สุภาภรณ์ จิตต์มิตรภาพ แม่สมัยใหม่ของสี่ดรุณี

โดย...กองทรัพย์ ภาพ : วิศิษฐ์ แถมเงิน

นก-สุภาภรณ์ จิตต์มิตรภาพ นักธุรกิจหญิงผู้บุกเบิก Security & Lifestyle หรือระบบรักษาความปลอดภัยภายในบ้านให้เป็นที่รู้จัก ในฐานะเจ้าของบริษัท AheadAll ในตำแหน่งผู้บริหาร เพื่อนในแวดวงธุรกิจต่างบอกว่าเธอคือผู้หญิงลุยงาน มีความมุ่งมั่น แต่เมื่อได้จับเข่าคุยแล้ว เราพบว่าจุดเริ่มต้นของธุรกิจที่ประสบความสำเร็จนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากลูกๆ

“เราเริ่มทำงานในวงการกฎหมายมาก่อน เพราะจบคณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทำงานให้กับวาณิชธนกร (Investment Banker) ประมาณ 7 ปี ก่อนชีวิตจะมาเปลี่ยนเมื่อคลอดลูกสาวคนที่ 2 ก็ลาออกจากงานมาดูแลลูกสาวสองคนเต็มตัว หน้าที่ก็คือขับรถไปส่งลูกสาวคนโตไปโรงเรียน ดูแลลูกคนเล็ก และขณะเดียวกันก็มีโอกาสเดินทางไปต่างประเทศค่อนข้างบ่อย ได้เห็นสภาพบ้านเมืองเขาไม่ต้องมีเหล็กดัด เพราะมีระบบความปลอดภัยที่ดี ทำให้เราปิ๊งไอเดียนี้มาใช้กับบ้านเราก่อนเพราะเป็นห่วงลูก ก็ทำเรื่องระบบกันขโมยในบ้าน รวมไปถึงระบบการทำงานของไฟฟ้าในบ้าน เราจึงนำระบบนี้มาตั้งบริษัท AheadAll พร้อมกับดูแลลูกๆ ไปด้วย วันที่เปิดบริษัทวันแรกก็คลอดลูกสาวคนที่ 3 พอดี”

ช่วงชีวิตที่ต้องดูแลลูกสาวสองคนตีคู่กับการดูแลบริษัท ภารกิจของคุณแม่มีอยู่ 2 อย่าง คืองานกับลูก เธอบอกว่าแทบจะตัดขาดตัวเองออกจากความสุขอื่นๆ ไม่ช็อปปิ้ง ไม่ทำสวยนอกบ้าน เรียกว่าดูแลตัวเองด้วยของในบ้านเพื่อจะได้มีเวลาดูแลลูกได้เต็มที่ที่สุด “ไม่ไปร้านเสริมสวย ไม่ช็อปปิ้ง ทำงานกับดูแลลูกเป็นงานที่เหนื่อย แต่เราก็อยากทำให้ดีทั้งสองอย่าง ลูกสาวสองคนแรกอายุค่อนข้างไล่เลี่ยกัน แต่คนที่ 3 ห่างจากคนรอง 7 ปี ทำบริษัทเรื่อยมาก็คลอดน้องคนที่สี่ห่างจากคนที่สาม 2 ปี ก็เลยกลายเป็น 4 ดรุณี (ปานฝัน-สานฝัน-ธารฝัน-ทอฝัน) เพราะไม่ชอบคำว่าสามใบเถา เราก็คิดว่าพอดีและโชคดีแล้วกับจำนวน 4 คน เขาจะได้ช่วยดูแลพ่อแม่ตอนเราไม่มีกำลังแล้ว (หัวเราะ)”

คุณแม่ลูกสี่บอกว่า ทั้งสี่สาวจะมีนิสัยต่างกัน คนโตจะเชื่อมั่นในตัวเองสูง คนที่สองไม่ค่อยเชื่อมั่นในตัวเองแต่เป็นคนที่มีความมุ่งมั่นมาก คนที่สามเป็นเด็กมีน้ำใจห่วงใยคนอื่น คนสุดท้องก็จะทะเล้น แสบซนตามประสาน้องคนเล็ก “เราจะมีกติกากับคุณพ่อ แบ่งหน้าที่กันชัดเจน คุณพ่อเป็นคนดูแลเรื่องวิชาการ แม่เป็นที่ปรึกษา เป็นเพื่อนคู่คิด เป็นสาระเชิงผู้หญิง เพราะถ้าเราไม่แบ่งหน้าที่ก็อาจจะมีการเถียงกันได้ ดังนั้นมอบอำนาจสิทธิขาดในบางเรื่องกันไปเลยดีที่สุด แต่สิ่งที่เราทำเป็นประจำก็คือเราสื่อสารกับลูกๆ เสมอ จะคุยกับลูกๆ ทุกคืน เราต้องบอกกล่าวว่าเราทำอะไรอยู่ กำลังเจออะไร ภาวะตอนนี้เป็นยังไง ลูกจะเข้าใจว่าพ่อกับแม่ออกจากบ้านไปทำอะไร”

คุณแม่นกบอกว่า บทบาทของผู้บริหารกับบทบาทแม่มีส่วนเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่งคือคำว่า Trust “เราต้องสร้างบทบาทให้ลูกน้อง Trust เราให้ได้ ในบทบาทแม่ก็เช่นกัน ลูกจะคาดหวังให้แม่เป็นแม่ศรีเรือน ทำกับข้าว คงไม่ได้ แต่เขารู้ว่าเราเป็นผู้นำในบางด้านได้ แม่มีความรู้ความสามารถในการช่วยเหลือเขาได้ มุมมองเราก็คาดหวังเขาต่างไป คนรุ่นเก่าแม่พูดอะไรเราต้องฟังหมดเลย ต้องเชื่อแม่ เราเถียงไม่ได้ แต่เด็กรุ่นนี้เถียง เขาจะแสดงออกความคิดเห็น ถ้าเราไปบอกให้เขาเดินตามทางเรา นั่นแสดงว่าเราคาดหวังแล้ว เราคาดหวังไม่ได้เพราะเราเกิดคนละรุ่น เช่นเดียวกันลูกก็คาดหวังแม่ไม่ได้ แต่ลูกจะต้องรับในความเป็นเวิร์กกิ้งวูแมนของแม่ให้ได้ แต่แม้ว่าเราจะทำงานเยอะ เราก็มีเวลาให้ลูกเสมอ ถ้าเขามีอะไรสงสัยหรืออยากคุยหรือปรึกษากับเรา เขาหันมาเขาจะเจอเรานั่งอยู่ใกล้ๆ สิ่งที่เราได้เห็นก็คือเขาเรียนดีมาก โชคดีที่เราได้ปิยธิดาทั้ง 4 เขาทำให้เราภูมิใจมาก เรียนดี มีกิจกรรม

“บ้านนี้ลูกสาวแบ่งเป็น 2 ช่วงชัดเจน คนโตตอนนี้อายุ 22 ปี คนรอง 20 ปี คนที่สาม 13 ปี คนที่สี่ 9 ขวบ ดังนั้นคนโตจะค่อนข้างลงมาโอ๋น้องๆ คนที่สองเขามีปมเรื่องการเป็นลูกคนกลาง แต่ก็เป็นปมที่ผลักดันให้เขาเป็นผู้นำกิจกรรม เป็นประธานรุ่น ประธานชมรม เล่นดนตรี สอนดนตรีได้ เพราะเขาอยากให้พ่อแม่ชื่นชมเขา พอเรารู้ว่าลูกมีประเด็นเราก็เปิดใจคุยกับเขาเลย เราต้องสังเกตให้ทัน ตอนนั้นลูกคนโตอยู่ต่างประเทศ เราก็แบ่งหน้าที่กับคุณพ่อว่าให้เขาดูแลคนเล็กสองคนไปเลย ส่วนคนที่สองเราจะไปดูแลเขา จนเราเชื่อใจกัน เขาก็จะเปิดใจกับเราหมดเลย ว่าเขาน้อยใจเราเรื่องอะไรบ้าง แล้วก็อธิบายทำความเข้าใจกัน ซึ่งความผิดพลาดทั้งหมดมันเกิดจากความรัก ไม่ใช่ความเกลียดชัง เราพยายามดึงเขากลับเข้ามา” คุณแม่นกบอกว่าสิ่งสำคัญของครอบครัวคือการพูดคุย และพ่อแม่ต้องหมั่นสังเกตลูกๆ ให้ทันความผิดปกติ

และเมื่อถามถึงความฝันของคุณแม่นก เธอบอกว่า ภาพฝันของคนเป็นแม่ที่มีลูกสาวก็คืออยากให้เขามีคนดีๆ ในชีวิต เป็นคนที่ดูแลลูกๆ ได้ กระนั้นหากฝันนี้เป็นจริงไม่ได้ ก็ขอให้ดรุณีทั้งสี่ของแม่เป็นผู้หญิงที่ดูแลตัวเองและคนรอบข้างได้เท่านั้นก็พอแล้ว “เราเป็นแม่ที่ช่วยเหลือตัวเองได้มาตลอด และเนื่องจากลูกสาวเราเป็นผู้หญิงทั้งหมด สิ่งที่เราอยากให้ติดตัวเขาก็คืออยากให้เขามีการศึกษาที่สูงที่สุดที่สามารถไปถึง และได้ทำงานในสิ่งที่ตัวเองเลือก ถ้ามีคนดีมาดูแลก็จะดีมาก แต่ด้วยยุคสมัยถ้าไม่ได้แต่งงานก็อยากให้เขาดูแลตัวเองได้ ดูแลพ่อแม่ คุณยาย เป็นพี่น้องที่ยังรักกันเสมอแบบนี้ตลอด”

นี่จึงเป็นเหตุผลหนึ่งที่คุณแม่นกปล่อยให้ลูกสาวได้เลือกและตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเอง โดยมีแม่เป็นที่ปรึกษาอยู่ข้างๆ...