น้ำใจยามน้ำท่วม ที่นึกได้ตอนน้ำแล้ง

โดย...กั๊ตจัง

ในช่วงวิกฤตน้ำท่วมที่ดันมานึกถึงในช่วงน้ำแล้งตอนนี้ จำได้ว่าครานั้นบ้านพ่อตาแม่ยายน้ำท่วมจนอยู่ไม่ได้ผมกับแฟนจึงตัดสินใจรับมาอยู่ด้วยกัน ที่จริงจะรับตั้งแต่ก่อนน้ำท่วมแต่ก็ตามประสาคนแก่ที่ไม่อยากทิ้งบ้าน วันไปรับก็ทุลักทุเลพอควร

ตอนนั้นโชคดีที่ว่าคอนโดที่อยู่แม้จะอยู่ในเขตน้ำท่วมใหญ่ แต่โครงการยกพื้นไว้สูงมาก จนกลายเป็นคอนโดเดียวที่ไม่ถูกน้ำท่วม เราก็รับมาอยู่ด้วยกันในสภาพน้ำท่วมแบบนี้ละ ห้องก็ไม่ได้ใหญ่โตมากมีเพียงห้องรับแขกและห้องนอน ห้องน้ำแยก พื้นที่ราว 33 ตร.ม. มาอยู่กัน 5 คนก็เต็มพอดี ดูอึดอัดทางสายตาแต่กลับรู้สึกอบอุ่นสบายใจ

ชีวิตประจำวันตอนน้ำท่วมตอนนั้นก็ไม่ได้ทำอะไรมาก นั่งดูโทรทัศน์กันทั้งวัน หาแผ่นหนังมาเปิด ตกเย็นก็ออกไปดูน้ำท่วมริมถนน  เดินตลาดที่ร้านค้าปิดกันไปกว่าครึ่ง คงเหลือแต่เซเว่นอีเลฟเว่นที่ยังเปิดบริการอยู่ ตอนนี้ใครจะเกลียดซีพี แอนตี้เซเว่น แต่ตอนน้ำท่วมครั้งนั้นผมจำได้ดี ถ้าไม่มีเซเว่นเป็นแหล่งซื้อของกินนี่คงอยู่ตรงนั้นไม่ได้แน่ และขนมปังที่มาส่งไม่เคยขาดแม้น้ำจะท่วมสูงตลอดช่วงวิกฤตก็คือรถส่งขนมปังฟาร์มเฮาส์ ทุกวันนี้ขนมปังยี่ห้ออื่นผมก็ไม่ซื้อนะ ยอมซื้อฟาร์มเฮาส์ที่ราคาแพงกว่าก็ยอม

ช่วงเวลาที่เราต่างเครียดกับเรื่องน้ำท่วมและต้องมารวมอยู่ในห้องเล็กๆ ของคอนโด เรากลับไม่รู้สึกอึกอัดหรือเครียดเลยเพราะมีคนในครอบครัว คนที่รักมาอยู่ด้วยกัน ช่วยกันทำกับข้าว เดินเล่น พูดคุยสนุกสนาน กลายเป็นว่าช่วงน้ำท่วมเป็นช่วงเวลาพักร้อนใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อนของครอบครัวตั้งแต่แยกกันอยู่

ส่วนตัวผมเองก็ถือว่าโชคดีที่ได้ทำงานกับบริษัทที่ดี มีเจ้านายที่ดี ที่เข้าใจและให้ความช่วยเหลือพนักงานอย่างเต็มที่ ยอมให้พนักงานหยุดขนของย้ายที่อยู่ หยุดไปให้ความช่วยเหลือครอบครัว ให้ที่จอดรถในออฟฟิศที่มีอยู่จำกัด และความช่วยเหลืออีกหลายอย่างตามที่พนักงานร้องขอ ใครที่เดินทางมาไม่ได้จริงก็ให้ส่งงานผ่านออนไลน์กันไป จนรู้สึกว่าบริษัทก็เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว

ประโยคที่ว่า “มิตรแท้จะแสดงตนเมื่อยามยาก” กับ “คับที่อยู่ได้คับใจอยู่ยาก” จะเป็นจริงก็เมื่อเราเผชิญกับวิกฤตนั่นละ ผมถึงได้รู้ว่าคอนโดที่ผมเห็นว่าเล็ก อยู่กันได้ไม่เกิน 2 คน ที่จริงมันใหญ่พอสำหรับครอบครัวใหญ่ได้เลยถ้าเรารักและเป็นมิตรที่ดีต่อกัน