ชีวิตเศร้า...เมื่อเราไม่มีเจ้าของ

โดย...ประกฤษณ์ จันทะวงษ์

สุนัขตัวน้อยนอนกองรวมกันอย่างอบอุ่น พวกมันคอยส่องสายตาทักทายผู้มาเยี่ยมเยียน นัยจะบอกว่าช่วยพาพวกผมกลับบ้านที

ที่ศูนย์พักพิงสุนัข กรุงเทพมหานคร เขตประเวศ สุนัขจรจัดจำนวนมากถูกแบ่งแยกกรงเป็นเขตแดน สุนัขเด็กเล็ก, สุนัขเด็ก, สุนัขโต, สุนัขแม่ลูกอ่อน และสุนัขป่วย นอกจากนั้นยังมีแมว ศัตรูตัวฉกาจของสุนัขอยู่ด้วยอีก

ในแต่ละวันที่นี่จะมีผู้ใจบุญอยากได้สุนัขน่ารักไปเลี้ยงเดินทางมาด้อมๆ มองๆ ตามแต่ละกรง ซึ่งกรงแดนที่จะมีผู้คนสนใจมากเป็นพิเศษ ก็จะเป็นสุนัขเด็กเล็ก เพราะรูปร่างหน้าตาก็จะยังเล็ก น่ารักทุกตัว ตัวไหนน่ารักมากก็จะถูกเลือกไปก่อน ตัวไหนไม่มีสีสัน หน้าตาไม่น่ารักก็จะไม่มีใครเลือกและอาจต้องอยู่ที่นี่ไปตลอด

จำนวนผู้คนที่อยากได้สุนัขไปเลี้ยงอาจไม่มากนัก แต่ในแต่ละครั้งที่มีผู้คนมาเยี่ยมเยียน เจ้าเด็กเล็กเหล่านี้จะคอยส่งเสียงทักทายและส่งสายตาวิงวอน การถ่ายรูปสุนัขเหล่านี้ บางทีเราต้องเข้าใจและเข้าถึงพวกมัน การลงไปนั่งเล่นกับพวกเขาก่อนจะสร้างความคุ้นเคยให้กับพวกมัน พวกมันจะตื่นเต้นและเล่นกับผู้คนในช่วงแรกๆ เท่านั้น หลังจากนั้นพวกมันก็จะดำเนินชีวิตตามปกติ ผมก็แค่รอจังหวะทีเผลอของพวกมัน ซึ่งเป็นภาพแนวที่ผมชอบมากเพราะถ่ายทอดอารมณ์ของพวกมันได้เป็นอย่างดี

สุนัขที่เหลือเหล่านี้ แม้สีสันจะน้อยไปหน่อย ทำให้พวกมันยังคงเหลืออยู่ที่นี่ แต่สิ่งหนึ่งที่พวกมันมีเหมือนกันทุกตัวคือ ความกตัญญูรู้คุณ