บันทึก แห่งความทรงจำ

โดย...สันติมาน์ เทพหัสดิน ณ อยุธยา

ในชีวิตของคนเรามีเรื่องราวต่างๆ ผ่านเข้ามามากมายนับไม่ถ้วน จนเราไม่สามารถจดจำทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ บางครั้งแม้แต่เรื่องสำคัญของชีวิตเราก็อาจหลงลืมเมื่อเวลาผ่านไป แต่ติ๊บเองเลือกที่จะรักษาความทรงจำไว้ให้ได้มากที่สุดด้วยการบันทึก

โดยส่วนตัวติ๊บเป็นคนที่จำอะไรได้ไม่นาน หรือจะเรียกว่าความจำสั้นก็อาจจะได้ ก็เลยชอบบันทึกเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตเอาไว้ แต่การบันทึกของเราไม่ได้เขียนเป็นเรื่องราว แต่เป็นการเขียนข้อความสั้นๆ หรือช่วงเวลาไว้กับรูปภาพ เมื่อก่อนนี้จะเป็นคนที่มีสมุดเล่มนึงที่เอาไปไหนมาไหนด้วยตลอด ด้วยความที่เราเป็นคนชอบเดินทาง ชอบเก็บประสบการณ์ใหม่ๆ แล้วก็มักจะเดินทางคนเดียว ฟังแล้วเหมือนไม่มีเพื่อนเลย 555

 

จริงๆ อาจจะเป็นเพราะปกติไม่ได้ชอบเที่ยวเหมือนคนอื่นๆ เค้า แถมยังมีโลกในแบบที่ตัวเองชอบสูงอีกด้วย จะบอกว่าโลกส่วนตัวสูงก็ได้ เวลาไปไหนจะไม่มีระเบียบแบบแผนหรือใช้เวลาเหมือนกับผู้หญิงทั่วๆ ไป บางคนอาจจะชอบช็อปปิ้ง หาร้านสวยๆ นั่งชิล หรือไม่ก็ถ่ายรูปกันแบบแฟชั่นเซตเลยก็มี แต่สำหรับตัวเองแล้ว บางทีแค่ร้านดอกไม้ ร้านหนังสือเล็กๆ หรือประติมากรรมสวยๆ สักชิ้น เราก็ใช้เวลาอยู่กับมันได้เป็นชั่วโมงๆ เลย หรือบางวันเกิดอยากจะเริ่มเที่ยว 6 โมงเช้าเดินลากเท้าไปเรื่อยๆ ถึงเที่ยงคืนก็ทำบ่อย เป็นแบบนี้ใครจะทนมาเที่ยวด้วยไหว จริงมั้ยคะ เพราะหลายครั้งแทนที่เราจะถ่ายรูป แต่กลับเลือกที่จะนั่งลงวาดรูปของง่ายๆ ที่คนอื่นมองว่ามันเฉยๆ เก็บเอาไว้ คงเพราะมันไม่ใช่แค่ของชิ้นนึงในความรู้สึกเรา (คนเดียว) แต่มันคือสิ่งที่เราเลือกแล้วที่จะให้เป็นตัวแทนความทรงจำของทริปนั้น

แต่ก็ไม่ใช่ว่าไปเที่ยวจะไม่ถ่ายรูปเลยนะ ก็ต้องมีบ้างแหละ ส่วนมากก็จะถ่ายรูปสิ่งของ สถานที่ มีรูปตัวเองบ้างไว้อัพในเฟซบุ๊ก ไอจี ให้เพื่อนกับที่บ้านรู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ดีนะ จริงๆ ก็อยากจะถ่ายหลายรูปเหมือนกันในบางที แต่พอไปไหนมาไหนคนเดียว ถ้าไม่ต้องพึ่งคนเดินผ่านไปผ่านมา ก็ต้องไปวางพิงต้นไม้บ้าง ถังขยะบ้าง ไม่ก็ตู้ต่างๆ หลายครั้งกลัวหายก็เลยไม่ถ่ายก็แล้วกัน แต่สำหรับทริปที่ไปกับคนที่พิเศษในชีวิตเราจริงๆ ก็เป็นข้อยกเว้นจะไม่อินดี้นะ คือเวลาไปเที่ยวกับครอบครัวเราก็ให้เวลากับเค้าคือเป็นทริปที่แล้วแต่เค้ามากกว่า

 

การที่ได้บันทึกเรื่องราวต่างๆ ในแบบของเรา มันก็ทำให้เราเอามาปรับใช้กับชีวิตได้นะ ด้วยความที่เราชอบที่จะบันทึกความทรงจำด้วยภาพ อย่างงานพิธีกรช่วง Hiso Happenings ก็มักจะมีเรื่องราวว้าวๆ จากต่างประเทศมานำเสนอ เวลาที่มีภาพประกอบเรื่องราวที่เอามาเล่าในรายการ เราก็จะอินได้นะ ยิ่งถ้าสถานที่ไหน หรือของอะไรที่เราเคยไปก็จะอยากเล่ามากขึ้นอีก เหมือนภาพความทรงจำเก่าๆ มันกลับมาอีกครั้ง รวมถึงงานพีอาร์ที่ได้มีโอกาสทำในช่วง 2-3 ปีหลังมานี้ โดยเฉพาะการทำพีอาร์ให้กับเซ็นทรัล เอ็มบาสซี ประสบการณ์ที่ได้ไปตามที่ต่างๆ ในหลายๆ ประเทศ มันได้เอามาปรับใช้เยอะมาก บางครั้งเราอาจจะลืมทั้งความทรงจำและความรู้สึกไปแล้ว แต่การได้ย้อนเวลาไปกับเรื่องราวความรู้สึกที่เราเคยบันทึกไว้ก็ทำให้เราเข้าใจความคิด ความรู้สึกที่เราอยากจะมอบประสบการณ์ไลฟ์สไตล์กับงานที่ทำได้มากขึ้น

ถึงแม้ว่าตอนนี้จะทำงานมากขึ้น เวลาไปเที่ยวก็จะไปได้แค่ทีละไม่กี่วัน ถ้าเป็นคนอื่นคงเลือกทำอะไรหลายอย่างมากกว่าจะหมดเวลาอยู่นิ่งๆ นานๆ แต่สำหรับติ๊บการได้บันทึกความทรงจำในแบบของเราก็ยังคงเป็นความสุขที่ติ๊บเลือกอยู่ดี