ทุก 7 ปี ต้องมีมรสุมชีวิต ที่ลืมไม่ลง

โดย...อณุสรา ทองอุไร/วิภาคย์ พูนพันธ์ ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

ชีวิตของคนเรานั้นส่วนใหญ่มักจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ มักจะมีปัญหาเข้ามาทดสอบความแข็งแกร่งความอดทน และกำลังใจอันหนักแน่นในตัวเราอยู่เสมอ ตั้งแต่ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ไปกระทั่งปัญหาใหญ่หนักหน่วงถาโถมแทบจะเอาชีวิตไม่รอดจนลืมไม่ลงชนิดว่าไม่ทันได้รู้เนื้อรู้ตัวกันเลย เช่นเดียวกับผู้ชายคนนี้ ธนพัต ปิติวราธนกุล กรรมการผู้จัดการ บริษัท วราพัฒนาทรัพย์ นักธุรกิจเจ้าของโครงการซิตี้พาร์ค ศูนย์ค้าส่งขนาดใหญ่ครบวงจรย่านอิมแพ็ค เมืองทองธานี เขาเป็นหนุ่มวัย 30 ปลายๆ แม้อายุจะยังไม่เข้าเลข 4 ดีด้วยซ้ำ แถมยังมีธุรกิจมูลค่าหลายร้อยล้านบาท แต่กว่าจะถึงวันนี้เขาเจอมรสุมลูกใหญ่ๆ มาถึง 2 ครั้ง 2 คราด้วยกัน

ธนพัต เล่าว่า วัยเด็กของเขานั้นลำบากลำบน เพราะฐานะทางบ้านยากจนต้องทำงานช่วยเหลือส่งเสียตัวเองเรียนตั้งแต่ชั้นมัธยมปลาย อายุ 15-16 ก็ต้องออกมาทำงานเลี้ยงตัวเอง และแน่นอนว่าเมื่อทำงานเองตั้งแต่วัยละอ่อนผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างโชกโชนหนักเอาเบาสู้ด้วยตัวเองมากว่าสิบปี พอเข้าสู่วัยหนุ่มก็เริ่มลืมตาอ้าปากได้ อายุเพียง 24-25 ปี ก็ได้หยิบจับเงินหลายล้านมีธุรกิจเล็กๆ เป็นของตัวเอง ทุกอย่างเหมือนจะไปได้สวยงามคุ้มค่ากับความเหนื่อยยากที่ต้องอดทนทำงานมาตั้งแต่วัยเด็ก แต่ความโชคดีก็ไม่ได้อยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลา บททดสอบแรกที่เข้ามาในชีวิตของเขา ก็คือการได้รับอุบัติเหตุเฉียดตายชนิดที่ลืมไม่ลง รถเสียหายไปทั้งคัน เรียกว่าพังยับเยินจนต้องขายซากทิ้ง

 

มรสุมลูกแรก...ถูกรถซิ่งชนยับอัดก๊อบปี้

เขา เล่าว่า ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณ 3 ทุ่มกว่า บนทางด่วนรามอินทรา-เอกมัย การจราจรไม่หนาแน่นเท่าไรนัก เขาขับรถมาเพลินๆ ด้วยความเร็ว 140 กม./ชม. ทุกอย่างปกติราบรื่น จนกระทั่งมีรถขับซิ่งแข่งกันมา 3 คัน เขาจึงพยายามเร่งเครื่องเพื่อจะให้ผ่านรถกลุ่มนี้ไปให้พ้นทาง รถ 2 คันขับไล่ๆ กันมาสักพัก เขาเริ่มจะหลบรถซิ่งทางขวามือที่ขับบี้กันมา 2 คัน แต่ขณะที่หลบรถด้านขวามือเขาเบี่ยงเข้าซ้าย โดยที่ไม่ทันเห็นว่ามีกลุ่มรถซิ่งหลงเข้ามาในเลนเขาอีกคันทางซ้ายมือ ขณะที่เห็นรถซ้ายมือก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว

เพราะเขาได้ยินเสียงรถชนสนั่นหวั่นไหวพุ่งเข้ามาเต็มแรงที่กลางตัวรถของเขาอย่างจัง เพราะแต่ละฝ่ายก็เหยียบกันมาเต็มที่ไม่น้อยกว่า 120 กม. แน่นอนเสียงชนอันแสบแก้วหูนั้นอัดก๊อบปี้รถของเขาทำให้รถของเขาหมุนติ้วกระเด้งอัดเข้าที่กำแพงทางด่วนปะทะอย่างจังแล้วหมุนคว้างไปชนกำแพงขวามืออีกครั้ง รถมีควันขึ้นเต็มคันรถ หลังจากนั้นเขาก็หมดสติสลบคาซากรถไม่รับรู้อะไรอีกเลย จนกระทั่งมารู้สึกตัวอีกทีเมื่อมีหน่วยกู้ภัยเข้ามาช่วยเหลือ ในเวลาประมาณเกือบสี่ทุ่ม ตอนฟื้นขึ้นมารถคู่กรณีที่ซิ่งชนเขาหายไปแล้ว

จนกระทั่งหน่วยกู้ภัยมาช่วยกู้ซากรถและช่วยเขาออกมา เขาจึงเริ่มรู้สึกตัวและเดินลงมาจากรถโดยที่ตัวเขาไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก แต่สภาพรถที่โค้งงอเป็นรูปตัวยู จนหลายคนที่เห็นก็ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า คนที่เป็นคนขับไม่น่าจะรอด ควันขึ้นโขมงท่วมคันคล้ายกับจะระเบิดแต่ไม่ระเบิดกระจกหน้าแตกละเอียด นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเจออุบัติเหตุเรื่องหนักๆ ที่สุดในชีวิต

 

“หน่วยกู้ภัยกับรถที่ผ่านไปผ่านมาคิดว่าผมไม่รอดหรือไม่ก็บาดเจ็บสาหัส แต่ผมเดินลงจากรถได้เองแบบมึนๆ เล็กน้อยแล้วก็คางแตกนิดหน่อยไม่ต้องเย็บอะไร ผมก็ไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจให้ละเอียดว่าข้างในเลือดตกยางออกแตกหักอะไรหรือไม่ แต่พอไปถึงโรงพยาบาลผมก็สลบไปอีกรอบหนึ่ง แล้วก็นอนโรงพยาบาล 1 คืน แล้วก็กลับบ้านได้ตอนนั้นอายุประมาณ 25-26 ปี รถเสียหายขายซากทิ้งเลย ต้องซื้อรถใหม่ ก็เสียเงินแต่ไม่เจ็บตัวมากนัก แต่ผมงี้หลอนไปเลยเวลาขับรถจะกลัวมากช่วงแรกๆ แล้วไม่กล้าขับรถเร็วอีกเลยกลัว แรกๆ ไม่กล้าขับเกิน 100 กม. มันยังตกใจไม่หาย” เขาเล่าย้อนอดีตให้ฟัง

บทเรียนครั้งนั้นได้ให้บทเรียนกับเขาว่า เขาโชคร้ายที่เจอพวกรถซิ่งนรกแล้วหลบหลีกไม่ทัน แต่ส่วนหนึ่งก็เขาเองประมาทด้วย เพราะขับรถเร็ว เขาขับรถนิสสันเทียน่าแม้จะเป็นรุ่นใหญ่แต่ก็ไม่ควรขับเร็วเกินกว่า 130 กม./ชม. แต่เขาเห็นถนนโล่งเลยเหยียบซะ 140 กว่า ซึ่งรถญี่ปุ่นไม่ควรเกิน 120 กม./ชม. ถ้าเขาขับช้ากว่านี้ความบอบช้ำจะน้อยลงทางหนีทีไล่ก็อาจจะมีมากขึ้น พอต่างคนต่างเร็วอันตรายมันก็ส่งผลเยอะ ความเสียหายก็มีมาก ก็เสียรถไปเลย 1 คัน ล้านกว่าบาทแต่ถ้าเป็นรถยุโรปอย่างเบนซ์ วอลโว่ นั่นอาจจะได้ 150 กว่าโดยที่รถไม่แกว่งไม่สั่น ตอนเกิดเหตุมีแต่คนถามเขาว่าแขวนพระอะไร (หัวเราะ) เขาบอกว่าแขวนพระยอดธง

พอย้อนมองกลับไปตอนนั้นยังหนุ่มยังแน่น งานดีรายได้งาม ทำให้เป็นคนมั่นใจมาก ใจร้อน ทำอะไรรีบเร่ง รอไม่เป็น ประมาทชะล่าใจ มั่นใจสูง ถือเป็นบทเรียนที่ไม่มีวันลืม เพราะหลังจากนั้นเขาก็ลดความเร็วในการขับรถไม่ให้เกิน100 กม./ชม. มีสติในการขับรถ ใจเย็นในการขับรถมากขึ้น

 

มรสุมลูกที่ 2 ถูกโกง ถูกฟ้องล้มละลายหมดตัวไปกว่า 30 ล้าน

หลังจากบทเรียนครั้งแรกผ่านไป มรสุมชีวิตลูกที่ 2 ของชีวิตก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่เจ็บตัวแต่เสียเงินเกือบจะหมดเนื้อหมดตัวกันเลยทีเดียว บอกแล้วว่าชีวิตของเขามักจะมีการเปลี่ยนแปลงหรือประสบเหตุการณ์ที่พาให้ ตะลึง ทึ่ง เสียว จนลืมไม่ลงทุกๆ 7 ปี หลังจากเกิดอุบัติเหตุรถชนมาได้ประมาณ 7 ปี มีชีวิตราบรื่นเป็นปกติสุขมาเรื่อยๆ จนอายุ 34 ปี เขาก็เจอมรสุมชีวิตกระหน่ำเข้าฟาดฟันจนรอบนี้แทบจะล้มทั้งยืน ที่ผ่านมาถ้าจะบอกว่าโชคชะตาทำให้เขามีจุดที่สูงที่สุด ถือเป็นความโชคดี มีรายได้เป็นกอบเป็นกำ ได้จับเงินล้านตั้งแต่อายุแค่ 20 ต้นๆ

 

แต่แล้วโชคชะตาก็นำพาให้เขาเจอจุดที่ต่ำสุดของชีวิตพร้อมๆ กันอีกครั้ง แบบไม่ทันตั้งตัว บางครั้งชีวิตก็ยิ่งกว่าละคร มีขึ้นมีลง มีดีมีร้าย เวลาที่ดีก็จะดีแบบเกินคาด แต่เวลาที่ตกก็จะตกแบบคิดไม่ถึง เหมือนในละคร แต่สิ่งที่เขาเจออยู่นั้นมันเป็นเรื่องจริงยิ่งกว่าละครเสียอีก มันครบทุกอารมณ์ บู๊ ตลก รัก ร้องไห้ ดีใจ เสียใจ นี่เป็นเรื่องจริงที่เขาต้องเผชิญกับบทเรียนชีวิตอันเข้มข้นหนักหน่วง มรสุมลูกที่ 2 นี้คือการผิดพลาดในการทำธุรกิจหมดตัวไป 20 กว่าล้าน แล้วยังติดหนี้อีกเกือบ 20 ล้าน เรียกว่าหมดเนื้อหมดตัวเกือบถูกฟ้องล้มละลาย

เขา เล่าว่า เปิดร้านอาหารที่ย่านลาดพร้าว ชื่อร้านหัวหิน เป็นร้านอาหารใหญ่โตเปิดแรกๆ ขายดิบขายดีวันละแสน เปิดได้ไม่กี่เดือนมีคนร้องเรียนว่าเสียงดังรบกวน เป็นคดีความฟ้องร้องกันยืดเยื้อมาเป็นปี ระหว่างนั้นตำรวจก็มาตรวจเข้มให้ปิดตามเวลา มาดูว่าลดเสียงดังลงบ้างไหม 5 ทุ่มต้องให้ลูกค้าเริ่มเช็กบิล เที่ยงคืนต้องปิด มีปัญหาจุกจิกสารพัด กว่าลูกค้าจะเข้าร้านก็ 4 ทุ่ม นั่งได้ชั่วโมงกว่าร้านก็จะปิดล่ะ ลูกค้าก็บ่น ก็เบื่อ สถานการณ์เริ่มแย่ลงๆ หุ้นส่วนก็เริ่มมีปัญหา การเงินเริ่มแย่ ในที่สุดเขาแพ้ต้องชดใช้ค่าเสียหายต้องปิดร้าน

“เราทำสัญญาเช่าร้านไว้ 4 ปี แต่เราต้องเลิกร้านตอนทำได้เพียง 2 ปี ลงทุนไปเป็นเงินกว่า 10 ล้าน ร้านขายดี 3-4 เดือนแรก พอเริ่มมีการฟ้องร้องเราก็เหมือนถูกควบคุมความประพฤติมีคนคอยมาจับจ้องจับผิด ลูกค้าก็เบื่อ กำลังสนุกอ้าวได้เวลาปิดร้านแล้ว เหมือนมรสุมมารุมเร้าหลายด้านคอยซ้ำเติม ไอ้นั่นก็ไม่ดี ไอ้นี่ก็ไม่ได้ มีปัญหารอบด้าน เหมือนคนดวงตกทำอะไรก็ผิดหมดทุกอย่าง เงินมีแต่ไหลออกไม่มีเงินเข้า ต้องเอาเงินจากบริษัทตกแต่งมาโปะร้านอาหาร บัญชีวุ่นวายไปหมด เอานั่นมาโปะนี่หัวหมุนไปหมด”

 

ในที่สุดหลังจากเปิดร้านได้เพียง 2 ปี เขาก็หมดเงินไป 30 กว่าล้าน ต้องขายทรัพย์สินที่มีใช้หนี้ ขายรถ ขายบ้าน ขายนาฬิกา ขายทอง ขายเพชร ที่สะสมไว้ใช้เวลา 2-3 ปี ถึงจะใช้หนี้หมด ลำบาก หมดกำลังใจ จนอยากจะหนีไปเลย ที่เขารู้สึกแย่มาก ก็คือ เขาไม่ทำระบบบัญชีให้ชัดเจนดึงโน่นมาใช้นี่ แล้วร้านอาหารไม่ใช่ธุรกิจหลักของเขาถือเป็นงานเสริมเข้ามา แต่พอพลาดมันดึงเงินจากงานหลักของเขาไปด้วยเสียหายใหญ่โต แล้วสายป่านก็ไม่ได้ยาว แทบจะไม่มีเงินเหลือเลย แถมโดนคดีอาญาติดตัวเพราะเป็น พ.ร.บ.สิ่งแวดล้อม ต้องขึ้นศาลเสียทั้งเงินทั้งเวลา ชีวิตตอนนั้นแย่มาก เป็นจุดตกต่ำที่สุดในชีวิตมีคดีอาญาติดตัวอีกด้วย

บทเรียนที่เขาได้ในครั้งนี้ ก็คือจะทำธุรกิจอะไร ต้องทำให้รอบคอบ รู้กฎหมายให้ชัดเจน ทำธุรกิจที่ตนเองถนัดและมีความรู้ ไม่ใช่ใครมาชวนอะไรทำหมด คิดแต่ทางได้ไม่เคยคิดถึงทางที่จะเสีย “คือเราเป็นคนใจดี เราเคยจน เราเลยอยากให้โอกาสคนอื่น เราก็อยากแบ่งปันโอกาส ใครมีธุรกิจดีๆ เราก็สนใจ พร้อมจะร่วมทุนด้วยเสมอ บางคนก็ยังไม่รู้จักเขาดีพอ ทำอะไรง่ายๆ ไม่คิดให้ถ้วนถี่ ตอนนั้นเราพอมีเงิน คนมาชวนทำอะไรแม้ไม่ถนัดก็ไปลงทุนกับเขา แต่ก็โดนหลายคนหลอกให้ตายใจ โดนหลอก ทำให้ระบบเงินในบัญชีหมดเป็นหนี้ไป 20 ล้าน นอกระบบ 20 ล้าน รวมๆ หมดเงินไปเกือบ 40 ล้าน แทบหมดตัวเลย เพื่อนฝูงหายหมด ตอนนั้นหมดศรัทธาในชีวิต ยังคิดว่าเราจะมีโอกาสฟื้นตัวหาเงินได้อีกไหมนะ จะกลับมาเหมือนเดิมได้ไหม กลัวแล้วมีลูก 3 คน ที่ต้องดูแล”

หลังจากนั้น 3 ปี เขาใช้หนี้หมดก็มุมานะลุกขึ้นสู้อีกครั้ง พร้อมกับปฏิญาณตนว่าจะคิดดี ทำดี มีศีล 5 ประจำใจ ไม่ข้องเกี่ยวกับอบายมุข เข้าวัดทำบุญปฏิบัติธรรม จนสามารถฟื้นตัวสร้างธุรกิจได้อีกครั้ง เพราะคิดว่าโชคดีที่รอดมาได้ทั้งสองครั้งกับมรสุมลูกใหญ่ของชีวิตที่เจอมา หากเกิดอะไรขึ้นอีกจะโชคดีแบบที่ผ่านมาไหม จะประมาทในการทำงานและใช้ชีวิตอีกไม่ได้แล้ว ทำธุรกิจอย่างรอบคอบ ใช้ชีวิตไม่ประมาท เอาธรรมะมาใช้ในชีวิต เชื่อเรื่องบาปบุญ คุณโทษ ไม่เอาเปรียบใคร รักษาตัวรักษาใจให้มีคุณธรรมนำทาง ใช้ชีวิตด้วยความไม่ประมาท