เม้าแมว หนังสือเล่มแรก ของ ปราง เวชชาชีวะ

โดย...ตุลย์ จตุรภัทร-วิภาคย์ พูนพันธุ์ ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

บนท้องฟ้าแห่งวงการนักเขียนและนักวาดภาพประกอบ มักเปิดรับดาวดวงใหม่อยู่เสมอๆ และครั้งนี้ เราก็มีดาวดวงใหม่ที่พร้อมฉายแสงมานำเสนอ เธอคือ ปราง เวชชาชีวะ เจ้าของหนังสือเล่มเล็กน่ารักที่มีชื่อว่า เม้าแมว จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โพสต์บุ๊กส์ ที่เธอรังสรรค์ขึ้นมาทั้งตัวอักษรและภาพประกอบ

“ตอนนี้ปรางเป็นศิลปินอิสระค่ะ หลังจากเรียนจบที่คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาทัศนศิลป์ ด้านจิตรกรรม ปรางก็ได้แสดงผลงานจิตรกรรมสีน้ำมัน และมีนิทรรศการเดี่ยวไปเมื่อปี 2556 และกำลังจะไปเรียนต่อปริญญาโทด้าน Fine Arts ที่ School of Visual Arts นิวยอร์ก สหรัฐ ประมาณสิ้นเดือน ส.ค.นี้ค่ะ”

ระหว่างที่ปรางกำลังเตรียมตัวไปศึกษาต่อ เธอคิดว่า น่าจะฝากผลงานสักชิ้นก่อนไปเรียนต่อที่นิวยอร์ก เธอจึงริเริ่มเขียนหนังสือและวาดภาพประกอบเองเกี่ยวกับแมวสองตัวของเธอ นั่นคือ ทิกกุ และ มิ้ง  (แมวพันธุ์สกอตติชโฟลด์ ที่เกิดวันเดียวกัน ห่างกันหนึ่งปี และมีนิสัยแตกต่างกันมาก  ตัวหนึ่งจะชอบนอน อีกตัวหนึ่งแสนซุกซน) โดยมี ป้าเจน-งามพรรณ เวชชาชีวะ เป็นแรงบันดาลใจสำคัญในการเขียนหนังสือเล่มนี้

“ป้าเจนไม่ได้เลี้ยงแมว แต่ป้าเจนรู้ว่าปรางเลี้ยงแมว และอยากให้ปรางได้เขียนเรื่องราวของแมวที่ปรางเลี้ยง เพราะเชื่อว่าปรางมีมุมน่ารักๆ และมุมที่เป็นประโยชน์แก่ผู้อ่านเยอะแยะมากมาย พอป้าเจนเชื่อมั่นในตัวปรางอย่างนี้ ปรางจึงเต็มที่กับหนังสือเล่มนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ อยากบอกว่า ป้าเจนมาร่วมด้วยช่วยกันเม้าแมวด้วยค่ะ”

สำหรับชื่อหนังสือเล่มแรกของเธอเล่มนี้ ปรางเผยว่า คำว่า เม้าแมว มีที่มามาจากคำว่า เมาท์มอย จึงมั่นใจได้ว่า หนังสือเล่มนี้ ผู้อ่านจะได้อ่านเรื่องเมาท์ๆ เกี่ยวกับแมวของเธอเอง เพราะเธอได้เลี้ยง ได้ดูแล ได้เห็นความน่ารักน่าชังของแมวทุกวัน จึงอดไม่ได้ที่จะเมาท์ให้คนอ่านได้รับรู้

“หนังสือเล่มนี้ ปรางใช้เวลาเขียนและวาดภาพประกอบประมาณ 3 เดือน ตอนเขียน เขียนไม่นานเลย เพราะมีเรื่องเมาท์เยอะ เวลาเขียนเลยไหลลื่น แต่ที่นานเพราะต้องวาดภาพประกอบทั้งเล่ม โดยเป็นภาพวาดลายเส้นสีน้ำ ก่อนวาดภาพและลงสี ปรางต้องวางแผนก่อนจะทำงานจริง ว่าอยา กให้ภาพออกมาเป็นแบบไหน เมื่อคิดคอนเซ็ปต์ได้ ปรางก็ร่างภาพก่อนด้วยดินสอ แล้วลงสีจริง บางทีปรางก็วาดจากรูปถ่ายที่ปรางถ่ายเก็บไว้ แต่ส่วนใหญ่มาจากจินตนาการมากกว่า เพื่อจะได้ใส่ความเป็นตัวเองเข้าไปให้มากที่สุด”

ระหว่างที่ทำงานชิ้นนี้ ปรางเผยว่า เธอมีความกังวลใจอยู่เหมือนกัน เพราะเธอกลัวว่าจะทำผลงานชิ้นนี้ออกมาได้ไม่ดีอย่างที่มุ่งหวังไว้ แต่ด้วยความที่คุณป้าของเธอและบรรณาธิการต่างให้กำลังใจ และเชื่อมั่นในความตั้งใจจริงของเธอ นี่จึงทำให้เธอคลายกังวลใจ จนทำให้มุ่งมั่นทำหนังสือเล่มนี้จนสำเร็จ

“เป้าหมายของปราง  ปรางอยากให้ผู้อ่าน อ่านแล้วยิ้ม หายเครียด และได้รับสาระเล็กๆ น้อยๆ ในการเลี้ยงแมว ยังไงก็ขอฝากหนังสือเม้าแมวไว้สำหรับคนรักแมว หรือกำลังคิดจะเลี้ยงแมวไว้ด้วยนะคะ (ยิ้ม)”

ขอบคุณ ร้าน Mondo โรงแรมฮิลตัน สุขุมวิท เอื้อเฟื้อสถานที่