ใกล้กันมากขึ้น = ไกลกันมากขึ้น

โดย...ณศักต์ อัจจิมาธร

รถเก๋งคันหนึ่งเคลื่อนช้าๆ มาจอดหน้าร้านอาหารริมถนน แม้เครื่องจะดับแล้วแต่หนุ่มสาว 2 คนที่อยู่ในรถก็ยังไม่ลงมา....

สายตาทั้งคู่จดจ้องไปที่หน้าจอมือถือ ชายหนุ่มพยายามส่งข้อความไปถามเพื่อนว่าปาร์ตี้คืนนี้จะเจอกันที่ไหน ขณะที่หญิงสาวกำลังเช็กความเคลื่อนไหวของเพื่อนผ่านเฟซบุ๊กว่า มีใครไปเช็กอินที่ไหนบ้าง

เกือบ 5 นาทีทั้งคู่จึงเดินลงมาจากรถ เด็กเสิร์ฟที่ร้านบอกให้ชายหนุ่มทราบว่า โต๊ะเต็ม และให้รอสักครู่ เขาพยักหน้าขณะที่พิมพ์ข้อความโต้ตอบกับเพื่อนผ่านมือถือ

หลังได้โต๊ะและสั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว เด็กเสิร์ฟก็ยกอาหารจานแรกมาวางไว้ข้างหน้าหนุ่มสาว ทั้งคู่ละสายตาจากหน้าจอและยกมือถือขึ้นถ่ายภาพอาหารจานนั้นก่อนจะง่วนกับการป้อนข้อมูลผ่านหน้าจอต่อ

ในยุคสังคมก้มหน้าที่ใครต่อใครก็หยิบมือถือขึ้นมาเสพข้อมูลต่างๆ ตลอดเวลา มันอาจจะเป็นเรื่องปกติที่เราจะนั่งเล่นมือถือระหว่างมื้ออาหาร แต่สำหรับใครบางคนที่นั่งมองอยู่ห่างๆ อาหารค่ำมื้อนั้นของหนุ่มสาวให้ความรู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก

ทั้งสองดูจะสนใจโทรศัพท์ในมือแทบจะตลอดเวลาที่นั่งรับประทานอาหารตรงข้ามกัน สองสายตาที่มองสบกันเกือบไม่มีให้เห็นตลอดมื้ออาหาร

ดีเจรายการวิทยุคลื่นหนึ่งตั้งคำถามให้ผู้ฟังร่วมแสดงความเห็นว่า “ถ้าขอได้ อยากขอให้ผู้คนรอบตัวหยุดทำอะไรมากที่สุด?”

ผู้ฟังสาวโทรศัพท์เข้ามาบอกกับดีเจว่า อยากให้คนรอบตัวเธอเลิกเล่นเกมบนโทรศัพท์มือถือมากที่สุด เธอบอกว่า ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่เดี๋ยวนี้เวลาไปไหนมาไหนด้วยกันทุกคนเอาแต่เล่นเกมบนโทรศัพท์จนไม่สนใจ
สิ่งต่างๆ รอบตัว

“ไปเที่ยวทะเลก็เหมือนไม่ได้ไป ไม่มีใครลงเล่นน้ำ ไม่มีใครคุยเล่นสนุกกันเหมือนแต่ก่อน ทุกคนเอาแต่นั่งอยู่บนเก้าอี้ชายหาดและก็ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ สรุปไปทะเลก็เหมือนไม่ได้ไป” เธอบอกกับดีเจ

จำได้ว่าในอดีตเคยมีผู้ให้บริการโทรศัพท์มือถือค่ายหนึ่งใช้คำในการโฆษณาว่า “get closer” หรือใกล้กันมากขึ้น เพื่อสื่อให้เห็นถึงความสามารถของเครือข่ายการติดต่อสื่อสารที่ได้รับการพัฒนาให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น จนสามารถเชื่อมโยงผู้คนที่อยู่ห่างไกลให้เข้ามาอยู่ใกล้กันได้อย่างง่ายดาย ผ่านอุปกรณ์สื่อสารต่างๆ

ในอดีตอยู่ห่างไกลกันคนละประเทศ ก็เพียงแค่ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์โทรหากันก็ได้ยินเสียงแล้ว ยิ่งปัจจุบันยิ่งทำให้ใกล้กันมากขึ้น เพราะเครือข่ายติดต่อสื่อสารยุคนี้ช่วยให้ผู้คนสามารถเห็นหน้าและพูดคุยไปพร้อมๆ กันในรูปแบบวิดีโอคอลผ่านโทรศัพท์มือถือ

ยิ่งเครือข่ายสื่อสารได้รับการพัฒนามากขึ้น แต่ใครบางคนกลับรู้สึกว่าผู้คนกำลังห่างกันมากขึ้นทั้งที่ยืนอยู่ข้างๆ กัน

ใช่หรือไม่ว่า เราสนใจที่จะใกล้ชิดกับคนอื่นผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือมากกว่าคนเป็นๆ ที่ยืนอยู่ข้างเราในปัจจุบัน

ระหว่างก้มหน้าเสิร์ชหาอะไรบางอย่างผ่านโทรศัพท์มือถือ ชายหนุ่มก็พบภาพการ์ตูนที่ทำให้รู้สึกปวดคอขึ้นมาแปลบๆ

ภาพการ์ตูนตั้งชื่อว่า “ภาพวันหยุดพักผ่อน” ช่องแรกมีข้อความกำกับด้านบนว่า “ก่อนมีสมาร์ทโฟน” ด้านล่างเป็นภาพถ่าย บรรยากาศของผู้คนบนชายหาด ทั้งภาพผู้คนกำลังเล่นน้ำอย่างสนุกสนาม, เด็กกำลังก่อปราสาททรายบนชายหาด, หนุ่มสาวกำลังเล่นลูกบอลบนชายหาด

ขณะที่ภาพการ์ตูนอีกช่องเขียนว่า “หลังมีสมาร์ทโฟน” ด้านล่างเป็นภาพถ่ายที่มองเห็นแต่ขาสองข้างและปลายเท้าของผู้ที่ถือโทรศัพท์ซึ่งนอนอยู่บนชายหาด ทุกภาพมีมุมอยู่มุมเดียวนั่นคือการมองผ่านขาทั้งสองของผู้ถ่ายไปเบื้องหน้า ภาพการ์ตูนช่องนี้สื่อให้เห็นว่าตั้งแต่มีสมาร์ทโฟน เราก็แทบจะไม่สนใจสิ่งใดนอกจากการเล่นโทรศัพท์ไม่เว้นแม้แต่การไปท่องเที่ยวพักผ่อน

ชายหนุ่มกลับมาเปิดดูอัลบั้มภาพมือถือของเขาและพบว่า ภาพต่างๆ ที่มีอยู่แทบจะเหมือนกับที่การ์ตูนช่องวาดไว้ไม่มีผิด เขาจำได้ว่า ก่อนหน้านี้ทุกครั้งเวลาเดินทาง เขามักจะเสาะหามุมแปลกๆ เพื่อเก็บภาพมาไว้เป็นที่ระลึกอยู่เสมอ แต่ทว่าหลายปีที่ผ่านมาหลังจากที่กลายเป็นมนุษย์ก้มหน้าโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มก็มีภาพที่บอกเล่าถึงการเดินทางของเขาน้อยเต็มที อย่างเก่งก็มีเพียงภาพวิวของสถานที่นั้น 2-3 ภาพ กับภาพเซลฟี่ตัวเองอีกไม่กี่ภาพ

ไม่ใช่แค่ทำให้ผู้คนที่ใกล้ห่างกันมากขึ้น การกลายเป็นมนุษย์ก้มหน้าอาจทำให้เราสูญเสียความสามารถในการมองเห็น ความสวยงามเล็กๆ ของสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างการดำเนินชีวิตของเราในแต่ละวันด้วยก็เป็นได้ บางสิ่งบางอย่างอาจเกิดขึ้นอย่างอัศจรรย์ต่อหน้า แต่เรากลับพลาดที่จะได้เห็นเพียงเพราะเอาแต่สนใจอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์

รู้สึกปวดคอไหมครับ? ลองเก็บมือถือของคุณใส่กระเป๋า แล้วมองไปข้างหน้าสิ บางทีคุณอาจจะเห็นว่ามีใครบางคนกำลังพยายามยิ้มให้คุณก็ได้...

ภาพ : www.upsworthy.com