รักเหนือเหตุผลใดๆ

สิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้มีเสน่ห์ และน่าจดจำคือการแสดงที่ถึงแก่นของนักแสดงนำทั้งสอง คือ คิมเฮจา ผู้รับบทเป็นแม่ โดยเฉพาะการแสดงออกที่แววตา

โดย...สืบสิน

ข่าวลูกตบตีแม่แล้วรู้สึกสะเทือนใจ สังคมบ้านเรานับวันยิ่งถอยหลัง ลืมสิ้นแล้วหรือกับคำพร่ำสอนที่ว่าลูกต้องกตัญญูกับผู้บังเกิดเกล้า
ตรงกันข้ามกับความรู้สึกของผู้เป็นแม่ที่ไม่เคยมีวันเปลี่ยน ไม่ว่าลูกจะเป็นอย่างไร เป็นโจร พิการ สติไม่สมประกอบ หรืออะไรก็ตามแต่ แม่...ก็มีแต่จะทุ่มเทด้วยความรักอย่างเต็มกำลัง ซึ่งมันเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่ และอยู่เหนือเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้นทั้งปวง

เฉกเช่นหนังเรื่องนี้ที่เล่าเรื่องราวของความรักของผู้เป็นแม่ได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด

หนังเริ่มต้นเล่าเรื่องของแม่ที่อยู่ลำพังกับลูกชายที่ไม่สมประกอบวัย 28 ปี เขาคือทั้งหมดของชีวิตเธอ และทำให้เธอมีกำลังใจในการต่อสู้เพื่อให้ชีวิตดำเนินต่อไป

จนกระทั่งวันหนึ่งลูกชายผู้ซึ่งไร้ความหวังและไม่สามารถพึ่งพาได้ ตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีร้ายแรง ด้วยการถูกกล่าวหาว่าฆาตกรรมเด็กหญิงคนหนึ่งในหมู่บ้าน หลักฐานที่ใช้เล่นงานลูกชายเธอล้วนแต่ไม่ใช่ของจริงทั้งสิ้น แต่ตำรวจปักใจเชื่อว่าเขาเป็นผู้กระทำความผิดแน่นอน และไม่มีทางใดเลยที่เขาจะพิสูจน์ได้ว่าตนเองเป็นผู้บริสุทธิ์

ด้วยความที่ตำรวจกระตือรือร้นที่จะปิดคดี และจับกุมลูกชายของเธอไป การต่อสู้คดีของเขาดูจะกลายเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้และไร้ซึ่งความน่าเชื่อถือ ดังนั้นเมื่อไม่มีทางเลือกใดเหลืออีกแล้ว เธอจึงจำเป็นต้องเข้ามาพัวพันและตั้งใจแน่วแน่ที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อพิสูจน์ว่าลูกชายของเธอเป็นผู้บริสุทธิ์

ฟังดูอาจจะเป็นพล็อตเรื่องธรรมดาๆ ที่ผู้เป็นแม่จะยอมกระทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกปลอดภัยและมีความสุข แต่สิ่งที่ บงจุน ผู้กำกับหนังแนวสอบสวนที่เขาถนัด ทำให้หนังมีคุณค่ามากกว่าเรื่องของความรักของแม่กับลูกชายเท่านั้น นั่นคือการนำเสนอในรูปแบบของหนังอาชญากรรม

ผมขอเรียกว่ามันเป็นหนังแนวอาชญากรรมที่เศร้าที่สุด ซ้ำยังงดงามที่สุดเท่าที่เคยมีมา

ในช่วงแรกๆ ตัวหนังนำเสนอไม่ค่อยมีอะไรมากนัก แต่พอช่วงกลางเรื่องหนังกลับมีเนื้อหาที่เข้มข้นและชวนติดตาม ด้วยการสืบสวนต้นเหตุคดีของผู้เป็นแม่ ซึ่งมันมีอะไรมากกว่าหนังสอบสวนสืบสวนธรรมดาทั่วไป เพราะมันค่อยๆ ดำเนินไปอย่างนุ่มนวล แต่ในความนุ่มนวลมันกลับสะท้อนให้เห็นถึงความเจ็บปวดจนถึงขั้นอ้างว้างของผู้เป็นแม่ได้อย่างลึกซึ้ง และที่สำคัญหนังเล่าถึงประเด็นต่างๆ มากมาย ทั้งประเด็นสังคม และความเชื่อตามขนบของหนังเกาหลี

อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้อึ้งถึงขั้นจุกอก คือ ฉากที่แม่เต้นระบำในตอนต้นและท้ายเรื่อง ซึ่งหนังกำลังบอกคนดูว่านั่นคือการปลดปล่อยสิ่งที่อึดอัดอยู่ในใจของผู้เป็นแม่ ซึ่งไม่สามารถที่จะบอกเล่าให้ใครรับฟัง หรือเข้าใจสิ่งที่เธอกระทำได้แม้กระทั่งลูกชายของตัวเอง นับเป็นฉากที่ตรึงความรู้สึกคนดูได้ดีเยี่ยมฉากหนึ่งทีเดียว

สิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้มีเสน่ห์ และน่าจดจำคือการแสดงที่ถึงแก่นของนักแสดงนำทั้งสอง คือ คิมเฮจา ผู้รับบทเป็นแม่ โดยเฉพาะการแสดงออกที่แววตาเธอทำให้เรารู้สึกว่าเธอเป็นแม่ของลูกชายไม่สมประกอบจริงๆ จึงไม่น่าแปลกที่ส่งผลให้เธอคว้ารางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมจากเวทีภาพยนตร์แห่งเอเชียครั้งล่าสุด ที่จัดขึ้นที่ฮ่องกงมาครอง (รวมถึงรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และผู้กำกับยอดเยี่ยมในเวทีเดียวกัน)

อีกหนึ่งนักแสดงที่ทำให้หนังเรื่องนี้มีคุณค่ามากยิ่งขึ้น คือ วอน บิน แม้จะห่างหายจากการแสดงมาถึง 4 ปี แต่บทบาทของหนุ่มสติไม่สมประกอบที่เขาถ่ายทอดออกมาก็พิสูจน์ได้เป็นอย่างดีว่าเขามีจิตวิญญาณในเรื่องของการเป็นนักแสดงมากเพียงใด

ทั้งเขาและเธอคือสิ่งตอกย้ำว่าไม่มี “ความรัก” ใดๆ ที่ยิ่งใหญ่กว่าความรักของ “พ่อและแม่” อีกแล้วในหล้านี้

Mother
ปี   2008
ความยาว  128 นาที
ภาษา  เกาหลี
ประเภท  อาชญากรรม/ชีวิต/เร้าใจ/ลึกลับ
ประเทศ  เกาหลีใต้
แสดงนำ  คิมเฮจา/วอนบิน/จินกู
กำกับ  บงจุนโฮ