ความสุขของผู้ชาย ที่ชีวิตเต็มไปด้วยการผจญภัย

โดย...พงศ์ธร พริบไหว

ในวันที่เจอกัน วัช-วัชระ อริยไตรพร พูดทำนองว่าชีวิตเขาเองทำอะไรมากมายหลายสิ่งด้วยจุดเริ่มจากความรักและทุกสิ่งที่มุ่งมั่นตั้งใจทำด้วยรัก ล้วนกลายเป็นอาชีพเลี้ยงตัวเองจนถึงโมงยามนี้ไม่ว่าจะเรื่องดนตรี หนังสืองานออกแบบ และร้านอาหาร แต่กับการตกปลาเจ้าตัวขอเว้นไว้เป็นกรณีพิเศษด้วยเหตุผลง่ายๆ ว่า

“ทำไมเราไม่ปล่อยอะไรสักอย่างให้เป็นความสุข”

 

ชายวัย 43 กำชับถึงวิธีคิดที่กินความหมายไปถึงการใช้ชีวิต หลังคำพูดเจ้าตัวยิ้มน้อยๆ ใบหน้าดูครุ่นคิด และเรื่องราวการผจญภัยของชายผู้หลงรักการตกปลาก็เริ่มขึ้น...

วิรัตน์ โตอารีย์มิตร นักเขียนเจ้าของนามปากกา “ญามิลา” เคยเขียนถึงชีวิตของวัชชายที่ถือตัวเองเป็นนักเดินทางผู้ขีดเส้นชัยไว้ใกล้ตัวได้อย่างกระชับถึงสิ่งที่เป็นตัวตนว่า “วัชเป็นเจ้าของผับ Parking toys’watt และเป็นชาวประมง เนื่องจากเขารักการตกปลาเป็นชีวิตจิตใจ ทุกครั้งที่พูดคุยถึงเรื่องนี้ วัชจะเล่าให้ฟังอย่างละเอียด ความที่ประสบการณ์ชีวิตค่อนข้างมากวัชจึงเป็นบุรุษผู้ซึ่งเต็มไปด้วยการผจญภัย

 

ด้วยความที่โตมากับท้องทะเลมีโอกาสได้ดำน้ำ ตกปลา วิ่งเล่นหาอยู่หากินในชนบท ชีวิตแบบนั้นได้บ่มเพาะให้วัชเป็นคนรักการผจญภัย เมื่อช่วงชีวิตก้าวเข้าสู่วัยรุ่นและต้องเข้ามาใช้ชีวิตในเมืองหลวง หลายต่อหลายครั้งเขาเองมีคำถามกับทุกสิ่งมากมาย และเพื่อพยายามหาคำตอบ เจ้าตัวจึงมักพาตัวเองออกไปหาธรรมชาติเพื่อครุ่นคิด และนั่นทำให้วัชเดินทางออกไปใช้ชีวิตกลางแจ้งเพียงลำพังอยู่บ่อยครั้ง ไม่ว่าจะเข้าป่าหรืออยู่บนเกาะนานนับเดือน ชายคนนี้ก็ผ่านมาหมด สิ่งสำคัญที่เขามักเอาติดตัวไปเสมอคือคันเบ็ด เรียกได้ว่าช่วงเวลานั้นเขาถือเป็นคนหนุ่มที่บ้าดีเดือดเลยก็ว่าได้ ซึ่งวัชเท้าความถึงจุดเริ่มต้นของการผจญภัย ว่า

“คือในเวลานั้นเมื่อตัวผมเองรู้สึกหนักๆ กับการใช้ชีวิต ก็จะรู้ตัวเองแล้วว่าต้องเดินทาง แล้วสถานที่ที่รู้สึกมีความสุขที่สุดคือเกาะเกร็ด อย่างเมื่อ 20 ปีก่อน ตอนที่เราเป็นวัยรุ่นเราไม่ได้มีเงินทองมากมาย ก็อาศัยนั่งรถเมล์แล้วข้ามฟากไปเกาะเกร็ด ก็ไปเดินเล่นบนเกาะไปตีซี้กับคนหาปลา นั่งเรือไปกับเขาเพื่อนั่งตกปลา แค่นี้เราก็รู้สึกดีแล้วนะ แล้วก็กลับมาใช้ชีวิตต่อ คือตอนวัยรุ่นจะใช้ชีวิตแบบนั้น มีช่วงหนึ่งจำได้ว่าเรียนอยู่มหาวิทยาลัย เพื่อนก็ชวนกันไปเที่ยวที่ตราดเพื่อข้ามไปเกาะช้าง

 

พวกเราก็โบกเรือประมงกันไป เอาเงินมารวมๆ กัน พอได้เงินซื้อข้าวสารเข้าไปเกาะช้าง แล้วในทริปนั้นผมต้องเป็นคนตกปลาเลี้ยงเพื่อน 13 คน ก็ไปกลางเต็นท์อยู่กับครอบครัวชาวประมงเพื่อไปนั่งตกปลา เราก็นั่งตกปลาทั้งวันเลยนะ เมื่อก่อนธรรมชาติสมบูรณ์เราก็ได้ปลาเป็นเข่งๆ มาทำเลี้ยงเพื่อน ก็สนุกกับมันมาแบบนั้น จนโตมาเรื่อยๆ ได้ทำงานออกแบบ ช่วงนั้นก็เป็นช่วงทำงานหนักมากเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์และวิธีคิด ก็ทำงานไม่พักเลยอยู่ 3 ปี จนได้เงินก้อนหนึ่งก็จัดการกับความเป็นอยู่ได้ระดับหนึ่ง จนสามารถเปิดร้าน Parking toys”

เรียกได้ว่าชีวิตช่วงนั้นวัชสนุกกับการได้คิดได้เริ่มสิ่งใหม่ๆ จึงทำงานสารพัดเพื่อเก็บเงินเตรียมไว้ในอนาคต เจ้าตัวบอกว่าเป็นช่วงชีวิตวัยหนุ่มที่ทำงานแบบบ้าคลั่งแทบไม่ได้พัก นั่นก็เพื่อเตรียมตัวเองไว้ในอนาคต อารามว่ายอมเหนื่อยในวันที่เรี่ยวแรงยังมี และเมื่อเวลาผ่านไปร้านอาหารของวัชเริ่มอยู่ตัวมีประสบการณ์ในวิชาชีพที่ทำ ในวัยเพียง 32 เจ้าตัวก็มีบ้านและมีที่ทางเผื่อไว้ในอนาคตรวดเร็วกว่าที่คิด และเมื่อทุกอย่างลงตัวชีวิตการผจญภัยของเขาบนสายน้ำก็เคี่ยวข้นขึ้นเป็นลำดับอย่างที่เจ้าตัวได้เล่าไว้...

 

“เราคิดว่ายิ่งภาระน้อยเท่าไร เรายิ่งเข้าไปหาความสุขเร็วเท่านั้น แล้วความสุขของเราก็คือการตกปลา คือพอทุกอย่างอยู่ตัว ร้านเราไปได้ดี ก็ตั้งใจแล้วว่าจะกลับมาตกปลาจริงจัง ตอนนั้นก็ศึกษาเลยว่าปลาแต่ละชนิดมีชีวิตยังไง ธรรมชาติลักษณะนี้ปลาชนิดไหนอยู่ แล้วมีวิธีการตกยังไง จากนั้นก็ขับรถออกไปเพื่อนั่งเรือตกปลาที่แม่น้ำบางปะกง แล้วเชื่อไหมว่ามันเป็นเรื่องดีที่เราตัดสินใจพาตัวเองไปอยู่ตรงนั้น เพราะเราออกไปในแม่น้ำ เรารับออกซิเจนเต็มๆ อาการที่เราเหนื่อยล้าจากการทำงานดึกๆ ก็กลับมาสดชื่น มันเหมือนเป็นการชาร์จแบตให้ตัวเอง ตอนนั้นก็ไปตกปลาอาทิตย์หนึ่งก็สองสามวัน ก็ไปแบบนั้นอยู่หลายปีมากเลยนะ”

นอกจากเอาชีวิตไปสัมผัสสายน้ำที่แม่น้ำบางปะกง หากวันไหนมีวันหยุดยาวเจ้าตัวจะพาคันเบ็ดออกไปตกปลาที่ต่างจังหวัด โดยมีหมุดหมายอยู่ที่สังขละบุรี เพื่อไปหาสายน้ำที่ยังอุดมด้วยปลาน้ำจืดที่ท้าทายฝีมือ โดยหากไปเพียงลำพังเจ้าตัวก็จะไปผูกเปลนอนและมีเป้าหมายชัดเจนว่ามาเพื่อตกปลา แม้ฝนจะตกหนักน้ำจะหลากแรงแค่ไหน เขาก็จะไปให้ถึงจุดหมายของคำว่าตกปลา การไปถึงในแต่ละครั้งแม้จะยากลำบากถึงขั้นเกือบเอาชีวิตไม่รอด เขาเองก็จะถือคันเบ็ดกลับมาด้วยรอยยิ้มอันเป็นสุขเสมอ

 

“คนเราสร้างภาพความสุขไว้คนละแบบ สำหรับผมการได้ไปตกปลาคือทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นมันคือความสุขไปหมด อย่างตอนผมไปอยู่เกาะล้านเดือนหนึ่งเพื่อตกปลา เราก็ไปผูกเปลนอนซึ่งเราก็อยู่ในนั้นตอนเช้าก็ตกปลา ตอนดึกมีไฟฉายหนึ่งอันก็อ่านหนังสือ เบื่อๆ ก็เอาไฟไปส่องแทงปลา หากินอยู่แบบนั้นสนุกอยู่กับมัน ซึ่งเราก็ไม่ได้อยู่สบายนะ ฝนตกติดกันหลายวันแต่เราก็สนุกของเราได้ ก่อไฟใต้เปลปิ้งปลาทำกับข้าวก็อยู่แบบนั้น ฝนตกมาไม่หยุดก็แก้ผ้าวิ่งเล่นน้ำฝนเลย แค่นี้เราก็มีความสุข”

“อีกอย่างคือเราได้เห็นธรรมชาติว่ามันสวยแค่ไหน คือหากถ้าเราอยู่ในเมือง เราคงจะไม่ได้ว่ายน้ำกับปลากระเบน เราคงไม่ได้เห็นปลาหมึกหอมตัวใหญ่ๆ ล่าเหยื่อ หรือได้เห็นฝนดาวตกที่โคตรสวยเต็มฟ้าไปหมด อย่างมีวันหนึ่งเรากับเพื่อนไปเขื่อนศรีนครินทร์ เราก็ไปกางเต็นท์อยู่บนเกาะเล็กๆ ในเขื่อนเพื่อตกปลา แล้วก็โยนเบ็ดไป ทุกไม้จะได้ปลากดมาเป็นปกติ แต่ตอนที่เราหยุดแล้วลงไปฉี่ เราเห็นปลากระทิงรัดกันเต็มไปหมดทั้งพื้นที่ที่เราอยู่ คือยืนมองนิ่งเลยนะ ในใจคิดว่าอยากกินปลากระทิงตรงหน้าจังเลยเว้ย คิดจะเอาคัตเตอร์ไปแทงมันเพราะเราไม่มีฉมวก ไม่มีอะไรเลยแต่จริงๆ เราโง่ฉิบหายเลยนะ แค่เอาสวิงไปตักก็ได้มาแล้ว”

 

ชายหนุ่มผมยาวร่างสันทัดหัวเราะเมื่อพูดจบ ก่อนเปรียบเทียบว่าการตกปลาก็คล้ายกับชีวิตที่ต้องเรียนรู้ในทุกวัน หากวันไหนหยุดเรียนรู้ ชีวิตก็ไม่ไปข้างหน้า และก็คงไม่มีอะไรสนุก ฉะนั้นเจ้าตัวจึงออกเดินทางเพื่อตกปลาอยู่ตลอดเวลา จากเกมตกปลาธรรมดาตามสายน้ำธรรมชาติ ก็ก้าวไปถึงเกมที่ใหญ่ในท้องทะเลกว้างที่มีบทเรียนยากกว่าให้เรียนรู้ชีวิต

การไปถึงทุกๆ ครั้งของเกมตกปลา จุดหมายจะถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจน ยิ่งปลาที่หายากการเข้าถึงก็ยิ่งเสี่ยง ซึ่งชายคนนี้บอกกับเราว่าชีวิตเฉียดตายเพราะสิ่งที่รักมีมากกว่า 3 หน ครั้งแรกเมื่อครั้นเจองูจงอางตัวใหญ่หล่นลงบนเรือ แต่ด้วยโชคเคราะห์เจ้าตัวก็รอดมาหวุดหวิด ครั้งที่สองคือล่องเรือเพื่อตีปลากระสูบตามแนวหน้าผา ก่อนการตกปลาธรรมดาจะกลายเป็นการหนีเอาชีวิตรอดจากฝูงต่อป่านับร้อยๆ ตัว โชคดีที่ใส่เสื้อผ้ามิดชิด แต่ถึงอย่างนั้นก็พลาดโดนต่อต่อยเข้ากลางหัว แม้จะโดนแค่ตัวเดียวก็ทำเอาหน้าบวมเป่งเจ็บอยู่ข้ามวัน แต่เจ้าตัวก็ยังเลือกที่จะตกปลาต่อจนจบทริป ส่วนหนสามเรียกได้ว่าเกือบเอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่ต่างแดนเสียแล้ว…

 

“คือเวลาผมเดินทางไปท่องเที่ยวที่ต่างประเทศ ทุกครั้งผมจะมีกระบอกใส่อุปกรณ์ตกปลาไปด้วยตลอด แล้วครั้งไปเนปาลก็ติดไปเหมือนเคย ตอนนั้นเป็นฤดูน้ำหลากแต่เราก็ดื้อดึงที่จะไปตกปลา ก็เช่าเรือตามขึ้นไปต้นน้ำที่ปลาวางไข่จ้างเด็กเรือไปคนหนึ่ง ก็ไม่ได้เตรียมตัวอะไรมีน้ำติดตัวอยู่ 2 ขวด ตอนนั้นก็หนาวเย็นเยือกเลย พอตอนบ่ายร้อนจนไหม้จนคอพองเป็นน้ำเลย เราก็ล่องเรือจะไปถึงต้นน้ำแล้ว พอดีเด็กเรือปวดท้องก็จอดเรือให้เราลงบนหาดทราย ด้วยนิสัยเราก็หาที่ตีเหยื่อ ก็เดินไปปกติปรากฏว่าเท้าเราจมทราย ยิ่งเรากดน้ำหนักเรายิ่งจมลงเรื่อยๆ จนถึงหัวเข่า ตอนนั้นเราคิดว่าไม่ใช่ล่ะ เราเจอทรายดูดแล้วแน่นอน ตอนนั้นก็มีสติดีอยู่ เลยโน้มตัวเอียงนอนราบไปกับพื้นทรายให้น้ำหนักตัวเรากระจาย

“ก็ค่อยๆ จมลงเรื่อยๆ เราก็พยายามตะโกนให้เด็กเรือมาช่วย ก็ไม่มีใครมาหายไปไหนไม่รู้ เราก็ได้แต่ค่อยเอาไหล่ตะกายขึ้นเพื่อดึงขาขึ้น โชคดีที่มันเป็นทรายดูดที่ไม่ได้หนักเท่าไร ค่อยประคองตัวอยู่ประมาณห้านาทีจนขาหลุด ก็นอนนิ่งอยู่ตรงนั้นเลย หมดแรงไปไหนไม่ได้แล้วก็กลิ้งลงน้ำ (หัวเราะ) ใครมาเห็นสภาพตอนนั้นเสียเลยนะ คือเกือบตายอีกแล้วรอดมาได้ก็โชคดี ถ้าเจอทรายดูดที่แรงกว่านี้มีหวังได้นอนกลับเมืองไทย”

 

เจ้าตัวเล่าเป็นเหมือนเรื่องสนุกกับนาทีเฉียดตาย ดีที่วัชเองเป็นคนมีสติและนิ่งกับทุกเรื่องเขาเองจึงรอดกลับมาได้ แต่แทนที่จะกลับไปที่พัก แต่ก็เช่นเคยด้วยเลือดนักผจญภัยเขาเดินทางต่อเพื่อไปตกปลาในสายน้ำที่มิเคยรู้จัก แม้สุดท้ายจะได้ปลาตัวเล็กๆ กลับมา แต่แค่นั้นพ่อหนุ่มผมยาวก็โคตรมีความสุขแล้ว อีกหนึ่งเรื่องเสี่ยงตายที่เจ้าตัวหวนความหลังให้ฟังด้วยน้ำเสียงสนุกสนานแบบเดิม ถึงตอนไปตกปลาที่ประเทศฝรั่งเศส ในเมืองนอร์มังดี ที่ซึ่งได้ชื่อว่ามีกระแสน้ำแปรปรวนมากที่สุด เมื่อล่องเรือออกไปด้วยสภาพอากาศที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ วันนั้นยามฝั่งก็ห้ามเขาเอาเรือออก แต่ความด้วยอยากท้าทายสิ่งใหม่ วัชมิเคยพ่ายแพ้ความตั้งใจง่ายๆ แน่นอนเมื่อเขาตกปลาในทะเลไม่ได้ เดินเข้าไปตกในแม่น้ำดูจะเป็นเรื่องที่เข้าท่ากว่า แต่แล้วมันกลับเป็นเรื่องคิดผิดของเขาอีกหนในชีวิต

“เราแค่รู้สึกว่าอยากเอาตัวเองไปให้สุดในที่ที่เรารู้สึกกับมัน จะได้ไม่ต้องมีข้ออ้างอะไรที่ทำให้เราเสียดายว่าไม่ได้ทำโน้นทำนี่ ไปให้สุดๆ แล้วมันจะลงมาต่ำแค่ไหนก็ไปใหม่ คิดแบบนี้ดีกว่า ไม่งั้นชีวิตเรียบตายห่า เราก็เลยคว้าเบ็ดเข้าไปตกในป่า คือด้วยความที่เราเรียนเรื่องออกแบบมา เราแน่ใจเรื่องทิศทางมาก ก็มั่นใจตัวเองว่าจำถนนแม่น ก็ตัดสินใจให้เพื่อนไปส่งตกปลาที่แม่น้ำขากลับไม่ต้องมารับ เพราะเราคิดว่ายังไงก็กลับได้ไม่หลงทาง

 

“สำหรับเรามันเหมือนความฝันนะ การตกปลาเทราต์ในลำธาร ก็ยืนตีเบ็ดไปเรื่อยๆ หลอกล่อทุกวิธี แต่ทำยังไงปลาก็ไม่กัดเหยื่อ แต่เราไม่ยอมแพ้เว้ย! งัดมุขสุดท้ายไทยๆ มาใช้ กวาดสายตาไปรอบๆ แล้วก็ไปจับตั๊กแตนมาเกี่ยวเป็นเหยื่อ แล้ววิธีแบบไทยๆ มันก็ตกปลาเทราต์มาได้หนึ่งตัว (หัวเราะ) เราก็ดีใจมากถือว่าเป็นวันที่ประสบความสำเร็จแล้ว ก็พอดีค่ำเราก็กลับ

  “แต่มันโหดตอนกลับ เราดันลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน แล้วมันก็มืด แต่ก็คิดว่าเราจำทางได้ปรากฏว่าเดินหลงอยู่หลายชั่วโมงเลยยังกลับบ้านพักไม่ได้ เพราะเราลืมคิดไปอย่างว่าผังเมืองบ้านเขาไม่ใช่สี่เหลี่ยมแต่เป็นห้าเหลี่ยม ฉะนั้นเมื่อเราเลี้ยวผิดเราจะหลงไปไกลมากก็เดินหลงเข้าไปไหนต่อไหนที่ไม่ใช่ทางกลับสักที ไปทางไหนก็ไม่คุ้น แล้วตอนเดินด้วยความที่เราสะพายเป้มันก็มีเสียงกิ๊กๆ อยู่ตลอด ปรากฏว่าเดินผ่านบ้านหลังหนึ่งที่มันมีหมาร็อตไวเลอร์อยู่หกตัว แถมมีรั้วเตี้ยๆ กันอยู่ ซวยแล้วกู พอมันเห็นเท่านั้นแหละ มันวิ่งเห่ามาเลย ตอนนั้นก็สะกดจิตตัวเองว่าอย่ากลัวๆ ไม่หันไปมอง แต่หูเราจะได้ยินเสียงมันวิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ตอนนั้นก็เป็นเสี้ยววินาทีที่ขาก้าวยากมาก คือก็เล็งไว้แล้วล่ะ ว่าถ้ามันเข้ามาใกล้จริงๆ คงต้องปีนต้นแอปเปิ้ลต้นไหนสักต้น

 

 “แต่ดีที่ว่าหมาไม่กระโดดข้ามรั้วเตี้ยๆ มา มันคงถูกฝึก แต่เรากลัวจนก้าวขาไม่ออกแล้วเวลานั้น ยิ่งดึกเข้าเราก็ยิ่งกลัวเข้าไปอีก คือมันเดินหลงวนอยู่นานเลย หายังไงก็หาบ้านพักไม่เจอ แล้วเลขที่บ้านก็จำไม่ได้ จำชื่อเจ้าของบ้านไม่ได้อีก ก็ไม่รู้จะถามคนแถวนั้นยังไง ก็เดินอยู่ในหมู่บ้านจนเจอบ้านหลังหนึ่งที่คลับคล้ายคลับคลา จำได้ว่าถ้าเลี้ยวตรงนี้น่าจะไปถึงบ้านได้ เราก็เลี้ยวเข้าไปดูก็เดินผ่านป่าสนไปเรื่อยๆ มืดมาก แล้วในที่สุดก็เจอถนนที่ตัดเข้าบ้าน นาทีนั้นไม่รู้จะพูดยังไง คงโชคดีอีกเหมือนเดิม เดินหลงอยู่เกือบห้าชั่วโมงกว่าจะกลับบ้านได้ คนที่บ้านก็ไม่รู้หรอกว่าเราเจออะไรมาบ้าง แต่สำหรับเรามันดีที่ได้พาตัวเองไปเจอเรื่องอะไรแบบนี้”

หลังจากตามหารางวัลที่มากขึ้น โดยการตระเวนตกปลามาทั่วแหล่งน้ำธรรมชาติที่ขึ้นชื่อในความท้าทาย เจ้าตัวก็หันไปมุ่งสู่การผจญภัยกับปลาทะเลในแปซิฟิกและเมื่อออกลุยตกปลายังต่างแดน วัชพบว่าเขาเองเป็นเพียงมนุษย์ตัวเล็กๆ บนโลกที่มิได้ยิ่งใหญ่ไปกว่าใคร เรียกได้ว่าการตกปลาได้เปลี่ยนทัศนคติในการใช้ชีวิตไปเสียมาก

 

“มันมีความรู้สึกอันหนึ่งที่ผมชอบมากเลย คือเมื่อได้เอาตัวเองออกไปตกปลาตามที่ต่างๆ ผมรู้สึกว่าคนเรากระจอกมาก ตัวเราเล็กนิดเดียวเมื่อเทียบกับขอบฟ้าที่เห็น ทะเลที่กว้างใหญ่ มันทำให้เรารู้ว่าเราไม่ได้สำคัญไปกว่าคนอื่น และมันทำให้เรากลายเป็นคนนอบน้อมขึ้นเยอะเลย จากเมื่อก่อนที่ค่อนข้างก้าวร้าวกับหลายๆ เรื่อง มันเหมือนกับว่าเราให้อภัยเป็นมากขึ้น เพราะได้เห็นว่าโลกได้ให้อภัยเราขนาดไหน คือมันทำให้เราเห็นว่าเราเป็นแค่คนหนึ่งคนบนโลก แล้วเราไม่รู้ว่าเราจะพยายามเป็นใครสักคนบนโลกไปทำไม มันดูใหญ่เกินไปกว่าที่ตัวเราจะเป็น

 “ที่ผ่านมาผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ แล้วมันทำให้ตัวเองผ่อนคลายลงเยอะ แล้วกลายเป็นว่าเรามองสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตเป็นความสุข ซึ่งความสุขของเราจริงๆ แล้วมันเกิดมาจากความสุขเล็กๆ มากกว่า อย่างเรารู้สึกดีมากเลยนะได้ไปตกปลา แล้วได้ปลามาก็ทำกับข้าวให้แฟนกินในบ้าน มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แค่นั่งกินข้าวกันสองคนมันโคตรดีเลย คือขอแค่เราลองออกไปผจญภัยดูบ้าง ไม่ต้องไกลถึงในป่าหรือต่างประเทศ แค่ที่ไหนสักที่ที่ได้ออกไปไกลจากที่เดิมๆ ไปเจอประสบการณ์ใหม่อย่างน้อยๆ เราก็เคยได้ลองลงมือทำมันแล้ว”

 

“เราเคยด่าเพื่อนคนหนึ่งที่มันบอกกับตัวเองว่าเป็นคนทำอะไรก็ไม่สำเร็จ เพราะมันคิดแค่ว่าไม่เก่งเหมือนคนอื่น ไปไหนไม่ได้ ติดโน่นติดนี่ ซึ่งผมบอกกับมันเลยนะ มีเรื่องเดียวเลยคือแค่มึงขีดเส้นชัยให้ใกล้ตัวเอง มึงก็ไม่แพ้แล้ว ค่อยๆ สะสมชัยชนะไปเรื่อยๆ แล้วเราก็จะมีความสุขกับมัน ชีวิตก็แค่นี้เอง ออกไปลุยดีกว่า แล้วจะพบกับความสุข คือถ้าคุณไม่ลงมือทำ คุณก็ไม่มีวันได้รู้จักการเดินทาง”

นักผจญภัยผู้กร้านชีวิตกล่าวถึงตอนจบของเรื่องราวของชายหาปลาให้ฟังไว้เช่นนั้น