มหัศจรรย์แห่งรัก

โดย...ดร.วรัญญา สะอาดเอี่ยม ริเท็นนิส

คนธรรมดาทุกคนมีความปรารถนาต้องการสุข ไม่มีทุกข์ แต่ความทุกข์ ความผิดพลาด ความยากลำบากที่คนเราหลีกหนี ก็มีข้อดีมากมายทำให้เราได้เรียนรู้

เมื่อคนเราสามารถมองความผิดหวังไม่ได้ดังใจเป็นเพียงละครบทหนึ่งบนเวทีชีวิตทำตัวเป็นผู้ดูหรือผู้สังเกตการณ์ที่สัมผัสได้ถึงความรักมากมายที่ชีวิตต้องการมอบให้มนุษยชาติผ่านประสบการณ์ตรงที่ต่างคนต่างสัมผัสได้ ที่น่าสนใจที่สุดความไม่ได้ดังใจมักดึงความสนใจให้คนมีความเข้าใจชีวิตมีจิตใจที่เข้มแข็ง มีความสุขและกลับมาเสถียรกับชีวิตได้ง่ายมากขึ้นเมื่อเจอขั้วตรงกันข้ามของความสุข

ผู้นำและผู้มีทัศนคติต่อชีวิตที่ดีทั่วโลกล้วนมีความคิดก้าวหน้า ถูกต้อง และลึกล้ำในการนำจุดอ่อนและจุดแข็งมาเป็นจุดเด่นที่ปรับใช้ให้ชีวิตเขาและผู้ที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาได้สัมผัสการเดินทางภายใน
ในการทำความเข้าใจตนเอง จึงเข้าใจผู้อื่นการหยุดสำรวจโดยผ่านความทุกข์ ท้อผิดพลาดในชีวิตจึงเป็นกลไกตามธรรมชาติที่ทำให้คนเราหยุดเพื่อหันมาทำความเข้าใจว่าจริงๆ แล้วเราต้องการอะไรและอะไรที่จริงแท้และอะไรที่วิเศษมากๆ

ความรักและความบริสุทธิ์ใจในเส้นการเดินทางแห่งขบวนสายชีวิต ที่พร้อมกระโจนทะยานท่องเที่ยวไปพร้อมกับยานชีวิตลำนี้ที่กำลังพาเราท่องเที่ยวไปในจักรวาลอันกว้างใหญ่ที่ไม่มีที่สิ้นสุด เราได้พบเพื่อนร่วมโลกมากมาย แท้จริงแล้วไม่มีใครต้องโดดเดี่ยวหรือพบเจอความทุกข์สุขโดยลำพังเลย เพียงแต่ตอนเขามีทุกข์ ล้ม เหงา เราไม่เห็นหรือเขาไม่ได้มาเล่าให้ฟัง เราไม่ได้รับรู้เห็นเป็นประจักษ์พยานในความทุกข์ของมนุษย์อย่างมีประกายในสายตาว่าเราเข้าถึงหัวใจเขา และเรื่องของเขาวันนี้ก็อาจจะเป็นเรื่องราวที่เชื่อมโยงกับชีวิตเราในวันข้างหน้าเลยทีเดียว

ผู้ที่มีความคิดก้าวหน้าและเข้าใจชีวิตในมุมเปิดกว้างมักบอกเราไว้เสมอว่าอะไรที่เรายิ่งเกลียดเรายิ่งเจอ อะไรที่เราหนีหลายทีมันก็วิ่งตามเรา เมื่อไหร่ที่เราพบสุขก็ให้เตรียมเสบียงใจไว้ไม่ประมาทกับชีวิตเพราะเมื่อสุขวันนี้ทุกข์อาจจะมาจุดประกายมาอีกไม่ไกลต่อ

นักปราชญ์ทั่วโลกสอนไว้เลือกสิ่งที่ดีที่สุดและเป็นหนึ่งเดียวกับตนเองให้ได้มากที่สุดที่มนุษย์สามารถทำเองได้ไม่ว่าชีวิตต้องผ่านพบและเผชิญกับเรื่องราวเลวร้าย รื่นรมย์ หรืองดงามเพียงใด ขอเพียงดึงแกนใจแล้วใช้ทางออก คือการยอมรับกับทุกสถานการณ์

ยอมรับ คือ ความอ่อนโยนของจิตใจที่มีให้ชีวิต เห็นว่าทุกข์มาพอแรงแล้วจะซ้ำเติมตัวเองให้ถดถอย อ่อนแออีกทำไม?

ให้ความรักกับตนเอง ทำให้จิตใจตนเองเปรียบเสมือนสถานที่โอบกอดทุกข์ ไม่หลงระเริงในความสุข เหมือนนักเรียนน้อยที่ท่องไว้ในใจว่าไม่ว่าความทุกข์จะใหญ่แค่ไหน รักในหัวใจของเรานั้นยิ่งใหญ่กว่า ชีวิตในวันนั้นของคนคนหนึ่ง อาจจะผ่านอะไรที่สุดต่างๆ มามากมาย เคยมีความทุกข์ เคยแม้กระทั่งบางคนอาจเคยคิดทำร้ายตัวเองว่าทำไมเราเองนั้นไม่มีค่า ทว่าชีวิตที่ผ่านมาแล้วคงดำรงต่อไป

เพราะในความทุกข์ สุข กลัว โกรธ รัก ใดๆ ก็ตาม พอถึงจุดหนึ่ง เราจะพบว่าปัญหาทุกอย่างมาพร้อมทางออก เพียงเรามองมัดตัวเองจมจ่ออยู่ตรงไหน ก็เห็นสิ่งนั้นได้ชัดเจนได้เพียงฝ่ายเดียว Focus ทุกข์ เห็นทุกข์ Focus สุข เห็นสุข ยอมรับทั้งสองด่าน คือ ประตูทางผ่านชีวิตรื่นรมย์ ชีวิตงดงามคือชีวิตที่มีสุขและทุกข์อยู่ในเหรียญเดียวกัน เพียงแต่อยู่คนละด้านให้หมั่นหาประโยชน์จากมุมมองในครรลองสนามชีวิต

นอกจากการยอมรับที่เป็นประตูทางออก อีกหนึ่งกุญแจคือ การให้ “อภัย” เพราะอภัยตนเอง จึงอภัยผู้อื่นลดความหนักหน่วง หยุดตัวถ่วงชีวิตให้ไหลลื่นได้ โดยกระบวนการจัดการความรู้สึกผิดที่ง่ายดาย อภัยตนเอง และผู้อื่นได้ในทุกๆ นาที ในความเป็นจริงทุกอย่างในโลกล้วนมีข้อดีในคนเราได้เรียนรู้ แม้ความรู้สึกผิดก็มีข้อดี ที่ทำให้เราแก้ไขตัวเองได้เป็น จากการทำผิดพลาด มาสู่ความรู้สึกผิด กลายมาเป็นสิ่งที่งดงามคือความสำนึกผิด หยุดหมกมุ่นอยู่กับความผิดพลาดของตนเองมากไปโดยเฉพาะ นั่นคือการทำร้ายตนเองที่ไม่ได้ช่วยให้ชีวิตที่เป็นอยู่ก้าวหน้าขึ้นได้ หากสิ่งนั้นคืออดีต

หนึ่งทางสว่าง ที่เป็นทั้งกุญแจและประตูชีวิตในการดำรงชีวิต คือ ความรู้สึกถึงการขับเคลื่อนด้วยพลังแห่งรักและความจริงใจ ผู้ที่แข้มแข็งเท่านั้นที่จะทำสิ่งนี้ได้ ไม่ใช่คนขี้แพ้ ขี้กลัว ที่มีจิตใจอ่อนแอ “มหัศจรรย์แห่งรัก” มีประโยชน์ทางจิตใจมหาศาล ทำให้คนที่ผ่านชีวิตมามากมายหลายคนทั่วโลกเชื่อมั่นว่าการมีรักอยู่เต็มหัวใจ คือ การปฏิบัติดีต่อชีวิตตนเองและชีวิตผู้อื่นในทางที่ดีงามได้อย่างต่อเนื่อง ที่ในบั้นปลายเป็นทางออกที่หลากหลายชีวิตที่พบทางตันกลับนำเขาเหล่านั้นมาสู่แสงสว่างแห่งสัจจะและความเป็นจริง

ความรักทำให้ทางตันหรือทุกข์ กลับเป็นเครื่องมือที่ดีในการนำชีวิตสู่ความรักในตนเอง และรู้จักผู้อื่นอย่างลึกซึ้ง กลุ่มก้อนของความรัก ทำให้จิตสงบเย็นที่สุด อิสระต่อความรู้สึกด้านลบที่มนุษย์ผู้ที่ชอบสะสมความหงุดหงิด ทุกข์ใจ ไม่สบายใจ ไว้ในชีวิตตนเองให้ตระหนักรู้ว่า ที่เรายังจ้องโทษ มีอีโก้มากมาย ง่ายต่อการโกรธเคืองใครๆ แสดงถึงหัวใจขอเราเองที่ “เรายังรักไม่พอ”

ครูบาอาจารย์ของผู้เขียนที่มีความเมตตาและอยู่ในเส้นทางแห่งการภาวนา ท่านมักสอนว่าในเวลาที่เรามีความไม่ได้ดังใจให้หายใจเอาความรักและความเมตตาสูดลมหายใจลึกๆ เข้าไปในหัวใจเราเอง ให้เชื่อมั่นว่าความรักในใจเราโอบกอดทุกข์นั้นได้ ทำให้บ่อยจึงกลายเป็นความรักผ่านทุกลมหายใจ ถ้ายังมีความทุกข์เกิดในใจ แสดงว่ายังรักมากไม่พอ รักและเมตตาตนเอง คือ ยอมรับ เรียนรู้เข้าใจด้านมืดด้านสว่าง ว่าเป็นสองขั้วที่อยู่บนเส้นทางการดำรงชีวิตรู้ถึงความรักและเห็นคุณค่าในตนเอง จึงรักผู้อื่นได้อย่างเข้าใจในทัศนคติและมุมมองชีวิตในแง่มุมที่สดใสในที่ความรัก

ในห้องเรียนชีวิตใบนี้ ทุกคนคือ กัลยาณมิตร การเรียนรู้เกี่ยวกับตนเองและผู้อื่นอย่างลึกซึ้ง เป็นการเดินทางภายในที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ระหว่างผู้มีจิตให้ความช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เมื่อจบจากบทเรียนนี้ก็มักมีบทเรียนอื่นๆ ต่อไป เพื่อส่งให้เราตระหนักในศักยภาพ และพลังอันสูงสุดเฉพาะตนที่คนทุกคนมีอยู่ในตัวแล้วมากมาย แต่บ้างอาจจะติดในความสบายไม่กล้านำสิ่งที่ดีที่มีออกมาใช้อย่างเต็มที่หรืออาจมีความกลัวมากมายจึงปล่อยให้มีสิ่งใดมากักกั้นความสุข ความสำเร็จ ในชีวิตตนเองได้ไม่เว้นแต่ละวัน พลังแห่งความรัก ความเบิกบานใจอันมหัศจรรย์ จะเป็นแสงสว่างที่ยิ่งถูกบรรจุให้เกิดขึ้นกลางหัวใจ

เกี่ยวกับผู้เขียน

ดร.วรัญญา สะอาดเอี่ยม ริเท็นนิส

ผู้เขียนหนังสือ "นักรบ...สนามชีวิต"

สนพ.โพสต์บุ๊กส์ www.postbooksonline.com

นักเขียน นักบรรยายเพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้ชีวิตคิดบวก