ความ ‘สงบ’ อยู่ที่ ‘ใจ’

โดย...นายใจดี

เมื่อสัปดาห์ก่อนเพื่อนร่วมคอนโดบ่นถึงเสียงร้องเพลงของเด็กๆ ดังมาจากโรงเรียนที่มีรั้วปูนกั้นไว้แต่ยังชะเง้อเห็น เด็กๆร้องเพลงตั้งแต่เช้าถึงบ่าย เป็นบทเพลงเดิมๆ ประหนึ่งเป็นการซ้อมเพื่อให้ได้รอบที่ดีที่สุด หากแต่เสียงนั้นเสียดแทงโสตประสาทจนคนฟังที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ เริ่มออกอาการหงุดหงิด เดินไปชะเง้อมองที่ระเบียงจ้องสายตาไปราวกับจะบังคับสั่งให้เสียงนั้นหยุดลงบัดเดี๋ยวนี้

การเปลี่ยนคอนโดเป็นที่ทำงานเฉพาะกิจเป็นอันล้มเหลวไม่มีสมาธิทำงาน เขาว่าอย่างนั้น

จะย้ายที่ทำงานหรือรอจนโรงเรียนเลิกจึงเริ่มลงมือทำงานก็คงจะไม่ทันการ เมื่อกำหนดส่งงานเข็มนาฬิกากระดิกงวดเข้ามาๆ เพื่อนเริ่มหัวเสียเดินวนในห้องเป็นหนูติดจั่น

ในขณะที่เพื่อนอีกคนกำลังซาบซึ้งไปกับเสียงเพลงที่สูงต่ำลงโน้ตไม่ตรงกันบ้างของเด็กๆ ถึงขั้นร้องคลอตามนิ้วกระดิกดินสอไปมาเป็นจังหวะ จบท่อนทีก็จดอะไรยิกๆ ลงในสมุด มันบอกว่า เสียงเพลงทำให้เกิดแรงบันดาลใจ เกิดไอเดียใหม่ๆห้องทำงานของแกนี่เจ๋งดีว่ะ

ส่วนเจ้าของห้องน่ะรึ แรกๆ เสียงร้องเพลง เสียงวิ่งเล่นไล่หยอกกัน จนนึกไปว่าโรงเรียนนี้ไม่มีการเรียนการสอนหรืออย่างไร เพราะเสียงดังตั้งแต่เช้ายันเลิกเรียนนั่นแหละ บางทีก็เสียงท่อง ก.ไก่ ข.ไข่ ดังมาให้เผลอท่องตาม อยากตื่นสายก็ต้องจำใจตื่นเพราะเสียงร้องเพลงชาติกลายมาเป็นนาฬิกาปลุกประจำบ้านไปเสียอย่างนั้น

ทำอย่างไรได้ล่ะ ให้โรงเรียนย้ายไปที่อื่นก็ไม่ได้ จะย้ายคอนโดหนีก็ไม่ได้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากันแบบนี้ การกดดันความรู้สึกตัวเองกับเสียงที่ดัง ไม่อยากได้ยิน มีแต่แตกหัก และคนแตกเป็นเราเองคนเดียว เพราะเด็กก็มีกิจรรมของเขา จะให้ท่องให้อ่านในใจไปเสียอย่างเดียวได้อย่างไร จะให้มาโรงเรียนนั่งเรียนเรียบร้อยไม่วิ่งเล่นใช้ชีวิตวัยเด็กให้สนุกสนานก็ฝืนธรรมชาติของเขา

เมื่ออาศัยอยู่นานเป็นเดือนเป็นปีก็เริ่มคุ้นชินกับเสียงดังบางทีไร้เสียงจนต้องชะเง้อมองข้ามรั้วไปเสียอีกว่าทำ ไมเงียบเกิดอะไรขึ้น บางทีเด็กนั่งเรียนก้มหน้าก้มตาเงียบกริบมีครูยืนอยู่หน้าชั้นก็เป็นภาพน่ามอง บางทีบางวันเหงาๆ เบื่อๆ ได้ยินเสียงเด็กวิ่งเล่นกัน มีเสียงหัวเราะที่แกล้งเพื่อนได้สำเร็จ ก็ทำให้ความเงียบในห้องสี่เหลี่ยมมีเสียงที่น่าฟังไปอีกแบบ...