บทเพลงแห่งการหลุดพ้น

โดย...แจนยูอารี

การ์ตูนชิงออสการ์ปีล่าสุดที่แม้อาจจะไม่ถึงขั้นแชมป์ (แชมป์ตกในมือ Big Hero 6) แต่สิ่งที่ปรากฏใน Song of the Sea ก็ถือเป็นสิ่งดีงามที่คนดูจะไม่มีวันลืม

หนังมาแบบนวลเนียน แฟนตาซีสวยเว่อร์ ความบันเทิงยังอัดแน่นเต็มพิกัด อรรถรสอาจจะไม่ได้ลุ้นระทึกขนาดการ์ตูนกู้โลก ทว่า ความซึ้งกินใจต้องยอมให้จริงๆ   

ความโดดเด่นอยู่ที่ลายเส้น งานกำกับศิลป์เนี้ยบและเฉียบ คงไม่เกินเลยนัก หากจะบอกว่านี่คือภาพจิตรกรรมมีขา เคลื่อนที่ได้ไปตามท่วงทำนองเรื่องราว เพราะรายละเอียดที่ถูกแต่งแต้มขึ้นสวยราวภาพในฝัน จินตนาการของทีมงานเบื้องหลังสอดประสานอย่างลงตัวกับตำนานพื้นบ้านไอริช (แมวน้ำกลายร่างเป็นมนุษย์รูปงาม)

หนึ่งอย่างที่ตรึงใจและสะกดคนดูให้นิ่งงันจนจบเรื่อง คงหนีไม่พ้นดนตรีและเพลงประกอบ โดยการนำเครื่องสายมาจับคู่กับเครื่องเป่า ชวนเคลิ้มไปกับตัวละคร ยิ่งเฉพาะเสียงอันไพเราะเสนาะหูของนักร้องหญิงชาวไอริช “ลิซา ฮันนิแกน” (ให้เสียงแม่นางเอก) เรียกว่าเป็นความสมบูรณ์แบบไม่มีที่ติเลย

แต่ที่จับใจก็ต้องยกให้การฟีเจอริ่งระหว่างเธอกับ “ลูซี โอ’คอนเนลล์” (ให้เสียงนางเอก) ในบทเพลง The Song ฟังแล้วขนลุก ไพเราะจริงๆ อีกทั้งยังเชื่อมโยงตัวละครและขมวดเหตุการณ์ต่างๆ เข้าไว้ด้วยกัน ภายใต้บทเพลงอันมีความหมายต่อครอบครัวสองพี่น้อง “เบน” (พี่ชายจอมโว) กับ “เซียร์ชา” (น้องสาวที่ไม่ยอมพูด)

เมื่อเสียงเพลงถูกนำมาสื่อสารกับคนดูอย่างมีสัญญะ มันจึงไม่ต่างอะไรกับคีย์เวิร์ดสำคัญของหนัง “เสียงเพลง” เปรียบเสมือน “ขุมพลัง” ที่พร้อมนำทางให้ใครสักคนที่กำลังเหนื่อยล้า อ่อนแรง สิ้นหวัง หรือใกล้หมดลมหายใจ ก้าวข้ามอุปสรรคนั้นเพื่อสู่เป้าหมายที่รออยู่ “การเป็นคนใหม่ที่มีหัวใจเข้มแข็งกว่าเดิม” 

เช่นที่เบนกับเซียร์ชาเผชิญหน้าในวันที่ทั้งคู่ดำดิ่งสู่โลกแห่งความลับผู้เป็นแม่ พวกเขาต้องเจอกับปริศนาน่าฉงนมากมาย ทั้งในรูปแบบปีศาจนกฮูก รูปปั้นหินเทวา เสื้อคุ้มสีขาว ตลอดจนแมวน้ำที่คอยเฝ้ามองไม่วางสายตา ทั้งหมดล้วนกลายเป็นปมปัญหาที่รอการแก้ไข นั่นก็หมายถึงเสียงเพลงที่เล็ดลอดออกมาจากปากเด็กน้อยเซียร์ชา

นอกจากการสื่อสารด้วยเสียงเพลงแล้ว หนังยังให้น้ำหนักกับคำว่า “ครอบครัว” มากถึงมากที่สุด เบนกับเซียร์ชาขาดแม่ก็จริง แต่ทั้งคู่ยังมีพ่อคอยดูแล ไหนจะสุนัขภักดี แล้วก็คุณย่าแสนจู้จี้ ที่มักมากับคำบ่นน่ารำคาญ อีกมุม คำบ่นนี้ล่ะคือความรักและความหวังดีที่หญิงชรามีต่อสองหลาน

คงไม่มีความรักใดเท่าความรักที่คนในครอบครัวมอบให้กัน ในวันร้ายๆ ในวันแย่ๆ แค่เอ่ยคำดีๆ หรือโอบไหล่และสวมกอด กำลังใจที่หดหายก็จะกลับมาเต็มเปี่ยม

บางทีคำว่า “พ่อรักลูก” หรือ “ย่ารักหลาน” ก็เป็นดั่ง “เสียงสวรรค์" ที่สามารถช่วย “ปลดเปลื้องความทุกข์ใจ” และมันจะอาจมีความหมายยิ่งใหญ่กว่าเสียงเพลงอันไพเราะเสียด้วยซ้ำ

ปี 2014

ประเภท การ์ตูน/ครอบครัว/แฟนตาซี

ประเทศ ไอร์แลนด์/เดนมาร์ก/เบลเยียม/ลักเซมเบิร์ก/ฝรั่งเศส

ภาษา อังกฤษ /ไอริช/สกอตติช เกลิค

ความยาว 93 นาที

เรตติ้ง ท (เหมาะสำหรับผู้ชมทั่วไป)

กำกับ ทอม มัวร์

แสดงนำ (เสียง) เดวิด รอลว์/ลูซี โอ’คอนเนลล์/เบรนแดน กลีสัน/ลิซา ฮันนิแกน