พลังวิเศษ

โดย...ธรรมสถิตย์ ผลแก้ว [email protected]

คงต้องมีบ้างล่ะ กับการถามตนเองในขณะที่กำลังเฝ้าจดจ้องสิ่งมีชีวิตใบหน้ากลมมน แก้มป่องสีชมพูระเรื่อ ปากนิดจมูกหน่อย “เธอเกิดมาได้อย่างไร”

ไม่ต้องเอาจริงเอาจังถึงขนาดไปสอบถามนักชีววิทยาเพราะยังไงก็ได้คำตอบตามหลักวิชาการ แต่สำหรับคนที่มีหัวใจของความเป็นมนุษย์สามารถสร้างคำตอบได้อย่างน่าทึ่งอยู่แล้วว่า “นี่คือสิ่งอัศจรรย์ที่โลกสร้างขึ้น”

จากชีวิตเล็กๆ ปลุกกระตุ้นพลังงานบางอย่างเข้าสู่ภายในหัวใจของคนเป็นพ่อและแม่ ให้คิดทำอะไรต่อมิอะไรได้อย่างไม่น่าเชื่อ

คุณพ่อหลายท่านเคยได้รับคำแนะนำจากพยาบาลถึงวิธีอุ้มลูก ผ่านการอบรมเลี้ยงเด็กอ่อน ส่วนคุณแม่ได้เรียนรู้การให้นมบุตร รู้จักเก็บรักษาน้ำนม ช่วงแรกอาจเคอะๆ เขินๆ แต่โดยสัญชาตญาณเมื่อฝึกฝนบ่อยขึ้นเกิดความชำนาญกลายเป็นประสบการณ์

 

ตัวประสบการณ์ทำให้รู้ว่า เราสามารถเป็นได้มากกว่าพ่อลูกอ่อนตั้งแต่สวมบทนักโภชนาการจัดหาอาหารที่ดีมีประโยชน์ให้คุณแม่จะได้มีน้ำนมอุดมด้วยสารอาหารครบครันสู่เจ้าตัวน้อย

คล่องแคล่วไปกับการต้มขวดนมให้ปลอดจากเชื้อโรค และรู้เท่าทันในช่วงที่เขาส่งเสียงร้องเพราะหิวนมหรือร้องจากความแปรปรวนภายในร่างกาย

บ่อยครั้ง พ่อต้องเป็นพยาบาล นำผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ เช็ดตัวเปิดรูขุมขนให้อุณหภูมิภายในร่างกายลดลง บรรเทาอาการไข้ขึ้นตัวร้อน ตามด้วยเป็นแพทย์วินิจฉัยเมื่อพบความผิดปกติทางร่างกายก่อนทำหน้าที่คนขับรถประจำบ้านพาไปโรงพยาบาล

แทบไม่เชื่อตนเอง จู่ๆ ร่ายบทเพลงกล่อมเด็กโดยไม่ต้องประดิษฐ์คำสละสลวยให้เสียเวลา

“น้ำผึ้งตัวน้อย ล่องลอยนภา หมู่มวลดารา มุ่งหมายเชยชม ขอพรพระพรหม จงคุ้มครองเทอญ”

เป็นบทเห่กล่อมเอื้อนเอ่ยอย่างเนิบๆ ช้าๆ ซ้ำไปซ้ำมา 3-4 รอบ หรือมากกว่านั้นจนเขาผล็อยหลับคาอ้อมแขน สายใยผูกพันระหว่างพ่อและ“ลูกน้ำผึ้ง” เชื่อมโยงผ่านบทเห่กล่อมจดจำได้ทุกท่อนความจนถึงวันนี้

เราเคยใช้เวลาอยู่กับการทำงาน พบปะเพื่อนฝูงสังสรรค์บางโอกาสแต่เมื่อเด็กหญิงตัวน้อยคือสมาชิกใหม่ของครอบครัว เวลาทั้งหมดจึงต้องหารเฉลี่ย ถึงจะมีเวลาไม่มากแต่นั่นเป็นเวลาสำคัญที่สุดสำหรับเขาถ่ายทอดนิทานสักเรื่องสองเรื่องจนนอนหลับฝันดีอย่างมีความสุข

เมื่อเด็กน้อยเริ่มตอบโต้สนทนาได้ พ่อและแม่เปรียบเสมือนครูคนแรกสรรหาสื่อการสอนง่ายๆ อย่างเช่น หนังสือฝึกอ่าน ก-ฮ สมุดคัดลายมือตัวประ ช่างเป็นตำราการศึกษาขั้นพื้นฐานที่แต่ละครอบครัวภูมิใจนำเสนอ

กระทั่งเวลาผ่านไป จากเคยถามตนเอง “เธอเกิดมาได้อย่างไร”คำถามใหม่ถูกตั้งขึ้น “เราทำไปได้อย่างไรในหลายบทบาท”

แม้ไม่อาจถึงขั้นแปลงร่างเป็นซูเปอร์ฮีโร่เบ่งพลังกอบกู้โลกเหมือนตัวการ์ตูนขวัญใจเด็กๆ แต่ทุกคนมีพลังธรรมชาติสามารถนำมาใช้ในแต่ละสถานการณ์

เป็นทั้งแม่ ทั้งหมอ ครู เพื่อน เป็นเจ้าชายในนิทาน หรือรับบทเป็นลูกให้กับลูกอีกต่อหนึ่งเมื่อเขามีจินตนาการอยากเล่นละครชีวิต “ครอบครัวแสนรัก”

พลังวิเศษเกิดขึ้นกับทุกคนอย่างไม่รู้ตัว อยู่ที่คุณพร้อมจะสร้างมันขึ้นมาหรือไม่