เพื่อมาทำงานในกรุงเทพฯ ทำให้การใช้ชีวิตในแต่ละวันเปลี่ยนไป จากที่เคยใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย ตื่นไปทำบุญตอนเช้า อยู่กับครอบครัว ทำนู่นทำนี่ก็ต้องหันหน้ามาในเมืองที่มีแต่ความเร่งรีบ ทำงานในวงการบันเทิง จนรู้สึกว่าสิ่งที่เราเคยทำและมีความสุขกับตรงนั้นมันค่อยๆ เลือนหายไปจากชีวิตของกิ๊กเอง

คงไม่แปลกที่สิ่งที่ทำให้กิ๊กมีความสุขมากที่สุดคือการได้กลับบ้านเกิดของตัวเองในยามที่กิ๊กว่าง ช่วงนี้มีโอกาสน้อยที่จะได้กลับบ้านที่ขอนแก่น กิ๊กเลยรู้สึกว่าพอมาทำงานในกรุงเทพฯ ก็เหมือนอยู่ตัวคนเดียว มีคนรู้จักอยู่ที่นี่บ้างแต่ก็ไม่มาก เพื่อนก็อยู่ที่ขอนแก่นกันหมด มีบางครั้งที่รู้สึกเหงาๆ

หากแต่ทุกครั้งที่กิ๊กได้กลับบ้าน ได้เจอคุณแม่ ความรู้สึกมันตื้นตันขึ้นมาทันที การที่มีคุณแม่อยู่ข้างๆ ทำกับข้าวให้กิน ได้ทำกิจกรรมร่วมกัน อย่างไปทำบุญตอนเช้าที่วัด ก็เป็นความสุขที่หาจากที่อื่นไม่ได้

คุณยายสอนกิ๊กตลอดว่า ต้องตื่นนอนเช้าเพื่อไปวัด ทำบุญ ใส่บาตร ถวายสังฆทาน ให้อาหารปลา เราทำจนติดเป็นนิสัยมาตั้งแต่เด็ก แต่พอมาอยู่กรุงเทพฯ กิ๊กรู้สึกว่าไม่เจอวิถีแบบนั้น การทำบุญถวายสังฆทานก็ไม่เหมือนกับที่เราเคยทำที่ต่างจังหวัด การมาอยู่ที่นี่ทำให้รายละเอียดในชีวิตกิ๊กน้อยลงไปมาก ซึ่งกิ๊กก็ต้องหาวิธีเติมเต็มสิ่งเหล่านั้นตลอด

ต้องขอบคุณเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่ทำให้กิ๊กกับแม่ไม่ห่างไกลกัน กิ๊กจะโทรคุยกับคุณแม่ตลอด หรือไม่ก็คุยไลน์กัน แทบจะไม่เคยห่างจากกันไปไหนเลย เพราะบางทีเราก็รู้ละว่าท่านเหงา เพราะตั้งแต่กิ๊กออกมาทำงานในกรุงเทพฯ คุณแม่ก็ต้องอยู่คนเดียว กินข้าวคนเดียว พอกิ๊กกลับไปแต่ละครั้งกิ๊กก็รู้สึกว่าคุณแม่ยิ้มเยอะขึ้น ทำโน่นทำนี่ได้เยอะขึ้น มันเหมือนเราสร้างความสุขไม่ใช่แค่ตัวเราเอง แต่ให้คนที่เรารักด้วย

การที่เข้ามาใช้ชีวิตอยู่กรุงเทพฯ คนเดียว บางคนอาจจะคิดว่ามีอิสระดี บางคนก็มีความสุขกับการอยู่คนเดียวโดยที่ไม่ต้องมีใครมาตีกรอบให้กับชีวิตเรา แต่ถ้าบางครั้งเรามองย้อนกลับไป อย่างที่บอกว่าคนที่อยู่ทางบ้านเขาก็รอให้เรากลับไปเหมือนกัน บางทีเราต้องคิดกลับกันว่า พวกเราโตขึ้นทุกวัน แต่มีอีกหลายคนที่เขาแก่ลงทุกวัน