ชูเลียง วิกรูซ์ จุดประกายพาร์คอร์ที่เมืองไทย

โดย...สมแขก ภาพ : วิศิษฐ์ แถมเงิน

ก่อนจะทำความรู้จักกันอย่างจริงจัง ชูเลียง วิกรูซ์ หนุ่มฝรั่งเศส วัย 29 ปี ที่มาในชุดนักกีฬาขอตัวอบอุ่นร่างกายก่อนจะโชว์ลีลาทักษะการเล่นพาร์คอร์ หรือปาร์กัวร์ (Parkour) กีฬาที่เจ้าตัวถนัด

ชูเลียง เล่าว่า พี่ชายของเขาเป็นคนนำกีฬาชนิดนี้เข้ามาเปิดสอนในกรุงเทพฯ ชื่อ Parkour Generations Asia เมื่อ 4 ปีที่แล้ว และเขาก็เข้าร่วมสอนในฐานะโค้ช 

“การเผยแพร่พาร์คอร์ในเมืองไทยตอนนั้นยากกว่าที่คิด อาจจะเป็นเพราะว่าคนคิดว่ามันยาก เพราะเห็นจากคลิปที่ผาดโผนและดูหวาดเสียวเกินไป พี่ชายผมเขายอมแพ้ พอเขาทั้งสองคนกลับไปอังกฤษ แต่ผมตัดสินใจอยู่ต่อและก่อตั้งบริษัทของตัวเองในชื่อสถาบันสอนพาร์คอร์แห่งเอเชีย (Asia Parkour)” ชูเลียง เล่าย้อนอีกว่า เขาตกหลุมรักพาร์คอร์พร้อมๆ กับรู้จักเมืองไทย ถึงแม้จะผูกพันกันคนละรูปแบบ แต่สองสิ่งนี้ก็เชื่อมต่อกัน ทำให้เขามีชีวิตที่ค่อนข้างลงตัวในวัย 29 ปี 

“ผมเริ่มเล่นพาร์คอร์ตอนอายุ 15 ปี แล้วผมก็มีโอกาสมาเยี่ยมลูกพี่ลูกน้องในเมืองไทยราวๆ ปีเดียวกัน และมีโอกาสมาอีกบ่อยครั้ง ผมฝึกฝนพาร์คอร์เรื่อยมาโดยมีพี่ชายทั้งสองคนเป็นแรงบันดาลใจและเป็นครูให้ เรียกว่าผมไม่เคยห่างจากพาร์คอร์เลยเรื่อยมาไม่เคยหยุด อาจจะมีช่วงเรียนหนังสือที่ไม่ได้ฝึกเต็มที่

พอเรียนจบผมทำงานด้านการเงินในฝรั่งเศส จากนั้นก็ย้ายไปย้ายมาระหว่างอังกฤษกับฝรั่งเศสอยู่ประมาณ 2-3 ปี ระหว่างนั้นก็เปลี่ยนงานไปเรื่อย พร้อมฝึกพาร์คอร์ไปด้วยจนได้ใบประกาศนียบัตรของพาร์คอร์ที่รับรองโดยรัฐบาลอังกฤษ แล้วตอนนั้นรู้ตัวว่าเราไม่เหมาะกับงานสายการเงิน จึงลาออกจากงาน ผมคิดอยู่นานว่าอยากทำอะไร แต่ก็มีสองอย่างแวบเข้ามาในหัวก็คือประเทศไทยและพาร์คอร์

ผมแวะเวียนมาเที่ยวเมืองไทยบ่อยๆ ผมตกหลุมรักประเทศนี้ เสน่ห์ของเมืองไทยสำหรับผมคือความหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นวัฒนธรรม อากาศ ธรรมชาติ และอาหาร ตัวอย่างง่ายๆ คือ ถ้าผมไปเชียงใหม่ ผมก็จะเจอภูเขา อากาศเย็น ผมไปทางใต้ ผมก็จะเห็นทะเลและหาดทรายสวยๆ แต่ผู้คนทุกที่จะต้อนรับด้วยรอยยิ้ม”

ผู้ก่อตั้งสถาบันสอนพาร์คอร์แห่งเอเชีย บอกว่า พาร์คอร์สำหรับเขาเป็นมากกว่ากีฬา เป็นความหลงใหล เป็นสิ่งที่เขารักและทำให้เขามั่นใจในตัวเอง ผลักดันให้เขาเอาชนะความกลัวในใจได้

“พาร์คอร์ทำให้ผมแข็งแรงทั้งร่างกายและจิตใจ เมืองไทยเป็นเมืองที่ทำให้เขาสบายใจที่ใช้ชีวิตอยู่มันค่อนข้างแตกต่างจากคนยุโรปที่ผมรู้สึกว่าคนค่อนข้างเมินเฉยต่อกัน แต่ก็มีคำถามว่า การมาเที่ยวกับการมาอยู่เลยแตกต่างกันไหม แน่นอนว่าแตกต่างเพราะตอนมาเที่ยวผมได้ไปทุกที่ที่อยากไป แต่พอย้ายมาก็มาพร้อมความรับผิดชอบ ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวเหมือนเคย และอยู่กรุงเทพฯ เป็นส่วนใหญ่ ทุกวันนี้ผมทำงาน 6 วัน อย่างไรก็แล้วแต่ไม่ว่าอยู่ในฐานะไหน คนไทยสำหรับผมก็ยังมีรอยยิ้มให้เสมอ”

หนึ่งวันของชูเลียงเริ่มต้นด้วยการตื่นขึ้นมาเพื่อมาสอนนักเรียนที่แวะเวียนมาเติมพลังงานดีๆ ให้กับเขาเสมอ “นักเรียนของผมมีทั้งเด็กๆ วัยรุ่น และผู้ใหญ่ที่ทำงานแล้ว หลายคนมาด้วยความกลัว หน้าที่ของผมคือเริ่มจากละลายพฤติกรรมของพวกเขา และสร้างความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับกีฬาชนิดนี้ ถ้าเป็นเด็กเราจะทำให้เขาสนุกด้วยเกม จากนั้นก็ค่อยๆ นำสู่การสร้างบาลานซ์และความแข็งแรง”

ชูเลียง บอกว่า ไม่มีอะไรดีไปกว่าการได้เริ่มต้นสิ่งที่รักในเมืองที่สบายใจที่อยากใช้ชีวิตอยู่อย่างเมืองไทย และสิ่งที่เขาคาดหวังต่อไปก็คือ การทำให้คนไทยรู้จักการเล่นกีฬาพาร์คอร์อย่างถูกต้อง เล่นให้สนุก และปลอดภัย