บริหารแรงงาน รับมือเออีซี (3)

โดย...ทายาท ศรีปลั่ง กรรมการผู้จัดการ บริษัท เดอะไนล์

ในตอนที่ 2 ผู้เขียนได้ให้ข้อแนะนำเกี่ยวกับระเบียบการจ้างงานของพนักงานที่มาจากกลุ่มประชาคมอาเซียน ตั้งแต่การสร้างระเบียบการจ้างงาน สวัสดิการเพิ่มเติมสำหรับการจ้างงานคนต่างชาติ รูปแบบการมอบหมายในการทำงานที่คนต่างชาติจะเข้ามาทำงานในประเทศไทย การประเมินความสามารถคนต่างชาติที่มาทำงานในประเทศไทย เป็นต้น ซึ่งทั้งหมดจะเน้นรับคนต่างชาติ โดยเฉพาะในกลุ่มประเทศอาเซียนเข้ามาทำงานในประเทศไทย หรือที่เรียกว่า Inbound

สำหรับบทความครั้งนี้ ผู้เขียนจะได้อธิบายถึงรูปแบบและข้อจำกัดอื่นๆ เกี่ยวกับการส่งพนักงานไทยไปทำงานในกลุ่มประเทศอาเซียน  หรือที่เรียกว่า Outbound

การส่งพนักงานคนไทยออกไปทำงานที่กลุ่มประเทศอาเซียนนั้น สามารถทำได้ 2 รูปแบบใหญ่ คือ

1.บริษัทในประเทศไทยจ้างตรงคนไทยเพื่อไปทำงานที่กลุ่มประเทศอาเซียน กรณีนี้หมายถึงการที่บริษัทไม่สามารถคัดเลือกสรรหาพนักงานปัจจุบันไปทำงานในต่างประเทศได้ บริษัทจึงมีความจำเป็นจะต้องสรรหาจัดจ้างบุคลากรภายนอกเพื่อส่งตรงไปเป็นพนักงานที่กลุ่มประเทศอาเซียน ผู้เขียนมีข้อแนะนำดังนี้

ก.บริษัทควรจ้างคนไทยที่เพิ่งจบหรือกำลังจะจบการศึกษาในต่างประเทศนั้นๆ เช่น จ้างคนไทยที่เรียนอยู่ในประเทศเวียดนาม เพื่อทำงานในประเทศเวียดนาม เป็นต้น

ข.บริษัทแม่ในประเทศไทยไม่ควรออกสัญญาจ้างที่ประเทศไทย กล่าวคือพนักงานผู้นั้นจะเป็นพนักงานของบริษัทสาขาที่ต่างประเทศ เช่น พนักงานประจำที่ประเทศเวียดนาม เป็นต้น

ค.บริษัทสาขาที่ประเทศในกลุ่มประเทศอาเซียนจำเป็นต้องออกสัญญาจ้างคนไทยคนนั้นที่ประเทศกลุ่มประเทศอาเซียนนั้นๆ กรณีนี้ทำให้มีสัญญาจ้างเพียงใบเดียว คือ สัญญาจ้างระหว่างบริษัทสาขาในประเทศเวียดนามกับพนักงานไทยคนนั้น

ง.บริษัทสาขาที่กลุ่มประเทศอาเซียนนั้นๆ ต้องจ่ายเงินเดือนและจ่ายโบนัสที่ประเทศอาเซียนนั้น

จ.บริษัทสาขาที่กลุ่มประเทศอาเซียนนั้นๆ ควรจ่ายเงินเดือนตามค่าตลาดของประเทศนั้นๆ และบริษัทสาขานั้นควรจ่ายสวัสดิการแบบ Local Expat Benefits

ฉ.พนักงานไทยที่ถูกจ้างแบบนี้ จะเป็นพนักงานแบบ Local Expat Hire คือได้รับเงินเดือนในระดับท้องถิ่น แต่ได้รับสวัสดิการแบบ Expat

ช.กรณีนี้จึงเหมาะกับการจ้างงานสำหรับประเทศเศรษฐกิจต่ำกว่าประเทศไทย

รูปแบบที่ 2 บริษัทในประเทศไทยส่งพนักงานไทยที่กำลังทำงานอยู่แล้วในประเทศไทยไปทำงานที่กลุ่มประเทศอาเซียน กรณีนี้หมายถึงการที่บริษัทสามารถคัดเลือกสรรหาพนักงานปัจจุบันไปทำงานในต่างประเทศได้ ผู้เขียนมีข้อแนะนำดังนี้

ก.บริษัทออกหนังสือส่งตัวพนักงานคนไทยที่กำลังทำงานในประเทศไทย เพื่อให้ไปทำงานต่างประเทศที่กลุ่มประเทศอาเซียน

ข.ถ้ามีระยะเวลาทำงานยาวกว่า 6 เดือนอย่างต่อเนื่อง ก็ควรระบุระยะเวลานั้นในหนังสือส่งตัวด้วย

ค.ทำสัญญาจ้างงานที่ประเทศท้องถิ่นในกลุ่มประเทศอาเซียนนั้นๆ อีก 1 ฉบับ โดยมีนายจ้างเป็นบริษัทสาขาในประเทศท้องถิ่นนั้นๆ กรณีนี้ทำให้มีสัญญาจ้าง 2 ฉบับ คือ สัญญาจ้างระหว่างบริษัทสาขาในประเทศท้องถิ่นกับพนักงานไทยคนนั้น และสัญญาจ้างเดิมที่พนักงานไทยผู้นั้นมีกับบริษัทแม่ในประเทศไทย

ง.พนักงานไทยคนนั้นยังได้รับเงินเดือนที่ประเทศไทย

จ.พนักงานไทยคนนั้นก็ได้ค่าเบี้ยเลี้ยงพิเศษเพิ่มเติมในการถูกส่งไปทำงานต่างประเทศ โดยที่ประเทศท้องถิ่นนั้นเป็นผู้จ่ายค่าเบี้ยเลี้ยงตรงไปยังพนักงานผู้นั้น ทำให้การจ้างประเภทนี้จะเป็นการจ้างงานแบบ Expat Hire

ฉ.โดยภาพรวมการจ้างพนักงานไทยแบบนี้ พนักงานผู้นั้นต้องมีประสบการณ์และความรู้ความสามารถสูง เพราะได้ค่าจ้างจากทั้งสองประเทศ และยังได้สวัสดิการแบบ Expat จากประเทศท้องถิ่นอีกด้วย

ในบทความต่อไปจากนี้ ผู้เขียนจะได้อธิบายถึงรูปแบบและปัญหาที่เกิดขึ้นในการประเมินผลงานการขึ้นเงินเดือน การจ่ายโบนัสสำหรับพนักงานไทยที่ถูกส่งไปทำงานในกลุ่มประเทศอาเซียน แบบ Outbound เพิ่มเติม