มุมเล็กๆ ที่น่ารักของชีวิต

โดย...ปูปรุง ภาพ : เอเอฟพี

เมื่อ 2-3 เดือนที่ผ่านมา ฉันมีโอกาสนัดพบปะกลุ่มเพื่อนเก่าที่ห่างหายกันไปนานร่วมยี่สิบปี ถ้าคุณหลับตานึกภาพดู คงจะจินตนาการได้ไม่ยากถึงบรรยากาศว่าเป็นเช่นไร โดยเฉพาะเมื่อเป็นการนัดพบของบรรดากลุ่มสาวๆ ด้วยแล้ว ยิ่งมีเรื่องราวเล่าสู่กันฟังแบบ nonstop เลยทีเดียว

พวกเราเลยจัดระเบียบการสนทนาใหม่ ให้เพื่อนได้ซักถาม และผลัดกันเล่าเรื่องราวชีวิตที่ผ่านมาของแต่ละคนในแบบที่อยากเล่า ไม่มีการเค้นคำตอบแบบให้ต้องรู้สึกอึดอัดใจ แต่ด้วยความที่เรามีความไว้เนื้อเชื่อใจกันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เพื่อนแต่ละคนรวมทั้งตัวฉันด้วย ต่างก็พูดถึงตัวเองกันอย่างไม่มีเม้ม และแน่นอนว่าบรรยากาศในวันนั้นจึงเต็มไปด้วยความอิ่มเอมและเอื้ออาทร อบอวลรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และบางช่วงบางตอน ก็มีน้ำตารื้นบ้างอย่างไม่ทันได้ตระเตรียมการเอาไว้

หลังจากกลับบ้านมาด้วยความสุขใจ และดีใจที่ตัวเองไม่ได้ปฏิเสธการนัดพบกันในครั้งนี้ ทำให้ฉันพบมุมเล็กๆ ที่น่ารักของชีวิตบางเรื่องจากเรื่องราวต่างๆ ที่ร้อยเรียงผ่านคำบอกเล่าของเพื่อนๆ สะท้อนกลับมายังชีวิตของตัวเอง เพื่อนมากกว่า 1 คนในกลุ่มต้องตัดทิ้งอวัยวะบางชิ้นที่มีโอกาสเสี่ยงโรคร้ายเพื่อรักษาตัว และยังคงต้องคอยดูแลเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด บางคนมีปัญหาครอบครัวและแยกทางกับสามี โดยปัจจุบันเปลี่ยนสถานะเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ขณะที่เพื่อนบางคนซึ่งชีวิตเหมือนว่าจะราบรื่น เพราะมีความสุข ก้าวหน้าในการงานดี มีสามีและลูกที่น่ารัก แต่โชคไม่ดีที่ช่วงหลายเดือนมานี้สามีบังเอิญป่วยเป็นโรค ซึ่งแพทย์ยังวิเคราะห์หาสาเหตุที่แท้จริงของอาการป่วยไม่ได้ และยังต้องพยายามหาคำตอบและวิธีการรักษาให้หายจากโรคที่รบกวนนี้อยู่

คุณคงสงสัยใช่มั้ยคะว่า ทั้งที่ดูเหมือนชีวิตของพวกเราทุกคนล้วนมีบททดสอบยากๆ กันหมด และที่สำคัญก็ยังต้องทำข้อสอบที่ยากนั้นต่อไปอีก แล้วทำไมฉันถึงบอกว่ามันมีมุมน่ารักของชีวิตซ่อนอยู่ คำอธิบายของข้อสงสัยนี้ก็คือ ฉันประหลาดใจมากที่เจ้าของเรื่องราวทุกคนนั้น กลับถ่ายทอดเรื่องราวของตนแบบคนที่เข้าใจโลก เข้าใจชีวิต ไม่มีอาการฟูมฟายหรือดราม่าแบบที่ต้องการเรียกร้องความเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย ทุกคนพบความจริงที่น่าภูมิใจว่า ยามที่ต้องเผชิญกับภาวะขรุขระของชีวิต เราอาจอ่อนแอ อึดอัดบ้างเป็นเรื่องปกติ แต่ถัดไปจากนั้น หัวใจตัวเองกลับเข้มแข็งได้มากกว่าที่คิดไว้ และก็เชื่อมั่นว่าตนจะสามารถผ่านบททดสอบนี้ไปได้ไม่วันใดก็วันหนึ่ง

เคยอ่านบทความแปลชิ้นหนึ่ง บอกไว้ว่า มนุษย์จำเป็นต้องมีทักษะภายใน 5 อย่าง ที่ควรฝึกไว้ให้เป็นนิสัย นั่นก็คือ 1.การขอบคุณ 2.การขอโทษ 3.การให้อภัย 4.การให้คุณค่าในสิ่งต่างๆ เท่ากัน และ 5.คือการทบทวนตนเอง เพราะเชื่อว่าหากฝึกฝน 5 ทักษะนี้จนดีพอแล้ว เราจะเห็นโลกในมุมที่เปลี่ยนไป สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตนั้นดีเสมอ ไม่ว่ามันจะนำมาซึ่งความทุกข์หรือสุข เพราะมันได้ถูกออกแบบมาโดยเฉพาะสำหรับเรา เพื่อเป็นบทเรียนที่จะทำให้เราเติบโต และสามารถมีความสุขง่ายขึ้น ทั้งยังเสมือนหนทางในการพัฒนาตัวเองและการเติบโตทางจิตวิญญาณไปพร้อมๆ กัน

ชีวิตนั้นคือการเดินทางที่ช่างมหัศจรรย์นัก สองข้างทางที่เราเดินผ่านอาจประกอบไปด้วยมวลดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานให้ได้ชื่นชม บางครั้งความสุขก็เกิดขึ้นเพราะได้พบดอกไม้บางดอกที่ยังเป็นช่อตูมๆ ก่อนที่มันจะเบ่งบาน หรือบางทีเราก็รื่นรมย์กับกลีบดอกที่กำลังร่วงโรยยามเมื่อถูกสายลมพัดผ่านให้ปลิวร่วงหล่นเต็มพื้น …ที่สุดแล้ว เราก็ยังอาจชื่นชมกับ
กิ่งไม้แห้งๆ ที่เปลือยเปล่า แม้จะไร้ใบหรือดอกประดับต้นอย่างมีความสุขได้เช่นกันอีก

เหมือนคุณและฉันที่ชีวิตต่างล้วนดำเนินไป และหลายครั้งต้องเจอกับเรื่องราวนอกแผนซึ่งไม่ได้อยู่ภายใต้การกำหนดของเรา ประสบการณ์ทุกๆ อย่างที่เกิดขึ้นจะสร้างความรู้สึกอย่างไรนั้น ไม่มีอะไรจะเป็นปัจจัยสำคัญเท่ากับมุมมอง และทัศนคติของเราต่อสิ่งๆ นั้น นั่นจึงเป็นเหตุผลว่า เหตุการณ์เดียวกันอาจเป็นได้ทั้งของขวัญที่มีความหมายหรือกลายร่างเป็นก้อนหินที่สร้างความเจ็บปวด ซึ่งเราเท่านั้น--คือคนเลือกให้กับตัวเอง

ก่อนจะจบบทความชิ้นนี้ ขอหยิบยกบางประโยคซึ่งฉันเคยเขียนไว้ในหน้าคำนำของหนังสือตัวเองเล่มหนึ่ง ข้อความนั้นก็คือ “ความสวยงามของชีวิต เป็นความสมดุลระหว่าง การกอดมันเอาไว้ กับ การปล่อยมันออกไป” และเมื่อคุณทำได้ คุณจะเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่มีความสุข และแน่นอนค่ะว่า คุณจะสามารถค้นพบมุมเล็กๆ ที่น่ารักของชีวิตด้วยเช่นกัน

เกี่ยวกับผู้เขียน

ปูปรุง หรือ ปริยกร วิศาลโภคะ นิเทศศาสตรบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีงานเขียนแนวมองโลกสวยงามตามความเป็นจริง และแนวพัฒนาตนเอง+ธรรมประยุกต์ ปัจจุบัน เปิดแฟนเพจชื่อ ปูปรุง และเขียนบทความลงในหนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์www.facebook.com/pages/ปูปรุง