ถนนคนเดิน (กิน)

โดย...วิชช์ญะ ยุติ  ภาพ อัคร เกียรติอาจิณ

ม้จะผ่านมาหลายวันแล้ว แต่ภาพความสนุกและความประทับใจทริปพิเศษ ณ กรุงปักกิ่ง ยังไม่จางหายง่ายๆ โดยเฉพาะการย่ำถนนสายอาหารในย่าน “จินอวี้ หู่ตง”

ถนนสายนี้เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่ชาวปักกิ่งและชาวจีนแผ่นดินใหญ่ เรียกกันว่า “หวังฟู่จิง” ส่วนคนไทยอาจจะยังไม่รู้จักดี เอ!!! รึมีใครรู้จักและเคยบุกไปถึงถิ่น

หวังฟู่จิงตั้งอยู่กลางสี่แยก กะด้วยสายตาระยะทางจากหัวถนนจรดปลายถนนน่าจะประมาณ 800 เมตร สิ่งที่ชวนให้ตื่นตาคือแผงอาหารที่วางเรียงกันเป็นตับ ลักษณะแผงคล้ายเพิงแต่แลดูดีและสะอาดสะอ้าน แถมคุมโทนด้วยสีแดงจัด มองเห็นแต่ไกล ตั้งแต่หลังคา แผงกั้น กระทั่งผ้ากันเปื้อนกับหมวกของพ่อค้าแม่ค้ายังต้องใส่สีแดง

ว่าไปแล้วที่นี่ให้อารมณ์ถนนคนเดินมากๆ แต่เป็นถนนคนเดินที่จะต้องเดินไปกินไป ไม่มีของอย่างอื่นให้ซื้อหา ไม่เหมือนถนนคนเดินแถววัวลาย จ.เชียงใหม่ ของกินของใช้มีครบทุกอย่าง แต่ที่นี่เน้นของกินอย่างเดียว ใครชอบกินมาที่นี่ก็จะเจอสวรรค์น้อยๆ

และที่ต้องเดินไปกินไป เพราะว่าไม่มีที่นั่ง หันซ้ายมองขวาก็ไม่มีโต๊ะหรือเก้าอี้ ซื้อเสร็จก็เดินกินได้แบบไม่ต้องเกรงใจใคร หรือถ้ายังไม่กล้าพอก็หลบข้างทาง ได้มุมเหมาะๆ ก็หม่ำทันที

วัฒนธรรมการเดินกินฟังดูอาจไม่เหมาะเท่าไหร่ เพราะเกี่ยวเนื่องกับเรื่องมารยาท การเดินกินเป็นเรื่องเลวร้ายสำหรับหลายชาติหลายภาษา กระทั่งคนไทยก็ห้าม ยืนก็ยังไม่ควร ต้องนั่งกินเหมาะที่สุด

เคยไปเยือนวัดอาซากุสะ ประเทศญี่ปุ่น เสร็จจากไหว้พระก็แวะไปตลาดหลังวัดของกินเยอะจัด น่ารักกระจุ๋มกระจิ๋ม พุ่งเข้าไปซื้อขนมที่วางโชว์ยั่วน้ำลาย แม่ค้าถามจะใส่กล่องกลับบ้านหรือว่าจะกินเดี๋ยวนั้น ด้วยความไม่รู้จึงบอกไปว่าจะเดินถือกิน เท่านั้นแหละแม่ค้าโบกมือ แล้วเธอก็พามานั่งที่เก้าอี้ข้างร้าน มารู้ทีหลังจากไกด์ การเดินกินไม่สมควรกระทำที่ญี่ปุ่น

 

สำหรับที่ปักกิ่งและเมืองจีนวัฒนธรรมเดินกินกลายเป็นเรื่องปกติ และเมื่อมาที่นี่ก็ไม่ถือเป็นเรื่องเลวร้ายหรือไม่สมควรกระทำแต่อย่างใด เพราะด้วยคอนเซ็ปต์ที่ตั้งไว้ ก็ชัดเจนว่ามันคือถนนคนเดินกิน ไม่มีที่นั่ง ไม่มีใครเสียมารยาทถ้าจะเดินไปกินไป ตรงกันข้ามกลับเป็นการเรียนรู้วิถีการกินที่มีสีสันและเต็มไปด้วยเสน่ห์น่าสัมผัส     

เสน่ห์อีกอย่างและถือเป็นเอกลักษณ์ของคนจีนคือเสียงดัง มาที่นี่ก็คึกคักด้วยเสียงเรียกลูกค้า ผ่านแผงไหนก็จะได้ยินเสียงเรียกลูกค้า ภาษาจีนชัดแจ๋วและดังลั่น ฟังไม่ออกหรอก แต่พอจะเดาได้ว่ารับกี่ไม้กี่คะ

จากแผงนี้สู่แผงนั้น ยั่วน้ำลายด้วยกลิ่นของย่าง ของทอด ส่วนใหญ่เป็นของเสียบไม้ย่าง ปลาหมึก หนวดเน้นๆ ก็มี เครื่องในไก่ ปลา ข้าวอบสับปะรด โดนัทรูปการ์ตูน

จำพวกของต้มก็น่าสนใจ สะดุดใจจังๆ คือขาแพะต้ม โชว์หราหน้าแผง ขาแพะต้มตั้งเรียงสวยงาม เป็นเนื้อที่มีเอ็นแทรกเล็กน้อย น่ากินมากกกก หมายตาแผงนี้ไว้เราจะกลับมา

 

เพราะมีของกินเยอะแยะ ทางที่ดีอย่าเพิ่งแวะมีคนบอกอย่างนั้น เดินสำรวจไปเรื่อยๆ เพราะยังมีอีกเพียบรออยู่ข้างหน้า แต่จุดน่าสังเกตอย่างหนึ่งคือของกินมักซ้ำกัน เช่น ปลาหมึกก็ปลาหมึก 3 แผงติดกัน ปลาก็ปลา 5 แผงติดกัน สำหรับคนไปเดินนั่นคือการมีทางเลือกมากกว่าหนึ่ง ชอบแผงไหนแวะแผงนั้น แต่สำหรับเจ้าของแผง นี่คือการช่วงชิงลูกค้าในช่วงเวลาสั้นๆ ใครดีใครอยู่ ใครอร่อยก็ครองใจลูกค้า 

แอบเห็นคู่รักตี๋หมวยควงแขนกันมาแวะร้านที่ถูกใจ ได้เมนูโปรด จ่ายเงินกับพ่อค้า ทั้งคู่ก็พากันมายืนหลบข้างทาง ฝ่ายหญิงแทะหนวดปลาหมึกย่าง ฝ่ายชายแทะปลาย่าง ซึ่งของย่างทั้งสองชนิด ต่างก็เสียบไม้แหลมขนาดใหญ่ เป็นอะไรที่ไม่ค่อยพบเห็นบ่อยนัก

เราตัดสินใจแวะแผงหนวดปลาหมึกย่าง แต่เป็นคนละแผงกับคู่รักตี๋หมวย เจ้าของเป็นพ่อค้ามากับลูกชายวัยหนุ่ม เขาเชิญชวนให้เราซื้อ 3 ไม้ เพราะจะได้ส่วนลด 3 ไม้ ราคา 25 หยวน ถ้าซื้อไม้เดียว 10 หยวน แหม!!! ที่ไหนๆ ก็ต้องมีโปรโมชั่น เราซื้อไม้เดียวดูเขาย่างอย่างตั้งใจ แป๊บเดียว หนวดปลาหมึกย่างก็เสิร์ฟร้อนๆ หนวดเป็นหนวด หนวดใหญ่สะใจดี 

 

จวนจะทุ่มแล้วแต่คนเดินยังเต็มถนน ควันโขมง ไฟลุกพึ่บพั่บ เสียงเรียกลูกค้าดังลั่น ถนนสายอาหารหวังฟู่จิงยิ่งดึกก็ยิ่งคึกคัก ผู้คนหลั่งไหลเดินเข้าหาของกิน เดินไปกินไปจนกว่าจะปิดการขาย (ราวๆ 4 ทุ่ม)

มีโอกาสไปเยือนปักกิ่ง ลองแวะไปเดินถนนแห่งนี้สักครั้ง รับรองว่าจะสนุกและประทับใจไม่รู้ลืมแน่นอน

(ขอขอบคุณ แสนสิริ สนับสนุนการเดินทางและที่พัก)