"ยอดเขาช้างเผือก"...เรื่องฝันๆบนสันเขา

“ความฝัน บางทีอาจดูเป็นเรื่องบ้าบอ ... แต่ก็เป็นไม่กี่เรื่องที่ทำให้ชีวิตมีความหมาย”

ประโยคข้างต้น วนเวียนอยู่ภายในหัว ขณะกำลังก้าวย่างด้วยความหวาดกลัว ปนๆกับความหวาดเสียว ไปตามเส้นทางเดินเล็กแคบสูงเสียดฟ้า ที่ทอดยาวบนยอดสันเขา เพื่อมุ่งหน้าไปยัง “ยอดเขาช้างเผือก” ยอดเขาสูง 1,249 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง

เรื่องราวอันมุ่งมั่น หนักแน่น จริงจัง ของบางคน บางทีอาจกลายเป็นเรื่องบ้าบอคอแตก ไม่มีเหตุผล ในสายตาของอีกคน ... ความฝันของใครก็เป็นจุดหมายเป็นหลักชัยของคนๆนั้น แต่ฝันของผมไม่ได้ยิ่งใหญ่หรือสูงเทียมฟ้า เท่ากับความสูงพันกว่าเมตรของยอดเขาช้างเผือกแน่ๆ บอกตามตรงว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยเข้าใจคนที่มีความฝันในการพิชิตยอดเขาสูงๆมาก่อน จนถึงตอนนี้ก็อาจยังไม่เข้าใจ อารมณ์ ความรู้สึก ของผู้คนเหล่านั้น ในห้วงยามที่กำลังพยายามต้านทานแรงดึงดูดของโลก จนสามารถก้าวข้ามผ่านอุปสรรคต่างๆทั้งภายนอกและภายในใจตนเอง ปีนขึ้นไปปักธงบนยอดเขาสูงเสียดฟ้าได้สำเร็จ

ไม่เคยฝันสูง ไม่คุ้นชินกับการอยู่บนที่สูงๆ แต่ก็ตัดสินใจเดินขึ้นไปบนที่สูงเพียงเพราะตลอดระยะทางที่จะเดินขึ้นไปมันแลกมาด้วยวิวสองข้างทางที่คนที่อยู่ด้านล่างไม่มีโอกาสมองเห็น

สภาพเส้นทางเดินขึ้นยอดเขาช้างเผือก มันไม่ได้ สูงชัน โหดร้าย ยากลำบาก หรือต้องใช้พละกำลังมากมายเกินไปกว่าเรี่ยวแรงของคนปกติ แต่เป็นเรื่องหัวใจของตัวเอง ที่มันกลับหดเล็กลงกว่าขนาดของกำปั้นในบางช่วงบางตอนของเส้นทางเดิน ที่พอพ้นไปจากทางเดินแคบๆ ซ้าย-ขวา ทั้งสองข้างทางเป็นความว่างเปล่าและความเวิ้งว้างอันไกลโพ้น

ไกลพอ-สูงพอ ที่จะทำให้หัวใจของคนปกติที่ไม่ได้มีความกล้าหาญบ้าบิ่นมากนัก อีกทั้งไม่คุ้นชินกับการอยู่บนที่สูง เกิดอาการหวั่นไหว ความกลัว หรือความรู้สึกต่างๆนานา ที่มีผลต่อการตัดสินใจว่าจะไปต่อหรือจะถอยหลังกลับ

ในระหว่างที่กำลังลังเลว่าจะไปต่อหรือถอยหลังกลับ ... เบื้องหน้าบนกองหิน คือเจ้าหน้าที่อุทยานฯ ที่นั่งรอช่วยเหลือในการปีนป่าย และคอยให้กำลังใจ เบื้องหลังเป็นเพื่อนร่วมทางหลายคนที่ตัดสินใจไม่ไปต่อ กำลังนั่งพักเหนื่อย ชมวิว ถ่ายภาพ รอเพื่อนร่วมทางที่ตัดสินใจปีนขึ้นไปให้ถึงยอด ท่ามกลางสายลมหนาวเย็นที่พัดกรรโชกแรงเป็นระยะๆ ... ตอนนั้น “กลัว” มากกว่า “กล้า”

จนถึงตอนนี้ก็ยังคงรู้สึก “กลัว” มากกว่า “กล้า” ... แต่คงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไรนัก ถ้าหากใครบางคน(ที่ไม่สามารถสลัด “ความกลัว” ออกไปได้) จะตัดสินใจเดินทางต่อไปข้างหน้าพร้อมๆกับ “ความกลัว” ที่มันยังคาค้างอยู่ภายในใจ

... เส้นทางเดินลอยฟ้า บนสันเขาเล็กแคบ บอกสอนเราอย่างนั้น ...