ฝากใครเลี้ยงดีกว่ากัน

โดย...โยธิน อยู่จงดี

เดี๋ยวนี้คนแต่งงานกันน้อยลง มีลูกกันยากขึ้น ทำให้หลายครอบครัวอยู่ในภาวะชรากันทั้งบ้าน ส่วนหนึ่งของภาวะสังคมผู้สูงอายุที่เพิ่มมากขึ้นในประเทศไทยนั่นละครับ คนที่คิดจะมีลูกส่วนมากต้องคิดก่อนเลยว่ามีแล้วใครจะเลี้ยง ต้องคิดให้ดีมีปู่ย่าตายายช่วยเลี้ยงไหม หรือใครจะเป็นคนออกจากงานมาเลี้ยงลูกเต็มตัว รายจ่ายเพียงพอหรือไม่ แต่สำหรับน้องเกล้าแล้วเราโชคดีที่ปู่ย่าตายายต่างเกษียณตัวเองและมีเวลาพอที่จะช่วยเลี้ยงได้ในจุดนี้

แต่คำถามสุดท้ายที่เชื่อว่าต้องถกเถียงกันเกือบทุกครอบครัวก็คือ บ้านใครจะเลี้ยงลูกเราดีกว่ากัน ผมเองก็เพิ่งผ่านจุดที่ทั้งผมและภรรยาต่างคิดว่าพ่อแม่ของตัวเองต้องเลี้ยงหลานได้ดีกว่าอีกบ้านแน่นอน โดยวัดความสำเร็จของตัวเองเป็นบรรทัดฐาน ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาอย่างมากที่เราจะมั่นใจฝากชีวิตลูกไว้กับพ่อแม่ของตัวเอง

เราต่างรู้ดีว่าเราเติบโตมากับการอบรมเลี้ยงดูแบบไหนถึงได้มาเป็นตัวเราในทุกวันนี้ และเรามักจะมองข้อเสียของคู่ชีวิตเป็นข้อบกพร่องในการเลี้ยงดู ราวกับตัวเองไม่มีอะไรบกพร่องเลยเสียอย่างนั้น เราผ่านการโต้คารมเอาชนะกันทางความคิด จนรู้สึกว่าควรหยุดแล้วกลับไปคิดกันอีกสักพัก

จนกระทั่งวันที่ภรรยาเห็นความสุขของปู่ย่าที่ได้อุ้มหลานเล่นหัวเราะอย่างสนุกสนาน และในวันที่ผมเองได้เห็นตายายอุ้มหลานเดินรอบสวนที่ต่างจังหวัดอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เราถึงรู้ว่าที่ผ่านมาเราคิดผิดทั้งหมด การเลี้ยงหลานไม่ใช่เรื่องที่เราจะมาพูดถึงว่าใครเลี้ยงดูได้ดีกว่ากัน นั่นเป็นเรื่องเล็กมากๆ จุดสำคัญคือตัวลูกที่จะได้รับความรักความอบอุ่นจากปู่ย่าตายายและบรรดาลุงป้าน้าอาที่อยากเล่นกับเขาต่างหาก ถ้าหากเราปิดกั้นความคิดในส่วนนี้ คนที่เสียโอกาสก็คือลูก และคนที่เสียใจที่สุดก็คือคนรักของเราเองที่อยากให้พ่อแม่พี่น้องของตัวเองได้อุ้มลูกไม่น้อยไปกว่ากัน

จนถึงวันนี้ผมกับภรรยาไม่มีใครพูดถึงว่าปู่ย่าหรือตายาย ใครจะเลี้ยงดูลูกเราได้ดีกว่า มีแต่จะหาวันว่างพาลูกไปเยี่ยมท่านทั้งสองฝ่าย สัปดาห์นี้น้องเกล้าจะได้แอบกินสปาเกตตีฝีมือคุณอา ตื่นเช้าทำบุญตักบาตรกับคุณปู่คุณย่า ถัดไปอีกสัปดาห์น้องเกล้าจะได้ใช้ชีวิตอยู่กับธรรมชาติใกล้ป่าเขาในสวนของคุณตา มองดาวตกและทางช้างเผือกซึ่งหาดูไม่ได้ที่กรุงเทพฯ และไม่ว่าจะอยู่กับใครที่ไหน ถ้าน้องเกล้ามีความสุข น้องเกล้าจะยิ้มหวานให้ทุกคนเสมอ