7 ข้อควรคิดก่อนวิจารณ์ไปเรื่อยเปื่อย

เฟซบุ๊ก Wisoot Sangarunlert

ผมอยากจะสร้างวัฒนธรรมการวิจารณ์ที่เหมาะสมให้เกิดขึ้นในบ้านเมืองเราจังเลยครับ

แม้จะรู้ว่าเป็นไปได้ยาก แต่ก็อยากถ้าใครเห็นด้วยในสิ่งที่ผมจะเขียนต่อไปนี้ ก็ลองช่วยแชร์ ๆ กันออกไป เผื่ออะไร ๆ จะดีขึ้นบ้าง โดยเฉพาะในยุคนี้ที่ดราม่าเต็มเมือง ผู้คนใช้ชีวิตหลบอยู่หลังจอ แล้วกดแป้นพิมพ์ พิมพ์อะไรกันไปเรื่อยเปื่อย

ผมขอเสนอดังนี้

"7 ข้อควรคิด ก่อนวิจารณ์ไปเรื่อยเปื่อย"

ข้อแรก ถ้าไม่มีประสบการณ์ตรงในสิ่งนั้น เราไม่ควรวิจารณ์เลย
แม้จะฟังเพื่อนเล่ามา น้องนุ่งไปเจอมา ก็ไม่ควรนำมาวิจารณ์ต่อ
เพราะเราอาจเข้าใจคลาดเคลื่อน ปล่อยให้เจ้าตัวมาวิจารณ์เองดีกว่า

ข้อสอง ถ้าอดไม่ได้ คันปาก อยากร่วมวงวิจารณ์จริง ๆ
ให้ออกตัวว่าเป็นความคิดเห็นส่วนตัว อาจจะผิดก็ได้

ข้อสาม ต่อให้เราไม่พอใจ และมีประสบการณ์ตรง ก็ไม่ควรวิจารณ์ทันที
เพราะเราอาจตกอยู่ในอารมณ์เกลียดมาก ไม่พอใจมากเกินจำเป็น
ทิ้งไว้ให้เย็น เอาให้แน่ใจว่าฉันโกรธจริง ไม่พอใจจริง
แล้วค่อย ๆ เขียนด้วยอารมณ์ให้น้อยที่สุด

ข้อสี่ ถ้าเราไม่มีความรู้ในเรื่องนั้นจริง ๆ
เช่น ไม่ได้เรียนมา ไม่ได้ศึกษามา
ไม่ควรวิจารณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะแทนที่จะโชว์ฉลาด อาจเป็นโชว์โง่
ถามตัวเองก่อนวิจารณ์ว่า ถ้าเป็นเรา เราทำได้ดีกว่าเขาหรือไม่

ข้อห้า ไม่ควรวิจารณ์ด้วยวาจาส่อเสียด แต่ควรให้เกียรติผู้ถูกวิจารณ์
มีแต่คนที่ไม่เคยลงสนามจริง ที่ไม่รู้ว่าไม่มีใครอยากทำผิดพลาด
แต่มันก็อาจเกิดขึ้นได้ทุกขณะ
ลองถามตัวเองว่าให้อภัยเขาได้หรือไม่

ข้อหก ไม่ควรวิจารณ์ด้วยจิตใจที่คับแคบ ยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล
ทางที่ดีให้เผื่อใจไว้ที่ยังไม่เห็น
ในเมื่อเรามีเหตุผลของเรา เขาก็อาจมีเหตุผลของเขา
ถามตัวเองเสมอว่า ที่เราบอกว่าเขาทำไม่ถูกนั้น
เขาทำไม่ถูก หรือแค่เขาทำไม่ถูกใจเรา กันแน่?

ข้อเจ็ด ให้คิดว่าถ้าเราเป็นเขา ถ้าเขาเป็นเรา
แล้วเราถูกเขาวิจารณ์แบบเดียวกับเราเป๊ะเลย เราจะรู้สึกอย่างไร
อยากได้การให้อภัย หรือ อยากได้การเหยียบซ้ำให้จมดิน?
ถ้าคิดมาดีแล้วตอบว่าอภัย จงเลิกวิจารณ์ และให้อภัย
ถ้าคิดดีแล้วตอบว่าไม่ให้อภัย ต้องให้ตีน ก็เอาเลย
ใครจะห้ามคุณได้ เอาที่สบายใจเลยครับ

ที่มา https://www.facebook.com/wisoot.sangarunlert