ธรรมชาติ...ธรรมวิถี และความยุติธรรม!! (จบ)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

จึงมีปรากฏเหตุการณ์ต่างๆ นานัปการ นับตั้งแต่จักรวาล... ภพ โลก สิ่งมีชีวิตที่อุบัติเกิดขึ้น ด้วยความเชื่อมโยงของนิยามทั้งหลายตามที่กล่าว เช่นในเรื่องดินฟ้าอากาศ ที่เรียกว่า อุตุนิยาม ซึ่งดูเหมือนถูกโลกสร้างกำหนดขึ้นมาตายตัวว่า แต่ละภูมิภาคของโลกต้องมีดินฟ้าอากาศ ฤดูกาล สภาพธรรมชาติเป็นอย่างนั้น เป็นอย่างนี้ จึงเกิดความสมดุลขึ้นในโลกนี้ ซึ่งจะส่งผลให้พืชพรรณธัญญาหารและสัตว์ทั้งหลายดำเนินไปอย่างมีทิศทางแบบแผน (พีชนิยาม) ภายใต้บริบทของกฎแห่งกรรม (กรรมนิยาม) ที่จะแสดงความจริงให้ปรากฏตามอำนาจแห่งธรรม (ธรรมนิยาม)

ความสัมพันธ์ของดินฟ้าอากาศ พืชพรรณธัญญาหาร มนุษย์และสัตว์ทั้งหลาย จะดำเนินการเชื่อมโยงกันอย่างสมดุลหรือเสียสมดุล ก็ด้วยพฤติกรรมในความสัมพันธ์นั้นเป็นสำคัญ ซึ่งผู้ที่จะสร้างรูปพฤติกรรมให้ปรากฏเกิดขึ้นในสังคมได้นั้น ก็จักต้องมีฐานะอยู่ในความมีชีวิตที่จิตวิญญาณครอง ที่เรียกว่า สัตว์โลก

พฤติจิตที่ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นพฤติกรรมของสัตว์โลก จึงเป็นตัวแสดงมูลการของเรื่องราวต่างๆ ภายใต้บริบทของ จิตนิยาม ที่กำกับโดยกฎแห่งกรรม (กรรมนิยาม) อันดำเนินอยู่ภายใต้อำนาจแห่งธรรม (ธรรมนิยาม)

การปรับสมดุลให้ดีขึ้นหรือเลวลงของโลกนี้ จึงอยู่ภายใต้เงื่อนไขของพฤติจิตสัตว์โลกทั้งหลายเป็นสำคัญจริงๆ...

พระพุทธศาสนาจึงสรุปความสัมฤทธิผลในบาป บุญ ดี ชั่ว ขึ้นอยู่กับอำนาจจิตใจอย่างแท้จริง ด้วยจิตใจ (มโน) เป็นใหญ่... เป็นหัวหน้าหรือเป็นประธานในความสำเร็จทั้งปวง

ดังนั้น สัญญาณแห่งอันตรายต่อมวลมนุษย์หรือสัตว์โลกทั้งหลายนั้น จึงอยู่ที่จิตใจแห่งสัตว์โลกเป็นสำคัญ ซึ่งหากวิปริต วิปลาส วิบัติ ไปจากศีลธรรม คุณความดี หาคุณค่าแห่งธรรมไม่เจอเลย แน่นอน นั่นคือ ย่างก้าวสู่ความหายนะของสัตว์โลกนี้อย่างแท้จริง ดังปรากฏการณ์ภยันตรายในทุกมิติที่ก่อเกิดขึ้นในโลกนี้ ด้วยจิตใจที่ผิดเพี้ยนไปจากธรรม... ที่สาธุชนควรพิจารณามากกว่าไปโทษธรรมชาติที่ดำเนินไปตามธรรมวิถีอย่างยุติธรรม!!

เจริญพร