พร้อมใจกันแป้ก

โดย...แจนยูอารี

มิ.ย.พ้นผ่าน ดูเหมือนสถานการณ์หนังไทยท่าจะ “ร่อแร่” ออกอาการ “เพลีย” อย่างเห็นได้ชัด ทั้งความเปรี้ยง ทั้งรายได้ ไม่เข้าเป้าเอาซะเลย

หนังที่คาดว่าจะเปรี้ยงปร้างกระจ่างแสง ก็กลายเป็นบู้บี้ยู่ยี่ หนังที่ดูมีราคาและน่าจะโกยเงินเป็นกอบเป็นกำ ผลลัพธ์ก็กลับเจ๊งระนาว กระทั่งหนังที่ใช้บริการซุป’ตาร์ดัง สุดท้ายเขาและเธอก็ไม่ได้ช่วยให้หนังเดินไปข้างหน้าอย่างสง่างามสักเท่าไหร่ 

เข้าตำรา “พากันยกขบวนแป้ก” ต้นทางก็แป้ก ปลายทางก็แป้ก เรียกว่าแป้กระเบิดระเบ้อ

ทำไมหนังเล็กๆ อย่าง “2538 อัลเทอร์มาจีบ” ถึงถูกจริตคนดู ทั้งๆ ที่ก็หาได้มีโปรดักชั่นล้ำๆ ไม่ ทำไม “ผีห่าอโยธยา” ถึงไม่มีคนชอบและออกจะหมั่นไส้เสียด้วยซ้ำ ทั้งๆ ที่ก็เล่นกับวิชวลเอฟเฟกต์แบบไม่ยั้ง ทำไม “ป้าแฮปปี้ sheท่าเยอะ” ขนาดมีซุป’ตาร์ “แพนเค้ก เขมนิจ”  กับ “เบน ชลาทิศ” แสดงนำคนดูยังไม่รู้สึกแฮปปี้ 

แม้แต่หนังที่ดูจะโอเคในความรู้สึกคนไทย “ขรัวโต อมตะเถระกรุงรัตนโกสินทร์” ก็จบลงไม่สวยทั้งคำวิจารณ์และรายได้ กระทั่งหนังที่ดูอินเตอร์ “Skin Trade คู่ซัดอันตราย” ที่ได้ “จา พนม” มาเป็นแม่เหล็ก ก็มิวายแป้กแบบไม่เกรงใจ Fast 7 หรือ “Love Is สี่เส้า” ที่พยายามจะขายดาราไทยปะทะดาราจีน แต่พอหนังเข้าฉายก็ตายตกไปตามกัน

หนังภาคต่อหรือหนังที่สืบเนื่องมาจากความดังเมื่อครั้งอดีตก็ด้วย เหมือนจะมอดม้วยกันอย่างพร้อมใจ เพราะคนดูไม่ค่อยปลื้มทำให้รายได้ผิดคาด“ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๖ อวสานหงสา” “Yes or No 2.5 กลับมา...เพื่อรักเธอ” “ฉลุย แตะขอบฟ้า”

บทแย่ การแสดงเลวร้าย โปรดักชั้นต่ำ เล่าเรื่องซ้ำซาก คาแรกเตอร์วนเวียนไปมา มุขเดิมๆ ไม่มีอะไรใหม่ ก้ำกึ่งครึ่งๆ กลางๆ ไปไม่สุดทาง หมดอารมณ์ (รอ) ดู มวลสารในหนังไม่แน่นพอ เหล่านี้ก็ล้วนเป็นองค์ประกอบที่ทำให้หนังแป้กได้ตลอดเวลา ไม่ใช่แค่ยุคนี้ ยุคเก่าก่อน หรือจะกระโดดไปอีกสัก 10 ปี 20 ปี ก็มีความเป็นไปได้ที่จะเกิดอาการแป้ก

บางเรื่องอยากจะโชว์วิชวลเอฟเฟกต์เวอร์ๆ แต่เงินไม่ถึง ไอเดียไม่เจ๋ง อุปกรณ์ไม่ล้ำ แต่ยังดันทุรังทำ เฮ้อ!!! แค่คิดมันก็ผิดแล้ว ขณะที่บางเรื่องก็เล่นอะไรง่ายๆ ซื่อๆ บ้านๆ แต่ขาดความแหลมคมทางด้านความคิดและอารมณ์ที่จะส่งไปหาคนดู แบบนี้ก็ไปไม่รอด

ขณะที่บางเรื่องสื่อสารกับคนดูแบบตรงไปตรงมา ง่ายๆ แต่ไม่โง่ แทบไม่จำเป็นต้องทำให้หวือหวาวูบวาบ ไม่ว่าจะเรื่องราวหรือการแสดง ซุป’ตาร์ดังก็ไม่ต้องพึ่ง ก็ยังเปรี้ยงได้และชนะใจคนดู เป็นเพราะว่ามวลสารในหนังเรื่องนั้นมันหนักแน่นและเพียงพอที่จะดึงดูดใจคนดู ใช่หรือไม่ 

คงต้องย้อนกลับไปถามคนทำหนังว่าที่หนังตัวเองแป้กเพราะอะไร ทำไมทำแล้วแป้ก เป็นเพราะคนดูอย่างนั้นเหรอ คนไทยไม่ดูหนังไทย เพราะอคติกับหนังไทย แล้วยกย่องบูชาหนังฮอลลีวู้ดหรือหนังชาติอื่น ไม่ใช่แน่นอน ขอบอกตรงนี้ตราบใดที่คนทำหนังยังไม่ตระหนักถึงคุณค่าของผลงาน ไม่ใส่ใจและไม่จริงจังต่อผลงานที่กำลังทำ ทำแบบลวกๆ สักแต่ว่าได้ทำให้เป็นหนังหนึ่งเรื่อง โอละพ่อ!!! สุกเอาเผาฉาย คำว่าแป้กก็ไม่ไกลเกินเอื้อม  

ต้องให้บอกย้ำซ้ำอีกรอบมั้ยว่าหนังเหล่านี้ “รด.เขาชนผี ที่เขาชนไก่” “เศียรสยอง” “เพื่อนขีดเส้นใต้” “บองสรันโอน” “มะหมา 2 : ภาคสนุกสมบูรณ์” “Postcard from Nowhere โปสการ์ดที่ไม่มี...ที่มา” ทำไมถึงไม่เข้าไปอยู่ในใจคนดู ทำไมคนถึงไม่ยอมตีตั๋วเข้าไปดู ทำไมรายได้ไม่ไปถึงหลักชัยที่ปักไว้ ทำไมถึงโดนกระหน่ำด้วยความคิดเห็นเชิงลบ สิ่งที่อยู่ในหนังคงไขข้อข้องใจได้ทุกข้อ

ทำหนังให้ได้เงินนั้นทำยาก แถมทำให้ได้ใจแฟนๆ ถล่มทลายก็ยิ่งยากไปใหญ่ เพราะมันมีองค์ประกอบมากมายที่จะก้าวไปสู่จุดนั้น บทโดน การแสดงดี โปรดักชั่นไม่ดูถูกคนดู นำเสนอเรื่องราวที่ส่อไปทางพัฒนาปัญญาและพัฒนาจิตใจ ดูแล้วได้อะไรมากกว่าเงินค่าตั๋วที่จ่ายไป นั่นละหนังถึงจะไม่แป้ก 

จากนี้ครึ่งปีหลัง สถานการณ์หนังไทยจะแป้กอย่างครึ่งปีแรกหรือไม่ ได้โปรดจับตามอง