ไปให้พอ เพื่อค้นพบ

โดย...เพ็ญแข สร้อยทอง

ชีวิตคือ ... การเดินทาง

ใครสักคนกล่าวไว้ และฉันก็เห็นด้วย - ด้วยหัวใจทั้งดวงและประสบการณ์ทั้งชีวิต

หลังจากอยู่กับที่มาระยะหนึ่ง ความเบื่อหน่ายกลายเป็นเหมือนตะปูซึ่งคอยทิ่มแทง ขณะที่ระดับความอดทนต่อทุกเรื่องตกไปอยู่ในขีดต่ำสุด ทุกๆ วันเราใช้ชีวิตวุ่นวายท่ามกลางผู้คน และหมุนไปตามตารางเวลาอันเร่งรีบเพื่อทำให้ทุกอย่างเสร็จทันตามเดดไลน์ กิจวัตรเดิมๆ ซ้ำๆ ทำให้บางครั้งฉันก็ลืมเลือนตัวตนและเป้าหมาย นั่นจึงทำให้ ... ฉันเริ่มต้นคิดเรื่องการเดินทางอีกครั้ง

แม้จะไม่ได้เดินทางบ่อยนัก แต่ฉันนับการเดินทาง (ท่องเที่ยว) เป็นส่วนสำคัญของชีวิต ไม่ว่าจะเป็นทริปสั้นหรือยาว ไม่ว่าจะเดินทางใกล้หรือไกล ทุกครั้งฉันมักจะออกเดินทางด้วยหัวใจปีติ เริงร่า และแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้สัมผัสกับเรื่องราวใหม่ๆ ซึ่งรออยู่ข้างหน้า

แต่ละคนมีความหมายในการเดินทางแตกต่างกันออกไป บางคนเดินทางเพื่อความสนุกสนานบันเทิงหรือเพื่อค้นหาความหมาย สำหรับฉันทั้งสองอย่างมักจะเกิดขึ้นและเป็นไปพร้อมๆ กัน จนยากจะแยกออก เมื่อออกเดินทาง ฉันได้ทิ้งชีวิตปกติและคาดเดาได้ไว้เบื้องหลัง ก่อนจมดิ่งสู่โลกของความรู้สึกสดใหม่และเรื่องราวนอกแผนการ ระหว่างเดินทางเราต้องปรับตัวเพื่อสนองตอบต่อสถานที่ ผู้คน มุมมอง และทัศนคติซึ่งต่างออกไป นอกจากจะเดินทางเพื่อลุล่วงถึงจุดหมายแล้ว อีกหนึ่งอย่างที่สำคัญไม่น้อยไปกว่ากันคือ สิ่งซึ่งเกิดขึ้นระหว่างการเดินทาง

การเดินทางคือ การผจญภัย และสุดยอดของการผจญภัยก็คือ การเดินทางโดยลำพัง ขณะเวลานั้นเราสามารถปลดปล่อยตัวเองเป็นอิสระและทำทุกอย่างได้ตามใจ เมื่อผิดพลาดหลงทางก็ไม่ต้องไปโทษใคร ไม่ต้องกังวลความรู้สึกนึกคิด ไม่ต้องถามความเห็นของเพื่อนร่วมทริป ไม่มีใครคัดค้านหากเราจะตื่นสาย แล้วใช้เวลาครึ่งค่อนวันในร้านกาแฟที่ชื่นชอบ หรือเดินชมภาพเขียนทุกชิ้นในพิพิธภัณฑ์อันเก่าครึ หรือเสียเงินไปเรียนทำอาหารอินโดนีเซีย หรือเข้าคอร์สเต้นระบำหน้าท้องแบบอินเดีย เพราะทั้งหมดเราสามารถเลือกได้เอง

อาจจะสนุกแต่ก็ไม่ง่าย การเดินทางคนเดียวต้องใช้ทั้งความกล้าหาญ ความอดทน และความตั้งใจที่จะปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ไม่ปกตินอกเหนือจาก “คอมฟอร์ต โซน” ของตัวเอง การเดินทางคนเดียวเปิดโอกาสให้เรามีเวลาไปทำความรู้จักคนท้องถิ่น หลายครั้งได้พบกับความอบอุ่นและเมตตาในรูปแบบที่ไม่คาดคิด ไม่ว่าจะ ... นักศึกษาสาวที่ซื้อชาร้อนๆ เลี้ยงเราบนรถไฟอันหนาวเหน็บระหว่างเดินทางจากพลปูร์ไปกัลกัตตา ... เจ้าของเกสต์เฮาส์ในพนมเปญซึ่งเชื้อเชิญเราร่วมงานเลี้ยงของครอบครัวอันอบอุ่นเป็นกันเองประหนึ่งญาติที่พลัดพราก ... หญิงชราจากวังเวียงผู้พลีชีพต่อปากต่อคำพนักงานเก็บเงินเพื่อให้เราจ่ายค่ารถเท่ากับคนท้องถิ่น ...ฯลฯ เมื่อได้พบกับสถานการณ์และผู้คนเหล่านั้น ศรัทธาในผู้คนและสังคมที่เคยสิ้นสูญไปก็ดูจะฟื้นคืนชีพมาได้อีกครั้ง

อย่างน้อยที่สุดการเดินทางก็ช่วยรีชาร์จพลังให้พร้อมกลับคืนสู่ชีวิตปกติ หลายคนออกเดินทางเพื่อได้อยู่ใกล้ชิดกับตัวเอง เพื่อรู้จักและเข้าใจตัวเองในแง่มุมใกล้ชิดลึกซึ้ง เพราะวันคืนที่ผันผ่านไปอย่างรวดเร็วด้วยการวิ่งวุ่นอยู่กับกิจกรรมของการดำรงชีวิต อาจทำให้คนที่เราคิดว่ารู้จักดีที่สุดอย่างตัวเองกลายเป็นคนแปลกหน้า การเดินทางจึงเป็นเครื่องมืออย่างหนึ่งซึ่งทำให้เราได้ค้นพบตัวเอง และเห็นเป้าหมายในชีวิตเด่นชัดขึ้น หากว่าทริปนี้เรายังไม่สนิทกับตัวเองมากพอ เราก็มีข้ออ้างที่ต้องเดินทางอีก --- ไปให้พอเพื่อค้นพบ

และ ... หลังจากอยู่กับที่มาระยะหนึ่ง ความเบื่อหน่ายกลายเป็นเหมือนตะปูซึ่งคอยทิ่มแทง ขณะที่ระดับความอดทนต่อทุกเรื่องตกไปอยู่ในขีดต่ำสุด กิจวัตรเดิมๆ ซ้ำๆ ทำให้บางครั้งฉันก็ลืมเลือนตัวตนและเป้าหมาย นั่นจึงทำให้ … ฉันเริ่มต้นคิดเรื่องการเดินทางอีกครั้ง