พ่อผู้อ่อนไหว

โดย...โยธิน อยู่จงดี

เมื่อเดือนที่แล้วหลายคนคงเคยได้ยินข่าวคุณพ่อที่ตัดสินใจแช่แข็งร่างลูกสาววัย 2 ขวบ โดยหวังว่าวันหนึ่งข้างหน้า ในอนาคตอีก 20 ปีจะมีเทคโนโลยีที่ช่วยให้ลูกสาวของเขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง ครั้นพลางย้อนกลับมาถามตัวเอง ถ้าเป็นผมจะทำอย่างไร ผมตอบกับตัวเองในใจอย่างไม่ลังเลว่า ถ้าผมมีศักยภาพเท่าคุณพ่อท่านนั้น และรู้ว่ามีวิธีนี้อยู่ในโลกแต่แรกผมก็คงตัดสินใจไม่แตกต่างกัน

วันเดียวกันนั้นเองหลังอ่านข่าว เมื่อกลับถึงบ้านผมรีบกอดลูกสาววัยขวบเศษไว้แนบอก เจ้าตัวเล็กก็ไม่ได้มีทีท่าประหลาดใจ เพราะผมกลับบ้านก็เข้าไปกอดเขาอย่างนี้ประจำอยู่แล้ว เพียงแต่ผมกอดเขาแน่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

หลังจากเป็นพ่อแม่คนแล้วเราจะรู้สึกอ่อนไหวต่อเรื่องราวความรักและการสูญเสียอย่างเพิ่มทวี ในฉากภาพยนตร์เรื่องเดิมที่ครั้งหนึ่งเราแค่รู้สึกเศร้าสงสารเมื่อกลับมาดูอีกครั้งหลังมีลูกเราจะร้องไห้ จนบางทีก็สงสัยตัวเองอยู่เหมือนกันว่าจะร้องฟูมฟายไปทำไม แต่น้ำตามันไหลออกมาเอง ไม่น่าเชื่อว่าแค่การมีลูกสาวจะทำให้ผู้ชายที่ไม่ค่อยรู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆจะกลายเป็นคนอ่อนไหวไปเสียอย่างนั้น

จะว่าไปแล้ว ก็เป็นมาตั้งแต่รู้ว่าจะมีลูกนั่นล่ะภรรยาที่เรารู้สึกว่ารักอยู่แล้วแต่พอเธอมีลูกเรากลับรักเธอมากขึ้นไป พอลูกสาวคลอดออกมาก็กลายเป็นพ่อหลงลูก อะไรที่เคยตั้งใจว่าจะต้องใจแข็งกับลูก จะได้ไม่เคยตัว แต่พอเจอการออดอ้อนของลูกสาว ก็ใจอ่อนยอมให้ง่ายๆ กว่าจะได้สติว่าไม่ควรยอม เจ้าตัวเล็กก็หัวเราะร่ายิ้มหน้าบานสมใจหมาย ในขณะที่สายตาคุณแม่จ้องเขม็งมาว่ายอมลูกไปได้ยังไง

คุณพ่อที่มีลูกท่านอื่นก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน แต่จะมากน้อยผิดกันเท่านั้น บางครั้งผมคิดว่าการที่เราสละความสุขส่วนตัว เพื่อแลกกับความสุขของครอบครัวที่ยิ่งใหญ่กว่าเป็นอะไรที่แสนคุ้มค่า ไม่ว่าเราจะเจอปัญหามาหนักหนาแค่ไหน พอกลับบ้านได้เห็นลูกดีใจที่พ่อมายืนไขกุญแจหน้าประตูบ้าน ความทุกข์ความกังวลจากที่ไหนมา ทุกอย่างจะถูกสลัดทิ้งไว้หน้าประตูบ้านราวกับในบ้านนี้มีเขตแดนมหัศจรรย์ เพียงแค่เห็นรอยยิ้มหวานของลูกเท่านั้น