เลี้ยงลูก ให้มีธรรมะในใจ

คุณแม่รุ่นใหม่วัย 30 ปลายๆ ที่เพิ่งขึ้นแท่นผู้บริหารใหญ่ของบริษัท นู สกิน เอ็นเตอร์ไพรส์ (ประเทศไทย) เมื่อไม่กี่เดือนมานี้ วิภาดา ตั้งปกรณ์ ผู้จัดการทั่วไป บริษัท นู สกินฯ เรียกว่าเรื่องงานนั้นเธอก็ทุ่มเทเต็มกำลังความสามารถ แต่อีกบทบาทหนึ่งเธอก็ให้ความสำคัญไม่แพ้กัน นั่นก็คือบทบาทของการเป็นคุณแม่ลูกสอง ของ ด.ช.วิน พงศธร วัย 8 ขวบครึ่ง กำลังเรียนชั้น ป.3 และ ด.ช.ฮาร์ท วัชรพล วัย 6 ขวบครึ่ง กำลังเรียนชั้น ป.1 โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

วิภาดา เล่าว่า สำหรับเรื่องลูกนับว่าเป็นเรื่องสำคัญไม่แพ้เรื่องงานเปรียบเสมือนมือที่ถือลูกบอลไว้ทั้งสองข้าง ที่ต้องรักษาสมดุลไว้ให้ดีไม่ให้ลูกใดลูกหนึ่งตกจากมือ ซึ่งคนส่วนใหญ่มักจะพูดกันว่าเด็กผู้ชายเลี้ยงยาก แต่สำหรับเธอยังไม่เจอปัญหาในเรื่องนี้เนื่องจากลูกยังเล็กอยู่ยังไม่เข้าสู่วัยรุ่น เธอจึงเลี้ยงด้วยความใกล้ชิด เลี้ยงด้วยความรักความเข้าใจให้มากที่สุดเลี้ยงตามธรรมชาติของเด็กวัยนี้

นอกจากระเบียบวินัย สอนให้เป็นเด็กกตัญญูรู้คุณแล้ว สิ่งที่เธอพยายามปลูกฝังให้มากที่สุดก็คือ การสอนให้ลูกมีธรรมะในจิตใจ ใกล้ชิดศาสนา รู้จักบาปกรรม บาปบุญคุณโทษ รู้จักละอายต่อบาป “วันหยุดจะพาลูกไปทำบุญที่วัดตามต่างจังหวัดเกือบตลอดเวลา ไปอ่างทอง สิงห์บุรี อยุธยา รอบๆ กรุงเทพฯ นี่ไปเกือบทุกเดือน ไปทำบุญไหว้พระ ไปดูชาวไร่ชาวนา ให้เขาไปเห็นชีวิตชนบทที่มีความเรียบง่าย สงบร่มรื่น เราอยากให้ลูกมีวัคซีนใจ มีธรรมะคุ้มครองความคิดและการกระทำ ถ้าเด็กใกล้วัดกลัวบาป อย่างน้อยเขาก็จะมีความนับถือตัวเองกลัวที่จะทำผิดบาป ให้ลูกได้ใกล้ชิดวัด รู้จักสวดมนต์ไหว้พระบ้างเราเชื่อว่าการสอนให้ลูกมีธรรมะในใจเป็นเรื่องที่ดีงาม” เธอกล่าวอย่างจริงจัง

วิภาดา เล่าว่า ลูกยังเล็กจะสอนจะบอกอะไรยังเป็นช่วงเวลาที่เขายังรับฟังแม่อยู่ เพราะหากโตกว่านี้เข้าสู่วัยรุ่นเขาจะมีความคิด มีสังคมเป็นของตนเอง วัยนี้ถือเป็นช่วงเวลาทอง จะรีบสอนก็สอนก่อนที่เขาจะไม่ฟัง ลูกยังเล็กแม่ยังสอนได้พูดให้เยอะ เมื่อเขาวัยรุ่นแล้วต้องกลับกันคือแม่ต้องฟังให้เยอะ ตอนเช้าเธอจะไปส่งลูกไปโรงเรียนเอง จะเป็นช่วงเวลาที่ได้คุยกับลูกมากที่สุด ถามความเห็น ถามเรื่องที่โรงเรียน ให้เขาเปิดใจในสิ่งที่อยากจะเล่าฟังความคิดของลูก

นอกจากนี้ เธอเล่าว่าการเลี้ยงดูลูกของเธอนั้นพยายามจะเดินสายกลางเป็นหลักไม่มากเกินไปหรือน้อยเกินไป ไม่ตึงหรือหย่อนเกินไป เช่น การที่เด็กสมัยนี้ติดเทคโนโลยีมากเกินไป เล่นเกมมากเกินไป “เราให้ลูกเล่นไอแพด หรือเกม วันละ 30 นาทีเท่านั้น ถ้าเป็นวันหยุดให้เล่นเพิ่มได้เป็น 1 ชม. แล้วลูกก็จะรู้หน้าที่ว่าเขาเล่นได้แค่ไหนอย่างไร วันหยุดก็แทบจะไม่พาเดินห้างสรรพสินค้าเลย ถ้ามีวันหยุดติดกันจะพาลูกออกต่างจังหวัดตลอด ไม่อยากให้ลูกรู้จักแต่ชีวิตแบบคนเมืองเพียงอย่างเดียว มีเวลามากจะชวนกันไปเล่นกีฬาในวันหยุด ที่บ้านจะนิยมชีวิตแบบเอาต์ดอร์ ไปขอนแก่นไปดูไดโนเสาร์ ไปดูพิพิธภัณฑ์ บ้านนี้จะไม่พาลูกเดินเล่นฆ่าเวลาในห้างแล้วลูกก็ไม่ชอบเขาจะชอบไปในที่โล่งกว้าง ชอบดูต้นไม้ป่าเขา ไปดูอะไรที่อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ

นอกจากนี้ ก็คืออย่าเอาแต่สอนลูกแล้วไม่ทำให้เห็นเป็นตัวอย่าง การทำให้เห็นดีกว่าการพร่ำสอน ลูกจะเรียนรู้จากการกระทำของพ่อแม่ด้วย “อย่างที่บ้านจะมีพี่เลี้ยงทำงานบ้านให้ แต่เรื่องพื้นฐานต้องทำเอง เช่น ตอนเช้าลูกจะต้องหยิบเสื้อผ้าเอง เตรียมเสื้อผ้าชุดที่จะใส่เอง เวลาพี่เลี้ยงซักรีดเสื้อผ้าจะนำมาวางไว้ให้ที่ห้อง ลูกจะต้องเรียงเข้าตู้เข้าลิ้นชักเอง จะได้ไม่เจอปัญหาว่าหาอะไรไม่เจอ เพราะลูกหยิบเองเก็บเอง เรียงเอง พี่เลี้ยงแค่ทำงานบ้านให้ ทำอาหารให้ ชีวิตส่วนตัวนี่ต้องทำด้วยตัวเองพยายามให้เขาช่วยเหลือตัวเองให้ได้มากที่สุดตามวัยของเขา โดยเฉพาะเรื่องการใช้เงินจะมีลิมิตเสมอ เกินงบเท่านี้บาทซื้อไม่ได้แพงเกินไปสำหรับเด็ก เวลาไปซื้อของเขาจะพลิกดูราคาถ้าเกิน 300 บาทนั่นคือแพงไปสำหรับเขาแล้ว เขาจะเห็นว่าแม่ทำงานหนักกลับดึกเงินมันมีค่ามันหายากจะใช้ทุกครั้งต้องคิด ห้ามฟุ่มเฟือย เขาจะได้ซื้อของตอนวันเกิดนั้นที่ไม่ต้องดูราคาแม่ให้ปีละ 1 ครั้ง นอกนั้นต้องดูราคาตามความเหมาะสมก่อน”