จม.น้อย

โดย...ธรรมสถิตย์  ผลแก้ว [email protected]

“ความสุข อบอุ่น” มักเริ่มต้นที่บ้าน มี พ่อ แม่ ลูก สนทนาฮาเฮ ร่วมโต๊ะรับประทานอาหารอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา  

แต่ชีวิตที่ต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพ จึงไม่มีครอบครัวสมบูรณ์แบบเสียทีเดียว ตื่นเช้าพ่อแม่รีบออกไปทำงาน ลูกไปเรียนหนังสือ กลับถึงบ้านไม่พร้อมกัน โต๊ะอาหารจึงเป็นไปด้วยความว่างเปล่า

เข้าใจความรู้สึกบรรดาพ่อลูกอ่อน... ตั้งแต่เด็กน้อยลืมตาดูโลกพ่อแม่อยากอยู่ใกล้ชิดนานๆ แต่ทำอย่างไรได้ ด้วยภารกิจหน้าที่ทำให้ต้องจากกันในช่วงขณะหนึ่ง

ห่างกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงยังมีความคิดถึง นับประสาอะไรกับพ่อแม่ห่างไกลลูก จากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน ครุ่นคิดถึงเจ้าตัวน้อยจะเจ็บไข้ได้ป่วยมั้ย คุณย่าคุณยายจะรับมือไหวหรือไม่

จริงอยู่ยุคโลกไร้พรมแดนมีวิธีสื่อสารแทนความห่วงใย แค่กดโทรศัพท์ถามไถ่ทุกข์สุข ส่งเมสเซจ โพสต์ข้อความทางเฟซบุ๊ก กดไลน์ส่งสติ๊กเกอร์แสดงถึงความรักและคิดถึง ซึ่งวัยกระเตาะยุค 3จี ก็เรียนรู้ได้อย่างคล่องแคล่วรวดเร็วเหมือนกัน

แต่ถึงมีอุปกรณ์ไฮเทคอำนวยความสะดวก สำหรับพ่อลูกอ่อนอย่างผมยังใช้วิธีเขียนจดหมายติดแสตมป์ส่งถึงเจ้าตัวน้อย บางครั้งเมื่อได้มีโอกาสกลับบ้านแต่ดึกเกินที่จะได้พบหน้าสนทนากัน   

สิ่งที่ทำได้คือ การใช้เวลาค่ำคืนหาเศษกระดาษเล็กๆ สักแผ่นเขียนข้อความสั้น สองสามบรรทัดพับเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ แอบซ่อนไว้ในกล่องดินสอบ้าง ไว้ในช่องกระเป๋าหนังสือบ้าง บางครั้งแปะไว้ที่ประตูตู้เย็น หวังว่าเมื่อเธอตื่นขึ้นเข้าห้องน้ำอาจสะดุดตาหยิบแผ่นกระดาษยับๆ แกะออกมาดู

ภายในกระดาษแผ่นน้อยบอกเล่าเรื่องราว เติมเต็มความสุข ความอบอุ่นที่หายไป

“ขณะที่ลูกเปิดจดหมาย พ่อคงถึงกรุงเทพฯ แล้ว ขอให้ลูกตั้งใจเรียน เป็นคนดีนะลูก ปลอดภัย...จากพ่อ”

ผมทำอย่างนี้มาตลอด นับตั้งแต่เธอเริ่มอ่านออก เขียนได้ จดหมายจึงเหมือนตัวแทนของพ่อที่เหมือนอยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลา แม้อาจทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นน้อยกว่าได้กอดพ่อตัวเป็นๆ แต่สามารถสร้างความรู้สึกที่ดีเปิดรอยยิ้มในหัวใจ

ทั้งเป็นการฝึกให้อ่านจดหมายแม้สะกดผิดๆ ถูกๆ ยังทำให้เกิดพัฒนาการเรียนรู้มีจินตนาการทดลองเขียนเรื่องราว สร้างสรรค์ภาพตามแบบฉบับวัยไร้เดียงสา

จดหมายฉบับที่หนึ่งสองสามสี่ ฯลฯ บรรจงเขียนขึ้นตามสถานการณ์สำคัญ เช่น ให้ข้อแนะนำระวังภัยจากคนแปลกหน้าไปถึงการสอนสั่งวิธีปฏิบัติตอบแทนผู้เลี้ยงดูอย่างคุณย่าคุณยาย กระทั่งใกล้สอบเขียนข้อความสะกิดเตือนให้ขยันทบทวนวิชาความรู้ 

กาลเวลาดำเนินต่อไป พ่อและแม่ต้องเผชิญโชคในเมืองกรุง ท่ามกลางสังคมการทำงานเต็มไปด้วยการเอารัดเอาเปรียบ แก่งแย่งแข่งขันจนเกิดความเหนื่อยล้า ทันใดนั้นพบกระดาษแผ่นเล็กๆ เหมือนกับที่ผมเคยทำให้กับเขาซุกอยู่ในกระเป๋าทำงาน

“ฝนตกหรือเปล่า น้ำท่วมหรือเปล่า ดูแลร่างกายด้วยนะคะ หนูรักแม่ค่ะ”

“แม้หนูจะอยู่คนเดียวก็ตาม หนูจะตั้งใจค่ะ พ่ออยู่กรุงเทพฯ เป็นอย่างไรบ้างคะ หนูรักพ่อนะคะ ...ความผูกพัน พ่อลองอ่านสิคะ”

เด็กสาวคนหนึ่งปรารถนาถ่ายทอดความรู้สึกบางอย่างออกมา แม้อาจเรียงร้อยถ้อยความไม่สวยงาม แต่มันมีคุณค่าและความหมาย

อย่างน้อยปลุกเร้ากำลังใจให้พ่อและแม่ยืนหยัดอยู่เพื่อเธอ...