วีรวร พิกุลผล

โดย...โยธิน อยู่จงดี ภาพ : เสกสรร โรจนเมธากุล

“ในยุคสมัยที่วัยรุ่นส่วนใหญ่มองหารถมอเตอร์ไซค์ไปแว้นซิ่ง แต่ตัวผมในเวลานั้นกลับชื่นชอบรถโฟล์คเต่า อย่างคลั่งไคล้ด้วยความหลงใหลในรูปทรง ตอนนั้นคุณแม่จะซื้อมอเตอร์ไซค์ให้ แต่ผมบอกรถคันเดียวที่ผมอยากได้คือรถเต่าเท่านั้น” วีรวร พิกุลผล กรรมการผู้จัดการ บริษัท แม็กซ์ ทู ไมน์ เล่าด้วยอารมณ์สุขเมื่อนึกถึงวันที่อยากได้รถโฟล์คมากๆ

วีรวร เล่าต่อว่า พอเรียนจบปี 42 ก็เก็บเงินซื้อรถโฟล์คเต่า ปี 1970 แต่ได้รถไม่ดีมา เพราะไม่มีความรู้เรื่องรถโฟล์คดีพอ ซื้อมาขับได้ 3 วัน เครื่องแตกไปเสียบนทางด่วน ก็โทรไปปรึกษาเรื่องรถกับ ลิฟท์-สุพจน์ จันทร์เจริญ ก็แนะนำอู่ทำจนกลับมาวิ่งดี

“จนไปเจอพี่ลิฟท์อีกครั้ง พี่เขาถามว่าไปทำอะไรมาบ้าง ก็บอกว่าเปลี่ยนเครื่องมา เขาก็ถามว่าแล้วเครื่องเก่าอยู่ไหน น่าจะขายได้ประมาณ 2 หมื่น พอกลับไปที่อู่ถามว่าเครื่องเก่าอยู่ไหน คำตอบที่ได้รับตอนนั้นก็คือเครื่องเก่าใส่กลับไปให้คุณหมดแล้ว ก็แสดงว่าเสียเงิน 4 หมื่นบาทค่าซ่อมไปกับเสื้อเครื่องเพียงตัวเดียว

ตอนนั้นเรารู้สึกเจ็บใจมากและเราก็โทษเขาไม่ได้ เราไม่มีความรู้กับสิ่งนี้ดีพอที่จะช่วยไม่ให้ตัวเองถูกหลอก เราก็ทำให้ตัวเองมีความรู้ด้วยการเข้าเว็บต่างประเทศ ศึกษาจากอินเทอร์เน็ต เริ่มเล่นรถและหัดซ่อมไปเรื่อยๆ

จนวันหนึ่งได้รถคันที่ผมรักมากที่สุด เป็นคันที่ผมอยากได้มานานมาก และคันนี้ก็อยู่กับผมตลอด เพราะเป็นคันครูที่ทำให้ผมมีวันนี้ เป็นรถปี 1967 เป็นรุ่น เดอลุกซ์ ซันรูฟ เจ้าของเดิมขาย 1.4 แสนบาท แต่เรามีเงินแค่ 1.2 แสนบาท เจ้าของเลยบอกว่า ถ้าสตาร์ทติดได้ก็เอาไปเลย

เราก็วิ่งกลับไปเอาอุปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับการซ่อมรถขึ้นรถมอเตอร์ไซค์กลับมา แล้วก็สตาร์ทติดขับออกมาอย่างมีความสุข แต่ด้วยความที่เป็นรุ่นพิเศษ อะไหล่บางชิ้นไม่มีขายในเมืองไทย ก็ต้องสั่งจากต่างประเทศเข้ามา ก็เลยเป็นจุดเริ่มต้นของการสะสมรถ และขายสินค้าอะไหล่ของเราไปในตัว”

จนถึงวันนี้ วีรวร มีรถโฟล์คเต่าสะสมร่วม 10 คัน แม้บางคันจะยกให้น้องหรือคนอื่นๆ ไปใช้ แต่สำหรับเขาแล้วมองรถที่สะสมเป็นแค่วัตถุ เป็นของเล่น เป็นงานอดิเรก ถึงรถไม่ได้อยู่กับตัว แต่ก็ยังรู้สึกว่าเป็นของตัวเองอยู่ แต่สิ่งที่ได้มากกว่านั้น วีรวร เน้นย้ำอย่างมีความสุขว่า คือเพื่อนพี่น้อง เป็นความสุขที่ได้มากกว่าการสะสมสิ่งเหล่านี้