เฟาสโต ปิรันเดลโล ดิบๆ แบบอิตาเลียนโมเดิร์นนิสม์

โดย...อฐิณป ลภณวุษ artofmylifeasafrog.blogspot.com

เฟาสโต ปิรันเดลโล (มีชีวิตระหว่างปี 1899-1975) คือหนึ่งในจิตรกรที่มีอิทธิพลต่อแวดวงศิลปะอิตาลีในช่วงทศวรษที่ 1930-1950

ชื่อของ เฟาสโต อาจจะไม่โด่งดังเท่ากับ ลุยจิ ปิรันเดลโล บิดานักเขียนเจ้าของรางวัลโนเบล ทว่าผลงานของเขาซึ่งมาจัดแสดงครั้งแรกในสหราชอาณาจักร ตั้งแต่วันนี้ไปจนถึงวันที่ 6 ก.ย. ณ เอสโตริค คอลเลกชั่น ออฟ โมเดิร์น อิตาเลียน ในกรุงลอนดอนนั้น แสดงให้เห็นได้ถึงวิถีชีวิตและวัฒนธรรมของชาวอิตาเลียน ในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 ได้อย่างชัดเจน

ในนิทรรศการประกอบไปด้วยผลงานกว่า 50 ชิ้น โดยเฉพาะบรรดามาสเตอร์พีซต่างๆ ของเขา ที่นอกจากทำให้เห็นภาพบรรยากาศของอิตาลีในยุคนั้นแล้ว ยังเห็นภาพรวมใน
ผลงานของเขาตลอดระยะเวลาที่สร้างสรรค์งานศิลปะอีกด้วย

 

หากจะเปรียบให้เห็นภาพ ผลงานของ เฟาสโต ปิรันเดลโล ก็คล้ายกับของลูเซียน ฟรอยด์ ที่ออกจะดิบๆ เนื้อหาจำนวนมากเน้นเรื่องใต้สะดือ นอกจากนี้ยังเต็มไปด้วยรูปทรงแปลกประหลาด ขัดหูขัดตา ไม่ว่าจะเป็น Women with Salamander (1928-1930), Gymnasium (1934), The Staircase (1934), Drought (1936-1937), Women Combingtheir Hair (1937), The Models (1945), Through the Spectacles(1953-1954) หรือ Bathers on the Beach (1961)

เฟาสโต ปิรันเดลโล เกิดที่กรุงโรม เมื่อปี 1899 เขาเริ่มทุ่มเทชีวิตให้กับงานศิลปะทันทีที่สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 ขณะที่บ้านเมืองกำลังพยายามเข้าสู่ระบบระเบียบ ซึ่งสิ่งเหล่านั้นปรากฏให้เห็นในผลงานศิลปะของเขา ทว่าในรูปแบบที่ตรงข้ามกับความเป็นเรียลิสม์

 

เฟาสโต กลายเป็นศิลปินแถวหน้าในกลุ่ม สกูล่า โรมานา(Scuola Romana) หรือกลุ่มศิลปินแนวเอ็กซ์เพรสชันนิสม์ ซึ่งมีอิทธิพลต่อศิลปะอิตาลีในช่วงทศวรรษที่ 1930 โดยพวกเขาได้ปฏิเสธแนวทางศิลปะดั้งเดิม (Classicism) ของอิตาลี ที่กลุ่มโนเวเชนโต (Novecento) พยายามฟื้นฟูขึ้นมาในช่วง 1 ทศวรรษก่อนหน้านี้

ระหว่างปี 1928-1930 เฟาสโต ไปอาศัยอยู่ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ที่ซึ่งเขาต้องกบดานทำงานหนัก และพยายามที่จะไม่เปิดเผยตัวเอง และไม่ติดต่อกับคนอิตาเลียนในปารีส เขาเริ่มสร้างงานที่มีกลิ่นอายแบบเหนือจริง กับภาพที่ดูดิบๆ เทกซ์เจอร์หยาบๆ และเริ่มอาศัยรูปทรงต่างๆ ในสไตล์ของคิวบิสม์ในผลงานของเขา

 

หลังกลับมายังกรุงโรมในปี 1931 ฝีไม้ลายมือของเฟาสโต ปิรันเดลโล พัฒนาก้าวหน้าไปมาก เขาสร้างสรรค์องค์ประกอบภาพที่มีพลัง โดยหลุดกรอบจากความเป็นเรียลิสม์และคลาสสิกซิสม์ไปอย่างชัดเจน ทั้งแสดงให้เห็นการรับอิทธิพลของแนวคิดแบบอัตถิภาวนิยม (แนวคิดทางปรัชญาที่พิจารณาว่าปัจเจก ตัวตน ประสบการณ์ของปัจเจกแต่ละคน) จากฝรั่งเศสมาอย่างเต็มๆ

ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 เฟาสโต ในอิตาลีก็ยังคงทำตัวราวกับอยู่ในต่างแดน โดยสร้างสรรค์ผลงานตามแนวทางของตัวเอง ปฏิเสธเทรนด์หลัก หรือกลุ่มก้อนศิลปินที่กำลังเป็นที่นิยมในโลกศิลปะอิตาลีสมัยนั้น ระหว่างทศวรรษที่ 1940-1950 เขาได้พัฒนาสไตล์ใหม่ๆ ขึ้นมา โดยเริ่มวาดภาพด้วยเศษไม้และเปลือกไข่ รวมถึงอาศัยรูปทรงเรขาคณิตเข้ามาผสมผสานกับภาพแนวแอบสแทรกต์

 

ผลงานของ เฟาสโต ปิรันเดลโล นับเป็นชิ้นงานสำคัญที่ต้องมีในทุกเทศกาลศิลปะของอิตาลี ตั้งแต่ทศวรรษที่ 1920 เป็นต้นมา ไม่ว่าจะเป็น เวนิส เบียนนาเล (Venice Biennale) หรือโรม กวาเดรียนนาเล (Rome Quadriennale) ก็ตาม รวมไปถึงนิทรรศการศิลปะนานาชาติในยุคนั้น หากมีผลงานของเฟาสโตไปจัดแสดงก็จะเพิ่มมูลค่าความน่าสนใจขึ้นไปอีกอักโข

ผลงานที่ดูเป็นแนวดิบหยาบของ เฟาสโต แสดงความไม่สุนทรีย์ การไม่มีความพอใจในชีวิต ซึ่งแสดงให้เห็นถึงบรรยากาศบ้านเมืองของอิตาลีหลังสงครามโลกทั้งสองครั้ง ถ้าจะว่าไปก็คล้ายเป็นการนำเสนอเรียลิสม์ในอีกรูปฟอร์มหนึ่ง ในแบบที่ เฟาสโต ปิรันเดลโล สร้างสรรค์ขึ้นนั่นเอง

 

สไตล์ของเขาเปลี่ยนจากคิวบิสม์ ที่ได้อิทธิพลจาก จอร์จส์ บราก และปาโบล ปิกัสโซ ไปสู่โทนาลิสม์ (Tonalism วาดภาพในสีโทนเดียว) และรูปแบบเรียลิสต์-เอ็กซ์เพรสชันนิสม์(Realist-Expressionist Forms) ว่ากันว่า เป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากการคลุกคลีในแวดวงวรรณกรรมของบิดานักเขียนรางวัลโนเบล โดยเฉพาะในช่วงทศวรรษที่ 1950 ที่มีการเปลี่ยนรูปแบบศิลปะที่เขาสร้างสรรค์ไปอย่างรวดเร็ว

ท้ายที่สุด หลายคนเชื่อว่าเขาได้แรงบันดาลใจจากบทกวีของบิดา -- ศิลปะไม่ต้องสร้างสรรค์ให้ชัดเคลียร์ ทว่าต้องใส่ท่วงทำนอง จังหวะจะโคนเข้าไปให้ดี และทิ้งพื้นที่เอาไว้ให้คนตีความ