ออกเดินทาง ตามหาความสุขที่ยั่งยืน

โดย...ณิชชา ธนาลงกรณ์ เรียบเรียง พุสดี สิริวัชระเมตตา

ภายนอกณัฎอาจดูเป็นสาวปาร์ตี้ สาวสังคมรุ่นใหม่ แต่สำหรับการตามหาความสุขของณัฎกลับต่างจากภาพลักษณ์ภายนอกที่หลายคนมอง ความสุขของณัฎง่ายมากๆ เพราะแค่ได้ออกไปผจญภัยดูโลกภายนอกก็มีความสุขแล้ว ทุกครั้งที่มีเวลาว่างๆ ณัฎชอบออกไปขับรถเล่นตอนกลางคืน เพราะตอนกลางคืนรถไม่ติด บางทีขับไปเพลินๆ ออกต่างจังหวัดไปเลย มีหลายครั้งที่ณัฎขับรถไปเที่ยวทะเลคนเดียว

ณัฎชอบความรู้สึกตอนที่รถวิ่ง ณัฎว่า บรรยากาศสองข้างทางที่เราขับรถผ่าน มันก็เหมือนกับความคิดของคนเรา ถ้าเราผ่านไปแล้วไม่มองย้อนกลับมา มันก็จะผ่านไป แต่ถ้าเราเก็บมาคิด ณัฎว่าณัฎได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากการขับรถ

นอกจากขับรถไปเที่ยว ศึกษาความคิดของตัวเอง การออกเดินทางไปดูโลกกว้าง ได้พบปะผู้คนมากมาย ก็เป็นอีกความสุขของณัฎที่ไม่ต่างจากใครหลายๆ คน การออกเดินทางทำให้ณัฎเจอคนเก่งมากมาย ได้พูดคุยกับเขา และเก็บเอามุมมองดีๆ จากเขามาใช้ในชีวิตประจำวัน

 

อีกความสุขที่หาได้ง่ายๆ ของณัฎ คือ ได้อยู่กับหมาตัวโปรด อยู่กับคนที่รัก แต่ความสุขที่หาได้ง่ายๆ เหล่านี้ ณัฎมองว่าบางครั้งมันก็ไม่ใช่ความสุขที่ยั่งยืน เพราะเหมือนเราเอาความสุขของเราไปแขวนไว้ที่คนอื่น แค่เขาพูดกับเราไม่ดี ทำอะไรที่ไม่ถูกใจเรา เราก็เป็นทุกข์แล้ว เพราะฉะนั้นณัฎมองว่า ความสุขแบบนี้เป็นความสุขที่มาพร้อมความทุกข์

แล้วอะไรคือความสุขที่แท้จริง?

ถามว่า ทุกวันนี้ณัฎพบว่าความสุขที่ยั่งยืนแล้วหรือยัง ณัฎว่า ณัฎเจอแล้วนะ แต่ถ้าถามว่าเมื่อไหร่หรืออะไรเป็นจุดเปลี่ยน ณัฎก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

ตั้งแต่เด็กณัฎมักติดตามคุณแม่ไปปฏิบัติธรรม แต่ตอนนั้นเราก็ไปตามประสาเด็ก ไปเล่นกับกลุ่มเด็กที่ตามพ่อแม่ไปเหมือนกัน ไม่ได้ไปฏิบัติธรรมจริงจัง แต่ไปบ่อยๆ ก็เหมือนได้ซึมซับมาเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว จนทุกวันนี้ ณัฎเริ่มไปปฏิบัติธรรม เก็บเสื้อผ้าไปอยู่วัดเอง 3 วัน

ครั้งแรกๆ ที่เข้าป่าไปปฏิบัติธรรมที่ จ.สกลนคร ณัฎยอมรับนะว่าต้องทำใจพอสมควร เพราะเราจินตนาการ สร้างความกลัวให้ตัวเองไปก่อนแล้วว่าจะต้องเจออะไรบ้าง หนึ่งเลยต้องตัดออกจากโลกภายนอก ไม่ได้นอนห้องแอร์ ไม่ได้นอนบนเตียง ห้องน้ำไม่สะอาด ไม่สะดวกสบายเหมือนอยู่บ้าน แต่พอไปอยู่จริงๆ เราก็ผ่านมันมาได้ ภาพที่เราเคยกลัวหรือกังวล ปรากฏว่าพอไปจริง เราอยู่ได้แบบไม่รู้สึกลำบากเลย กลับรู้สึกเป็นสุขใจ แต่อาจเป็นความสุขคนละแบบกับคนที่เราเคยสัมผัส

อย่างไรก็ตาม ณัฎไม่ได้มองว่า การปฏิบัติธรรมจำเป็นต้องเข้าป่าเสมอไปนะ เพราะสำหรับณัฎการปฏิบัติธรรมไม่จำเป็นต้องแต่งตัวเรียบร้อย ทำตัวนิ่งๆ เพราะการปฏิบัติธรรมเราสามารถทำได้ทุกที่ แค่เรารู้จักตัวเอง รู้จักผิดชอบชั่วดี อย่างเราขับรถอยู่ แค่เรามีสติได้ รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ กำลังขับรถ นั่นก็เท่ากับว่าเราได้ฝึกการมีสติแล้ว

จนถึงวันนี้ ณัฎมองว่าตัวเองโชคดีนะ เรามาถึงวันนี้ได้เพราะมีผู้ใหญ่คอยให้การสนับสนุน ได้ทำทุกอย่างที่อยากทำ แม้จะไม่ได้ไปถึงจุดที่สูงสุด ต้องเจอกับอุปสรรคบ้างแต่ก็ไม่เคยท้อ เพราะเราคิดว่าเราผ่านไปได้ ทุกคนมีทางเดินของตัวเองเสมอ และทุกวันนี้ณัฎก็อยู่บนเส้นทางที่ณัฎเลือก